Hayatımızın yeni rengi

International Book Giving Day Çekiliş Sonuçları

2012-02-14T09:00:00.000+02:00

Büyük gün geldiii :) Çok heyecanlıydım çekilişi yaparken. Veee Random.org aracılığıyla çekilişi gerçekleştirdim. 19 kişiden 9. sıradaki Adalı Günler çekilişi kazandı. İyi okumalar diliyorum kendilerine...

Kitap Yardımı

2012-02-13T10:37:00.000+02:00

Bir haftadır gündemimi "uluslararası kitap verme günü" oluşturuyor. 14 Şubat'ı bu şekilde kutlamak beni çok heyecanlandırmıştı ve ne yapabilirim diye düşünüyordum. Bir dolap kitap'a falan ulaştım vs derken bugün de karşıma şu yazı çıktı.

“Selam ile…

Adım Tevfik HATIPOĞLU. Bitlis ili, Ahlat ilçesi, Ovakışla beldesinde Yatılı Bölge Okulunda Türkçe öğretmeniyim.

Okulumuza kütüphane oluşturmak için bir kampanya çalışmamız var.425 öğrencisi olan okulumuz daha çok okulu olmayan köylere hitap etmektedir. Okulumuz Ahlat ilçesine 18 km, Ovakışla beldesine 1km uzaklıkta kırsal bir alandadır. Bu yıl açılan okulumuz önümüzdeki yıllarda daha çok öğrenciye hizmet edecek. Ben ve diğer Türkçe öğretmeni Recai Bey, anadili farklı olan çocuklarımızın biraz daha iyi Türkçeyi kullanmasını sağlamak kütüphane oluşturmak için çabalıyoruz…

Eğer yardımcı olabilirseniz sadece bize yardımcı olmayıp Türkiye için bir şeyler yapmış olacaksınız. Çünkü bu diyarlar keşfedilmemiş topraklar, bizim topraklarımız, bizim çocuklarımız…” (Öğretmenimizin yardım çağrısının tam metnini okumak için buradaki sayfanın yorum bölümüne bakabilirsiniz.)

Bu anlamlı yardım çağrısına 5 ile 15 yaş arası başta kitap olmak üzere her türlü ihtiyaç malzemesi ile katılabilirsiniz.

Öğretmenimize ulaşabileceğiniz iletişim adresleri:

Tevfik HATIPOĞLU

ADRES: Ovakışla Yatılı İlköğretim Bölge Okulu, Kurtuluş Mahallesi, Ovakışla Beldesi, Ahlat/ Bitlis Posta Kodu: 13400

tevfik_hatipoglu_64@hotmail.com

Günün anlam ve önemine binaen çok güzel bir tesadüf oldu bu duyurmak istedim...

14 Şubat Dünya Kitap Değiş Tokuş Günü

2012-02-13T10:04:00.002+02:00

Çok güzel şeyler oldu. Geçen hafta International Book Giving Day ile ilgili yazımı "Bir Dolap Kitap"ın facebook sayfasına yolladım. Ben kendi çapımda bir duyuru yapmıştım, çekiliş de düzenliyordum ama kaç kişiye ulaşabilirdim ki? BDK'nın bu projeyle ilgili çok güzel fikirler ortaya koyup gerçekleştireceğinden emindim. Onlar da sağolsun incelemişler ve bu yazıyı yayınlamışlar. Kitabevleriyle görüşüp değiş tokuş günü ayarlamaya karar vermişler. Hem de birçok ilde. Okurlar kendi illerinde değiş tokuş günleri ayarlamışlar. Öyle heyecanlandım ki...
İstanbul'da olanlar için alternatif çok:

-Koca Çocuk Kitaplığı ve Oyuncak Atolyesi'nde

‎-Düşevi Kitabevinde(bir de çekiliş yapıyorlar)

-İyi Cüceler'de

Diğer il ve ilçelerde:

-Datça'da

-İzmir'de

Bir de üstte gördüğünüz kartı hazırlamışlar. Kitap değiş tokuşu yaparken üzerine kimden alıp, kime verdiğinizi yazarak bu anı unutulmaz yapabilirsiniz...
Şu anda 100lerce kişinin bu günü kutlayacağını bilmek çok güzel. İsimlerinizi buraya ekleyerek projenin yaratıcılarına bizlerin de dahil olacağını bildirebilirsiniz. Böylece projelerinin ne kadar yayılmış olduğunu görmek onlara da büyük mutluluk verecektir.

International Book Giving Day Çekilişi

2012-02-09T13:54:00.001+02:00

Daha önce bu yazımda yeni bir kitap etkinliğinden bahsetmiştim.14 Şubat'ı Kitap Hediye Etme Günü olarak kutlamanın çok harika bir fikir olduğunu düşündüm. Birilerine kitap hediye ederim belki de gizli gönderici olarak gönderirim diyordum ama sonra aklıma çok güzel bir fikir geldi. Eveet sonunda ben de bir çekiliş düzenlemeye karar verdim. 14 Şubat'a kadar bu yazıya yorum bırakan arkadaşların arasında bir çekiliş düzenleyip Redhouse Kidz'in "Limon Ağacının Şarkısı" kitabını hediye edeceğim. Kitap tanıtımını merak ediyorsanız dolaba buyrun.

Yorumlarınızı bekliyorum efendim...

Mimlendim...

2012-02-09T09:27:00.001+02:00

Sevgili Nihan bana bir mim göndermiş :) Ben de cevaplayayım hemen:

1- Sence çok anlamlı bir söz...

Her gün bir yerden göçmek ne iyi
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.

Her gün bir yere konmak ne güzel,
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.

Dün de beraber gitti cancağızım,
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.

Ne kadar söz varsa düne ait,
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.

2- Makyajında olmazsa olmazın... göz kalemi

3- Uyguladığın güzellik tüyosu nedir... zaman zaman yüzümü keselemek canlandırıyor gibi geliyor.

4- En sevdiğin çiçek... lale
5- Nefret ettiğin bir şey... herşeye olumsuz yaklaşan insanlar

6- En çok sevdiğin iltifat... hımm aslında iltifatların hiçbirine hayır diyemem :) ama en çok anneliğimle ilgili olan iltifatlar hoşuma gidiyor bu ara...

7- Favori kitabın... Babil'de Ölüm İstanbul'da Aşk
8- Sana görünüş olarak yakın bulduğun ünlü... Bir ara Nurgül Yeşilçay'a benzetenler olmuştu ama ben aslında Angelina Jolie'ye benziyorum :P Şaka bir yana da aklıma kimse gelmedi valla şimdi yok öyle biri :)

9-Herkesin sevdiği ama senin sevmediğin bir ürün... snickers :)

10- Şu an en çok almak istediğin kozmetik ürün... uzun zamandır kozmetik ürünü almıyorum, piyasadan da uzaklaştım :) ne almak istediğimi de bilmiyorum o yüzden :)))

Bu mimi Hande'ye, Hacew'e ve thalassapolis'e gönderiyorum cevaplamak isterlerse...

International Book Giving Day

2012-02-08T12:18:00.001+02:00

14 Şubat'ı Uluslararası Kitap Verme Günü olarak kutlamaya ne dersiniz? Kulağa çok hoş geliyor doğrusu. Dünya çapında kitap değişimi (book crossing), ücretsiz eski/yeni kitap dağıtımı yapan envai çeşit organizasyon var. Ülkemizde de zaman zaman bu tarz aktiviteleri okuyorum ben ama yaygın olarak hiç karşılaşmadım. Örneğin book crossing'de kitabı topluma açık bir yere örneğin parktaki bir banka ya da doktorun bekleme salonuna etiketleyerek bırakıyorsun. Numarayı da siteye giriyorsun sonra nereye gitti takip ediyorsun. Çünkü her alıp okuyan siteye işliyor ve kitap bu şekilde elden ele dünyayı turluyor. Harika birşey aslında :) Ama ne yalan söliyim ben canım ülkemin insanlarına bu konuda güvenemiyorum açıkçası. Bıraktığım kitabı takip edebileceğime dair hiç umudum yok nedense...

14 Şubat Kitap Verme Gününe geri dönecek olursak siteye buradan ulaşabilirsiniz. Facebook sayfasına da buradan. Burada 'da dünya çapında eski/yeni kitap dağıtımını ücretsiz sağlayan organizasyonların bir listesi mevcut.

Bizim bu günü nasıl kutlayabileceğimize gelince:

Pinterestte rastladığım bu Etiyopyalı çocukların fotoğrafını çok sevdim. Altında da

"Bize bir kitap verin size bir öğretmen verelim, bize bir kitap verin size bir doktor verelim, bize bir kitap verin size bir mühendis verelim" yazıyordu. Çok manidar. Bunun için Etiyopya'ya kadar gitmeye gerek yok tabi ülkemizdeki köy okullarına da bu şekilde kullanılmış veya yeni aldığımız kitapları yollamak mümkün.

Başka bir fikir de doktor vs gibi bekleme odası bulunan yerlere çocuk kitabı bırakmak olabilir. Bu fikri ben çok sevdim. Çünkü bu tarz çocukları oyalamakta güçlük çekilen ortamlarda envai çeşit dergi olur, gazete olur da hiç çocuk kitabı olmaz. Oysa ne rahat olurdu beklerken onları oyalamak...

Yakınındaki bir çocuğa kitap hediye etmek olabilir.

Bir de dünya çapında ücretsiz gönderim yapan şu site var. Buradan kitap satın alınarak dilenen yere gönderilebilir.

Ben Beray'ın kitaplarına dokunamam çünkü hepsi tekrar tekrar okunuyor, ama belki Book Delivery'yi kullanarak birilerine sürpriz kitap yollayabilirim...

Annelik Handikapları

2012-02-07T13:49:00.000+02:00

İlk defa anne olmak çok garip. Hele de elinin altında binlerce kaynağa ulaşabildiğin bir araç varsa...Çocuğunu doğru yetiştirebilmek kaygısıyla bir oraya bir buraya saldırıyorsun. Binlerce blog okuyorsun, binlerce aktivite derliyorsun daha bebeğin minicikken...Henüz 1 yaşındayken 2 yaş aktivitelerini dosyalıyorsun ki zamanı geldiğinde kaçırmayasın...

Biraz kişilikle de ilgili belki ben işte tam böyleyim. Ya da böyleydim diyebiliriz...Hala ilginç oyunları pinterest'ime pinliyorum. Amaç evde eğlenebileceği şeyler yapabilmek biraz da aslında. İlk başlarda daha farklıydı ama eve koşa koşa gelir hemen hazırladığım bir oyunu sunar, birlikte oynardık. O kendi kendine oynarken bile çalışan anneliğin verdiği vicdan azabıyla hemen dahil olmaya çalışırdım. Sonra dedim ki çocuğa birşeyler vermeye çalışırken kendi kendine zaman geçirebileceğini de anlatmak gerek. Çektim kendimi geri. Sonrasında çocuk yetiştirmedeki fikirlerim şekillendi.

Sanatla haşır neşir olsun istedim mesela. Boyalar, kalemler, fırçalar erişebileceği yerlerde oldular genel olarak. Biraz abarttım onlarca boya kalemi aldım. Beray naptı? çizime odaklanamadı tabi bu durumda tek tek kalemleri açıp bir çizgi çizip bıraktı. Rengarenk resimler yaptı sonuç olarak ama tek tek tüm kalemleri denemek oldu amacı. Kapaklarını açıp kapatmak, renklerini eşleştirmek gibi oyunlar oynamış oldu. Oradan oraya aktardı, sıraladı ama şimdiki aklım olsa tek kalemle çizim yapmasını sağlamak isterdim.

Oyuncak olayını da abarttım mesela. Hala kafamda gruplandırdığımda "ya o kadar da çok değil aslında" diyorum ama dolabı açıp bakınca bir dolap dolusu oyuncak...En çok oynadıklarına bakınca yine sıralama veya bir yerden bir yere aktarma. Bebeklerle, ayıcıklarla konuşuyor zaman zaman ama bağlandığı bir oyuncağı yok. En çok hayvanları çiftliğe dizip önlerine minyatür meyve-sebzeler koyarak oynuyor. Ahşap bloklarla kuleler yapıyoruz bazen ama hep hadi kule yapalımmı diye ben yönlendirirsem yoksa pek aklına gelmiyor onlarla oynamak. Şimdiki aklım olsa bu kadar oyuncak almazdım ki aklım başıma geldiğinden beri tek oyuncak bile almıyorum en son 23 Nisanda almıştım. Ama ne fayda stoklar yeterince dolu zaten...

Kendimi tutamadığım şeylerden biri de kitaplar. Ama onlardan hiç pişman değilim. Beray'ın kitaplığı onu 6-7 yaşına kadar idare edecek muhtemelen. Beray için başarılı olduğum tek konu belki de bu kitap sevgisi...Okuldaki öğretmenlerinden de bu şekilde geri dönüş aldığımda çok mutlu olmuştum. Hiçbir çocuk kitaplığa kendiliğinden gitmezken Beray hemen soluğu orada alıyor demişlerdi. Hatta geçenlerde okula yeni oyuncaklar ve kitaplar geldiğinde Beray direk kitaplara odaklanmış...Şimdiki aklım olsa yine aynısını yapardım yani :)

Şimdi bir de bir duygu var: şu ayda bunu yapıyormuş bu ayda bunu yapıyormuş diye araştırıyorsun ilk zamanlarda puzzle yapacak, küpleri üstüste koyacak vs. Yerleştirmeli puzzle'ları zamanından önce edinmişiz mesela. Beray hiç ilgilenmedi. Küplerle oynadık falan ama onlar da çok ilgisini çekmedi. Meğer herşeyin zamanı varmış. Puzzle'ları yeniden çıkardığımda çat çat taktı yerlerine. Kule de yapıyor şimdi. 1 yaşında değil 2 yaşında yapsa ne farkeder mesela. Ama ilk zamanlar "hımm şu aralar bunları yapabiliyormuş hemen biz de alalım yapsın" moduna giriyor insan. Saçma. Benim yapım dedim ya biraz da. Kendini bilen anneler de var böyle herşeye atlamayan da bana biraz tecrübe gerekti. İşte bu yüzden 2. çocuklarda daha rahat oluyor anneler demekki. Nasılsa zamanı gelince yapacağını biliyorlar çünkü.

Biraz denge meselesi aslında. Şu an çok erken diye de düşünmemek lazım. Biraz fırsat da yaratılmalı çocuklara...Beyninde ne kadar bağlantı kurulsa o kadar iyi 6 yaşına kadar. Montessori'yi bu yüzden seviyorum aslında. Örneğin Coğrafya konusundaki çalışmalar çok ilgimi çekiyor ve uygulamak istiyorum. Küçükken hangi ülke nerede, hangi hayvanlar nerede yaşıyor,iklim vs gibi bilgileri görsel olarak öğrenmesi çok önemli geliyor bana. Ben de onunla birlikte öğreneceğim inşallah :)

Doğrusuyla yanlışıyla bir küçük insan yetişiyor işte. Yanlışları görebilmeyi nasip eder inşallah rabbim de dosdoğru insanlar yetiştirebiliriz.

Uzun bir yazı oldu kendimi tutamadım. Sonuna kadar okuyabileni şimdiden tebrik ediyorum :)

Buzda Dans

2012-02-06T11:12:00.000+02:00

Doğa insanı nasıl da rahatlatıyor, tüm haftanın stresini alıp götürüyor. Son zamanlarda havaların hep -8, -10 civarında seyretmesinden burnumuzu dışarı çıkarmakta zorlanmıştık. 0'ın üzerine çıkar çıkmaz sanki bahar gelmiş gibi hissettim :) Şimdi anladım İskandinav ülkelerinde milletin incecik giyinip çıkmalarını bizim soğuk dediğimiz bir havada. "Soğuk hava yoktur uygun olmayan giysi vardır" diye birşeyler okumuştum sanırım Doğadaki Son Çocuk'ta. Bu söz benim yol göstericim olmuştu ama -10'da donunca yok dedim kalsın o kadar kalın kıyafetimiz yok bizim :)

Neyse bu haftasonu güneş evin içine dolunca kıpır kıpır oldu içim. En azından kapının önüne inmeliydik Beray D vitamini alsın diye. Canım aşkımdan Eymir'e gitmek gibi harika bir fikir geldi. Ve çıktık. Göle didiyos mu?, göle didiyos mu? soruları eşliğinde Eymir'e gittik. Ne kadar mükemmel bir manzara olmuştu. Göl donmuş. Herkes üstünde. O üzerinde yürüdüğümüz, kaydığımız buzun altında binlerce balığın yaşadığını bilmek çok farklı bir duygu. Nasıl ince bir iş...

Beray karlara bata çıka yürüdü. Ayaklarıyla karları savurdu. Kuşların izlerini takip etti. Sonra gölün üzeri...

Elele tutuştuk ailecek kaydık, kaydırdık Beray'ı. Uzun zamandır bu kadar eğlenmemiştim sanırım. Bir de patenlerim olsa tam olacaktı :)

Soğuk hava ama bir yandan sırtımızı ısıtan güneş, bir yandan hareket hiç üşümedik. Beray bu tarafa bu tarafa diye diye gezdirdi bizi :) Sonrasında kırmızı yanaklarla sıcacık evimize gelmek de ayrı bir şükür gereği...Sıcacık çaylarımızı içerken kırmızı yanaklarıyla öyle sağlıklı göründü ki kuzu gözüme... Temiz havanın verdiği sağlık bu işte...

Dinozorlara Yolculuk

2012-02-06T10:27:00.000+02:00

Biz geçtiğimiz haftasonu dinozorları görmeye gittik.Ankamall alışveriş merkezinde National History Museum'un "Dinozorlara Yolculuk Sergisi" var.2 yaş üstü için giriş 15 TL.

Beray'a haftasonu seni dinozolara götüreyim mi? diye sorduğumda sevinçten deliye dönmüştü. Gidince de çok sevdi. Çıkmak istemedi.

Dinozorları ünlü bir Japon robot firması yapmış, hareket edip ses çıkarıyorlar. Örneğin bu dinozor balık yiyordu.

Hala daha evde kitapta dinozor falan görünce yanıma gelip dinozorlara gidelim mi? Hadi diyerek kapıya koşuyor. Daha büyük çocuklar için de güzel bir aktivite olur sanırım özellikle erkek çocuklar dinozorlara bayılıyor ne de olsa :) Aklıma Deli-Anne'nin Selim'i gelmedi desem yalan olur doğrusu :) Buradan Selim'e de bir selam gönderelim :))

Karlı Kış

2012-02-02T09:46:00.002+02:00

Türkiye'nin dört bir yanında kar var bu sene. İzmir'den bile kar haberi aldık. Bayram etmişlerdir şimdi orada :) Ben artık o kadar çok alıştım ki kara. Dikmen'de kış boyunca kar kalkmıyor neredeyse. Kızılay, Ulus kupkuruyken orada hep kar olurdu zaten ama bu sene bir başka. Havalar çok soğuk gidiyor ve bu kadarını hiç görmemiştim ben. Dün gece -20'leri gördük. Kış güzel, kar güzel. Her mevsimi seviyorum ben ama dışarıda kalanları düşününce de üzülüyorum çok. Geçtiğimiz gün arabanın kapısı donmuş mesela, biraz uğraştım kapatamadım soğukta dışarıda. Ayağımdaki çizmelere rağmen ayaklarımı hissetmiyordum bir süre sonra. Ya botsuz, çizmesiz çocuklara ne demeli :( Ne kadar şükretsek az...

Biz çok karın tadını çıkaramadık, gidip kayamadık mesela. Çünkü kardan sonra öyle soğuk olduki dışarıya çıkamadık bile. Geçtiğimiz Cuma çok güzel yağdı kar eve geri dönemem diye işe gitmedim. Beray'la çıkalım oynayalım istedim ama evden çıkmadı kuzu biz de oynayamadık. Sonra Cumartesi çıktık biz de.

Kışı dolu dolu yaşıyoruz bu sene ama Şubat'ın gelmesiyle ben de kıpırtılar başladı. Hava ısınsa atsak kendimizi çimenlere modundayım :)

hmmm bu da ne böyleee?

2012-01-19T17:50:00.000+02:00

Kumdan Kale Yapasım Vardı...

2012-01-18T14:47:00.000+02:00

Haftasonu aktivitesi olarak bu hafta cloud sand mi desem moon sand mi desem o tarz birşey yaptık biz de. Tarifimiz şöyle:

- 5 çay fincanı un
- 1 çay fincanı bebe yağı

Un kurabiyesi yapıyormuşcasına bir karışım çıkıyor karşımıza. İnsanın canı un kurabiyesi istiyor oynarken :)
Bebe yağı olduğu için kokulu kokulu pek hoş :)
Beray kokuyor diyerek başladı oynamaya. Birçok duyu organını aynı anda çalıştırdı yani :)

Anane bile dayanamadı katıldı eğlenceye. kek kalıplarına doldurup aslan, su aygırı, ayıcıklar yaptık. Kale yapcaktım ben ama Beray bozdu kalemi :'( Hiç oynatmıyor bu kız beni yaa :(

Bak almış tüm malzemeyi eline ben neyle oynıcam peki?

Kolları sıvamış girişmiş yoğurdukça yoğurdu :) Çok keyif aldı bu undan Beray.

Üç gün oluyor hala hergün hamuur diyerek oynuyor bu kumla. Doldurup boşaltıyor :) Çok zevkli çook :)

Not: Siz kutuplarda mı yaşıyosunuz bu ne hal bu çocuk niye böyle lahana gibi diye soracak olursanız şöyle açıklayayım efenim, biz kat kat giyinip kar için dışarı çıkmıştık sonra eve geldik. Benim giydiğini çıkartmayan, çıkarttımı da giymeyen uçlarda yaşayan veled-i inadiyem üstündekileri çıkartmadı. Böyle lahana gibi saatlerce dolaştı. Bu şekilde de bu işlere girişti. Napalım onu da böyle kabul ediyoruz :)

Beyaz Örtü

2012-01-17T14:34:00.000+02:00

Bu sene kışın başladığından beri kar yağmasını tedirgin bir şekilde bekledim. Geçen sene neredeyse işyerinde sabahlamam gerekecekken 9.30 civarı eve gidebilmiş olmanın getirdiği korkuydu bu. Annem vardı Beray evdeydi geç kalmam çok sıkıntı olmamıştı ama bu sene aynı durumla karşılaşırsam naparım diye düşündüm durdum. Benim gibi durumda çok kişi olacağından muhtemelen Beray okulda kalırdı falan...Kar yağışı genelde haftasonu olduğu için çok sıkıntı olmadı geçtiğimiz hafta bir gün risk teşkil etti erken çıkarak hallettik onu da. Bu haftada annem burada sağolsun, Beray evde artık gönül rahatlığıyla yollarda kalabilirim :P

Tedirginliği bir kenara bırakıp işe gelirken etrafı izledim dün ve karın güzelliğini içime çektim. Kardan adam yapmak, kaymak, kartopu oynamak, en çok da fotoğraf çekmek istedim.

Evimizin önünden birkaç kareyle yetindim şimdilik...Karı kaçırmadan daha çok tadını çıkarabilsek keşke...

ilk DIY'imiz: bahçeli evimiz...

2012-01-16T17:51:00.000+02:00

Şu keçe işine sonunda ben de merak salmıştım yaa aylar önce. Rakamlarla başlamıştım bu serüvene 0,1,2,3 derken alerjik bir durum peydah olmuştu da toparlayıp kaldırmıştım hepsini. Bu esnada da öyle güzel projeler gördümki şu internet aleminde duramadım yerimde bi risk aldım çıkardım ortaya. İlk etapta kaçak göçek yaparken sonrasında baktım birşey yok döktüm ortaya hepsini. Beray da çok sevdi keçelerle oynamayı. Boş keçeleri mat olarak kullanıp dizdi üzerine hayvanlarını. Ben de bu esnada başladım ilk evimizi inşa etmeye. Amacım bir çiftlik matı oluşturmaktı Beray'a. Montessori'de de tavsiye edilen model çiftlik kurma oyunu için her daim oynayabileceği bir alan olsun istedim. Aradım taradım, örnekler buldum. Genelde iki boyutluydu yapılanlar ben biraz üç boyuta taşıdım. Biraz kopyayla evimizi bitirdim. İlk etapta Beray evle çok eğlenerek oynadı.

Elimde epey süründü bu arkadaşlar aslında çünkü çok kısıtlı sürede tamamlamaya çalıştım. Hala tam bitmedi ama ortaya elle tutulur birşey çıktı sonunda. Keçe işini sevdim ben benim gibi biri bile yaptı yani :) Hata kaldırabiliyor en azından.

Evi biraz dar yapmışım. O kadar ki sen iyi ki mimar olmamışsın milleti daracık evlerde oturturdun diye yorumlar aldım ev ahalisinden :)) Bu ilk deneme böyle oldu bir dahaki sefere şablonumu daha iyi ayarlarım artık.

Ağaçlandırma ve çiçek ekme çalışmalarım devam ediyor. Tam yaşanılacak ortam olacak bittiğinde :)

İzmir'den kalanlar

2012-01-13T16:00:00.003+02:00

Son zamanlarda eskisi kadar çok fotoğraf çekemiyorum. Çektiğim fotoğrafları da yanıma almayı unutunca yanımda olan fotoğrafları taradım birşeyler çıkarmı ortaya diye. Geçtiğimiz İzmir ziyaretinde makinanın şarjını unutunca telefonla çekmiştim fotoğrafları. Bunlar da o geziden son olarak elimde kalanlar...

Sitenin bahçesinde muhtelif yerlerdeki bisiklet park yerleri Beray için bir cennetti sanki. Minik scooterlardan en büyük boy bisikletlere varana kadar hepsine binmeye çalıştı :) Geçtiğimiz yaz küçük diye bisiklet almamıştık bu yaz artık sürebilecek kıvama gelir herhalde. Anne-kız bisiklet turları yapsak fena olmaz hani...

Her ne kadar ananenin uzakta olmasına içerlesek de İzmir'de olması aslında aynı zamanda büyük de bir şans bizim için. Hem ticaret hem ziyaret...Her gidişimizde ruhumuzu doyuracak manzaralarla karşılaşıyoruz...Bu sefer de Kuşadası'ndaydık...

Akşam da balığımızı yiyip öyle dönmekti amacımız ama Beray izin vermedi :)

Urla'da bir yer burası.Kahvaltıya gitmiştik. Deniz manzaralı ve yemyeşil...Kahvaltımızı dönüşümlü yapmak suretiyle tamamlayabildik zira Beray hayvanlarla haşır neşir olmak istedi...Güzeldi...

Sahilde başını alıp yürümek çok keyifli olsa gerek :)

Feribota binmek de çok eğlenceliydi onun için...Öle ki feribot kıyıya yanaşana kadar zor bekledi attı kendini...Sonra da uyuyakaldı temiz havada.

Özledim deniz havasını...

fotoğraf makinesi kazanma şansı

2012-01-11T10:44:00.002+02:00

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarakCanon 600D Kit, Manfrotto 055XProb tripod ve Kata123Go-30 fotoğraf çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

Nohut Oda Bakla Sofa

2012-01-10T11:59:00.001+02:00

Julia Donaldson bu aralar bizim evde baş tacı. O kadar kitap arasında Beray'ın yatarken okumak istediği kitaplar hep Julia Donaldson'a ait.
-Tostoraman
-Nohut Oda Bakla Sofa
-Değnek Adam
-Süpürgede Yer Var mı?
-Yataktan Düşen Ayıcık.

Nohut Oda Bakla Sofa'nın tanıtımını Banu dolapta pek güzel anlatmış. Bunun üzerine yazamam ben zaten :) Biz geçenlerde kitabı canlandırdık Beroş'la. Yaşlı Minik Hanım evinin darlığından yakınırken Bilge ihtiyar hayvanları tek tek evine almasını söylüyor. İşte sonunda evde bir kaos ortamı yaşanıyor. Biz de evimizi elimizdeki olanaklarla kurup hayvanları tek tek içeri aldık :) Ben çok eğlendim bu oyunu oynarken, Beray dikkatle beni izledi. Sonra da hayvanlara mama yedirdi her zamanki gibi :))

Ev yapımı kil

2012-01-09T16:01:00.002+02:00

Geçtiğimiz haftasonu evde kil çalışması yapmaya niyetlendik.
Tarifimiz şöyle:
1 cup tuz
1 cup un
1/2 cup su
Birlikte malzemeleri kabımıza boşaltıp karıştırdık. Beray bu aşamada aktarma işine merak saldı. Tuz kavanozunu olduğu gibi getirince tuzla oynamaya yeltendi tabi. Ben hamurumuza yuvarlak şekil verirken Beray da tuzluğa tuz doldurup boşalttı. Elinden kayıp gitmesi ona çok keyif verdi. Kaptaki tuzları görünce tuz üzerine resim yapmak geldi aklıma. Birlikte aldık elimize kurşun kalemleri tuz üzerine şekiller yaptık. Bu esnada hamurumuz da tamamen sertleşmiş oldu. Pişirdiğimiz ve soğuttuğumuz kili de özgürce boyadık. Bu arada daire şekline getirdiğim hamura duvara asabilmek için bir delik açmıştım. Boyadıktan sonra bu delikten bir kurdele geçirip duvarımıza asmaya hazır hale getirdik :)

Çekiliş vaar

2012-01-09T13:47:00.003+02:00

Çok tatlı bir blog keşfettim. Hem de çekiliş var :) İşte burada

Çocuğum bir psikopat mı???

2012-01-03T15:52:00.000+02:00

Aslında bunu geçtiğimiz yaz anlamalıydım...Sandaletlerini asla çorapsız ayağına sokmamandan...Sonraaa ayaklarının pek bir kıymetli oluşundan...Yeni bir ayakkabı giydirmek için kırk takla atışımızdan...
Şimdilerde tavan yaptı bu manyaklık durumları. İlerde oku bunları da neler yaşattın bize gör. Çokça gülüyorum bu durumlarına aslında.
Üzerindeki kıyafeti çıkartamıyoruz mesela. "Benim buuu" diye tutturuyorsun. İkna sürecinin sonunda bazen tek bir sözle ikna oluyorsun bu sefer ben şaşıyorum bu duruma. Çıkarınca da bunlar kirli diyip kirli sepetine götürüyorsun :)
En çok kaka yaptığında zorluyorsun beni. Bezden kolay kolay kurtulamayacağız sanırım oysa erken bırakırız diye ümid etmiştim ben. Ama sen kakalı bezini dahi vermek istemezken oturak, klozet falan hayal sanırım...
Hadi bunlar normal de gecenin bir yarısı uyanıp ayakkabı nerdeee? diye ağlamak neyin nesi kuzum??? bir ev ayakkabısı bulup ayağına giydiriyorum da öyle yeniden uyuyorsun. Allahtan uyku sersemi oluyorsun da o esnada ayakkabı tercihi yapmıyorsun.
Sonra mesela dayın bizdeyken gece yarısı uyanıp onun yanına gidip, yatağından kaldırıyorsun yerine sen yatıyorsun sonra tekrar uyanıp yine kaldırıyorsun. Ne alıp veremediğin var dayınla, uykusuyla :)))
Bu sabah evden çıkamadık. Çıkmadın. Ben işe ancak öğlen gelebildim. Üzerimi giyindim bana sen attaya dit dedin. Üzerime kapıyı kapatıp oyununa devam ettin. Ayrılık korkusunu aşmışsın anlaşılan. Kapının önünde bekledim kapıya koşmanı ağlamanı ama nafile...Umrunda değildi. Kapıyı açtığımda bana bakıp gayet doğal birşeymiş gibi geldin mi? dedin. Küçükken de böyleydin aslında. Bağımsız bir yapın var sanırım ama abartmayalım istersen :))

Meraklı Minik Kamp Kurmaca

2011-12-29T12:08:00.001+02:00

Tübitak'ın Meraklı Minik dergisine Beray 13 aylık olduğundan beri aboneyiz. Bunu her fırsatta dile getirip herkese tavsiye ediyorum. Dolu dolu bir dergi. Eski sayılara dönüp dönüp tekrar bakıyoruz. Keşfedelicek o kadar çok şey oluyorki içinde. Bilmediğim hayvanları Beray ile birlikte öğreniyorum :) Mesela Armadillo'yu öğrendi Beray oradan. korkunca top gibi olduğunu da. Armadillo napar diyorum top gibi içine kapanıyor. Çok şeker :) Müzisyen İnek Sırma'daki bir hayvanı da Armadilloya benzetmiş onu görünce hemen amadillo diyor :)

Neyse konumuza dönersek... Meraklı Minikle beraber her ay eşleştirme kartları ve oyunlar geliyor. Genelde oyunları hemen kaldırıyorum ki biraz daha büyüdüğünde oynayabilelim. Bazen de oyunları biraz amacından saptırıp basitleştirerek oynuyoruz. Son aktivitemiz de bu şekilde gerçekleşti.

Son sayıda dergiden Tundrada kamp kurma oyunu çıkmştı. Çadırlar, kızaklar, köpekler, Samiler...

Biz de kamp kuracağımız kartonu alıp yapıştırıcı sürüp pamuklarla kar yaptık ve kar izlenimi versin diye üzerine şeker serptik.

Beray'ın en sevdiği kısım bu serpme kısmı oldu. Sonra da resmimizi kamp kurmak için verilmiş olan köpekler, kızaklar ve çadırlarla süsledik. Ve sergimize asıp sergiledik. Beray bu sergi olayını çok seviyor.

Özgürlük...

2011-12-28T17:15:00.000+02:00

Sendrom sendrom diye söylenip duruyoruz ya aslında ben İzmir'e gittiğimizde ne farkettim biliyor musunuz? Bu doğamıza aykırı yaşam bizi sendromlara sürükleyen. 2 yaş, 3 yaş, 5 yaş .... Hiç bitmeyecek bunlar. Oysa daha doğal bir mekanda büyüse bıdıklar, tehlikelerden daha uzakta olacaklar ve hayırlar azalacak.

Ama şimdi evde hayır, sokakta hayır, özgürlüklerinin kısıtlanması ağır geliyor minik ergenlere. Şimdi mesela burada yazmıştım ya Beray sabahtan akşama hiç sorun çıkarmadan vakit geçirebilirdi o çiftlikte. Kumlarla oynar, hayvanların yanına gider, top oynar, ot çöp toplar vs. vs... Şehir merkezine gelince işler değişti tabi.Kuzuyu aldık parka götürdük. Sonra da sahilde yürüyüşe. Ah be insanoğlu içip içip içtiğin şişeleri kırıp yollara atmandaki amacın nedir söyler misin Allah aşkına???? Ya da yediğin midyelerin kabuklarını oraya buraya atmanın? Kuzu öyle çok sevdi ki deniz kenarında yürümeyi, kayalara çıkıp oturmayı. Hele de deniz kabuğu toplamayı. Ama sigara izmaritleri, cam kırıkları, yenmiş midye kabukları olan bir ortamda nasıl toplayabilirdik biz taşları, deniz kabuklarını...

Beray'ın kitapları 11: Kasabanın En Şık Devi

2011-12-28T16:22:00.000+02:00

Kasabanın En Şık Devi nam-ı diğer George. Biz George'u çok çok sevdik. Yardımsever iyi kalpli devimizi. Değnek Adam'ı bir haftadır George ile aldatıyoruz. Yatarken okuma kitabımız şu sıralar George. Julia Donaldson yine yapmış yapacağını. Yardımlaşmanın anlatıldığı harika bir öykü. Buyrun bir de Banu'dan dinleyin efendim.

Kitabın illustrasyonlarına değinmeden geçemeyeceğim. Ayrıntılar öyle güzel ki. Gözlük takmış tavşan, araba kullanan domuz, kurbağa prensin elinden tutup götüren prenses, baa baa black sheep 3 çanta yün taşıyor mesela :) Beray da kitaptaki bu ayrıntıları çok seviyor.

Daha önce de dediğim gibi kitap çok ama ben favorileri olanları yazmaya çalışıyorum ki herkese faydası olsun :)

Bir de bu kitaplar 3+ olmasına rağmen 2 yaşa da çok güzel bir şekilde hitap ediyor. Bu demek oluyor ki biz bu kitabı daha en az 2 yıl gündemde tutabileceğiz. Çünkü her geçen gün kitaptan algıladıkları şeyler farklı olacak cücelerin. İşte kitapları bu yüzden çok seviyorum :)

Berayın kitapları 10 : Değnek Adam

2011-12-28T15:28:00.001+02:00

Beray'ın o kadar çok kitabı oldu ki artık 5 yaşına kadar kitap almasam olacak derken geçen bir indirim sitesinde çok güzel bir kampanyaya rastladım yine doldurdum sepeti ama nasip değilmiş demekki kargo bana ulaşamadan geri dönmüş ve siparişim iptal olmuş. Çok üzüldüm çünkü içinde Çilli, Çikolata, Bütün Gün Esneyen Prenses gibi çok istediğim kitaplar vardı. Neyse...
Zaman geçtikçe kitaplardan anladığı şeyler daha da arttığı için kitaplarımız hep ilgiyi üzerinde tutmaya devam ediyor. Oyuncaklar gibi değiller. Dönüp dolaşıp aynı kitabı yepyeni bir kitapmış gibi inceleyebiliyor Beray.
Genelde kitap alırken blog annelerinin deneyimlerinden ve Bir Dolap Kitap'taki yazılardan etkileniyorum. Dolayısıyla Beray'ın kitaplarını tanıtmayı çoğu zaman atlıyorum zira zaten tüm anneler bu kitapları yakından biliyor oluyorlar. Eğer Beray'ın çok çok ilgi gösterdiği bir kitap varsa onu özellikle anlatmak istiyorum. Bunlardan biri Değnek Adam.

Değnek Adam'ı Banu Bir Dolap Kitap'ta yine çok güzel anlatmış. Önce oradan bir okuyun isterseniz.

Bize gelince, Beray şu an 25 aylık ve kitaplar 5 aylık olduğundan beri en uzun vakit geçirebildiği nesneler. Hatta burada ve burada Beray'ın kitaplarla olan serüvenini yazmıştım. Ancak 1-2 ay öncesine kadar biz de kitapları okuyamıyor, üzerlerinde konuşuyorduk. Ben önceden okuduğum kısımları Beray sayfadaki resimlere bakarken hızlıca aktarmaya çalışıyordum. Ama Değnek Adam bizim için bir ilk oldu bu anlamda. Çünkü baştan sona satır atlamadan okuduğum ilk kitap. Yatağa yatıyoruz ve Beray hazretleri "Değnek Anaa oku" diyerek emir buyuruyor. Sonra emir kulu anne başlıyor Değnek Adam okumaya. Julia Donaldson-Axel Scheffler kitaplarındaki şiirsel dilin de bunda etkisi olduğunu düşündüm ben. Çünkü Beray bazı kısımları ezberlemiş bile okurken bana eşlik ediyor bazen. Hatta bu Değnek Adam tutkumuz öyle bir hal aldı ki gecenin 5'inde uyanıp Değnek Anaaa oku diye de buyurmuşluğu var bizim minik kuzunun. Gözlerim kapandığı halde artık her satırını ezbere bildiğim için gecenin 5inde karanlıkta bile okuyabiliyorum kendisini :)Bu arada Değnek Adam'daki en sevdiğim şeylerden biri resimlerdeki mevsim geçişleri. Değnek Adam yolculuğuna ilkbaharda başlıyor ve sırasıyla yaz, sonbahar, kış resimlerini görebiliyoruz. Kitap Kışın karlar altında sonlanıyor ve karşımıza Noel Baba çıkıyor. Yılbaşı gelmiş meğer. Benim için yılbaşı çok anlam ifade etmese de zamanla uyuşması açısından yılbaşı konsepti ile ilgili kitap arayanlar için de tavsiye edilir kendisi :)
Ha bu arada eklemeden geçemiyeceğim. Beray bu kitaptan Şömine kelimesini öğrendi ve çok seviyor söylemesini :) Şömine sayfası geldiğinde uyku gözünden aksa da bak bu şömine demeden duramıyor :)

Not: Kendim fotoğraf çekmeyi unuttuğum için Şömineli sayfanın resmini de Alminacığımın bloğundan aldım.

2 yaş beni benden aldın

2011-12-28T10:12:00.001+02:00

Geçtiğimiz hafta Beray hafif bir hastalık atlattı. Sinüsleri dolmuş. Doktor üşütmekten olduğunu söyledi. Burun akıntısı vardı başlarda çokça sonra bir-iki gün yoğun öksürük, bir haftanın sonunda da geçti gitti çok şükür. Üşütmek deyince kafam karıştı. Evde mi üşümüştür dedim, okula gidip gelirken rüzgar yemi yüzünden o şekilde olur dedi. Evden çıkıp arabaya biniyoruz, arabadan inip okula giriyoruz. Yürüyorsak 5 bilemedin 10 metre. Bu kadar mı hassaslar? Ben her daim dışarıya çıkartırdım Beray'ı geçen sene. Birşey de olmazdı. Anne sütünün ne denli koruyucu olduğunu da bu sene çok çok iyi anladım. Sonra şu ev ısısı meselesi. Çok sıcak olursa hasta olunur. Uyurken 18-19 lara bile inilmeli diyen yazılar okumuştum. Burun tıkanıklığına karşı böylesi daha iyi falan. Ben de bunu uygulamaya çalışıyordum ama üstünü örtmeyen bir çocukla doğru birşey değil bu. 1 haftadır havalar da çok soğuduğu için ısıyı yükselttim. Drumuz da 23 dereceler iyidir demişti. Beray da daha rahat etti bence bu ısıda. Her kafadan bir ses çıkıyor hangisi doğru hangisi yanlış şaşırdım artık.

Neyse tabi hastalık zamanı Beray yine arıza modunda. Yatıcam diye koltuğa yatıp televizyon izlemek istedi hep :( Birşey yemedi. Altını , üstünü değiştirmek için çok zorladı beni vs. Pazar günü artık ben de tırlattım. Bir yandan Beray'ın temel ihtiyaçlarını karşılayamıyor olmak bir yandan evde yığınla bekleyen onlarca iş ve herşeyin karmaşa içinde olması sinirlerimi altüst etti. Temel ihtiyaçlarını karşılayamıyor olmamdaki neden ise yine Beray'ın kendisi. Altını kirletiyor ama asla bezini vermiyor. Üstünü ıslatıyor ama asla üstündekini çıkartmak istemiyor vs...Bu durumlarda çok çaresiz kalıyorum. İnatlaşmıyor bi müddet sonra bir şekilde bir oyuna dalmasını sağlayarak hallediyorum bazen. Ama ikna etmek öyle zor oluyorki. Onun o şekilde durması sağlığını etkileyecek diye iyice sinirim yıpranıyor. İşte Pazarım böyle sinir harbiyle geçti.

Pazartesi ve Salı ise herşey yeniden başladı sanki. Beray iyileşti çok şükür. Ona ilgi gösterdikçe mutlu oluyor ve neşesi iyiden iyiye yerine geliyor. Pazartesi okuldan gelirken keyifliydi. Evde de keyfi yerindeydi ama burnunu temizlemeye kalkınca kıyamet koptu ama neyseki gıdık mıdık derken çözdük olayı. İki akşamdır çok keyifli vakit geçiriyoruz maşallah :) Hamur oynuyoruz, boncuk hamuru yapıştırıyoruz, kule yapıyoruz, kitap okuyoruz. Sonra hadi yatağa gidip oynayalım diyorum yatağına koşup boğuşuyoruz. Kikirdeye kikirdeye kitap okuyup, birbirimize sokulup uykuya dalıyoruz...Tabi uykuya dalma işlemi kesinlikle 11den önce değil :(

Hele dün öyle eğlendikki birlikte. Oturduk yatağa sallandırdık ayaklarımızı aşağıya (Beroşun talimatıyla tabi) Ben ne yaparsam aynısını yapıyor. ne söylersem aynısını söylüyor :)) Gülmekten yıkıldım çok çok tatlı anlardı. 2 yaş zor mor ama büyüdükçe paylaştıklarımız artıyor minik kuzumla. Yaşama sevincim oldu benim 2 gündür.

Hatırlanası...

2011-12-13T12:27:00.003+02:00

Minik kuş büyüyor. Büyüdükçe biz ona alıştık sanki...Şaşırtmaya devam ediyor gerçi ama artık eskisi gibi her anını her giydiğini fotoğraflayayım durumu kalmadı sanki. Gerçi bunda sürekli hareket halinde olmasının ve eskisi gibi güzel kareler yakalayamamanın da etkisi var elbette...
Evde bir yardımcım var artık insan inanamıyor...Ben de yapıcaam, Ben de yapıcaam diye de eki bile kullanmasına şaşıyorum bazen.
Elektrik süpürgesinden pek hoşlanmayıp, arkamdan kapat kapat diye dolaşsa da vileda olayını çok seviyor. ben yapıcaam diye alıp koltukların altını silmeye çalışıyor :)
Toz bezi ile toz alması harika...
Poğaçaların üstüne fırçayla yumurta sarısını sürmekte gayet başarılıydı haftasonu.
Her yaptığını da babaaa bak ben yaptımm diye anlatması yok mu...
Tüm bu ev işlerini gayet güzel yapabilmekle birlikte solaklığından mıdır nedir yemek yeme işini tam çözemedi hala. Akşam yemeğinde çatalına batmayan köftelere, kaşığından dökülen salatalara çok sinirlendi...
Bilmem doğru tahlil yapıyor muyum ama çok hırslı ve birşey yapamadığında çok çok sinirleniyor :( 2 yaşındaki çoğu çocuk böyle sanırım ama Beray'ın daha küçüklüğünde de vardı böyle arızaları. Bilmem nasıl atlatırız bu durumu herşeyi başarmak zorunda olmadığını...
Büyüyor büyümesine de geceleri hala bebek. Uyanıp anneeee diye yanına çağırıyor yanında yatmamı istiyor. Bir de gece yarısı uyanıp Değnek Adam okumamı istemez mi???? Uyku da düzelir mi bilmem ama beceremedim saatinde uyutmayı. Uyumuyor uyumuyor sonra da uyku başına vurup arıza çıkarıyor...Hadi hayırlısı....

İlk Veli Toplantısı

2011-12-06T17:10:00.001+02:00

Bugün bir fırsatını bulup Beray'ın öğretmeniyle konuşmaya gittim. Gidişatı nasıl, okulda mutlu mu? İlgi alanları neler gibi sorulara cevap almaktı niyetim. Genel bir sohbetti yani amacım. Yaklaşık 1 saat konuştuk Beray'dan. Onu yapıyor bunu yapıyor derken geçti zaman. Malum öğretmeni bizden daha çok görüyor Beray'ı. Gözden kaçırdıklarımız varsa diye gittim. Hatırladıklarımı da not alayım istedim.

* Beray 4 erkekle birlikte grupta ve tek kız. Tek kız olmasının etkisiyle biraz daha pasifti başlarda dedi öğretmeni. Çok fazla ortada olmuyormuş, kitaplarla vakit geçiriyormuş başlarda. Biraz tırsmış erkeklerden galiba :) Ama artık açıldı dedi. Özellikle son iki haftadır çok açılmış.

* Tüm çocukların dili çözülüyor yavaş yavaş dedi, Beray da onlardan biri. Zaten anlaşılmaz bir şekilde bıdır bıdır konuşuyordu artık net anlaşılıyor anlattıkları. Sürekli konuşuyormuş :) Kız olduğunu belli ediyor sanırım :)

* Kitaplara olan ilgisinden daha önce de bahsetmişlerdi. Şimdilerde diğer çocuklara kitaplardaki resimleri anlatmaya çalışıyormuş öğretmeninin yaptığı gibi. 5 dk dinleyip kaçanların peşinden kitapla koşuyormuş. Öğretmenin baş asistanı sanırım :)

* Hikaye kartlarının resimli tarafını çocuklara çevirip arkasındaki yazıları okuyan öğretmenin yaptığı ilgisini çekmiş. Gelip yandan yandan bakmaya çalışmış. Öğretmen dağıtınca resimlerden çok arkasındaki yazılarla ilgilenmiş. Şu sıralar böyle bir ilgisi var. Bizim kitaplarımızı alıp okuyormuş gibi yapıyor ne yazıyor diyor. Küçücük bir kağıt bulsa açıp yazılara bakıyor. Harflere ve rakamlara çok ilgili.

* Öğretmeninin her söylediğini anında yapıyormuş. Nasıl başardınız bilmiyorum ama her şeyi yapıyor dedi. Ah bi de bana sor dedim :) İnek öğrenci.

* Öğretmenini çok seviyormuş. Gidip gidip öpüp sarılıyormuş.

Bir de kafama takılan kısımlar var. Okulun eğitim yapısını çok seviyorum aslında. Ama hala Montessori mi olsaydı diye kafama takılmıyor değil. Öğretmeni ben grup halinde bir şeyler yapmalarını önemsiyorum. Biz orda birşeyler yaparken bir çocuğun ayrı başka şeyle uğraşması bana ters geliyor. Hem okul mantığını öğrensinler istiyorum dedi. Montessori'de bu tamamen farklı malumunuz. Orada her çocuk o an istediği aktiviteyle uğraşıyor sınıfta herkes aynı anda aynı şeyi yapmak zorunda değil mesela. O bana daha iyi birşey gibi geliyordu aslında ama bereket Beray grup çalışmasını çok seviyor. Yani bu durum biraz kafamı karıştırıyor. Muhakkak serbest saatleri var istediklerini yapabildikleri ama aynı anda aynı şeyi yapmaları gereken saatleri de var. Bilemedim iyi mi kötü mü???

Öğretmeni daha önce 5-6 yaş grubuyla ilgilenmiş. Bizimkiler ilk tecrübesi. Hemen herşeyi öğrensinler istiyorum gibilerinden birşey söyledi. kafamı kurcaladı bu biraz. Binbirçiçek ile ilgili okuduklarımda hep öğretmenlerin Montessori konusunda eğitimli olduğu imajı uyanmıştı bende. Burada Reggio Emilia benimseniyor ama o konuda çok da eğitimli değiller sanırım.

Zaman zaman videolar izliyorlarmış. Hayvan sesleri, taşıt sesleri vs. Beray taşıt sesleri olanı çok sevdi dedi. Ben de birgün almaya gittiğimde o haftanın konusuyla ilgili karınca videosu izliyordu. Çok hoşuma gitmedi bu durum. Evde Tv izliyor artık ama o da gün boyunca hiç izlemediği için 1-2 saat izleyebilir diye düşündüğümdendi. Okulda ne sıklıkta izliyorlar bilmiyorum ama ben aslında hiç izlemese mi diyorum içimden. İngilizce videolar izleyerek İngilizce için zemin oluşur mu yoksa hiç mi izlemese karar veremedim aslında. Yine de okulda hiç izlemeseler çok daha memnun olurdum.

Beray'ın henüz küçük olmasından kaynaklı olarak öncelik öğretmenini sevmesinde. Ve çok sevdiğine inanıyorum ve bunu görebiliyorum. O yüzden bazı kafa karışıklıkları olsa da içim rahat. Bir de Beray'ın tek kız olmasından kaynaklı bir ayrıcalığı var. Nazlı ve sakin bir kız orada. Ve öğretmeni onu hep yanında tuttuğunu söyledi. Bir yandan ilgileniliyor olması güzel ama öte yandan kendini öğretmenine bağımlı hissetmesini de istemem. Umarım onun için doğru şeyler yapıyorumdur...

26. ay

2011-12-06T15:56:00.001+02:00

Beray 25 aylık oldu bugün. Ne zaman 2 yaşını doldurdu da üzerine 1 ay geçirdi inanılır gibi değil. Bu son ayın neredeyse yarısını ayrı geçirdik. Kuzucuk büyüyor gitgide. Ne zamandır aylık rapor babında yazılar yazmadım sanırım. Bunları aslında unutmamak için yazıyorum ben. İlk zamanlar yapabildiği şeyler insanı çok şaşırttığı için hemen paylaşmak istiyordum. Zamanla yapabildikleri arttığından bunu kanıksadık galiba. Beray birçok yaşıtı gibi aynı seyirde büyüyor. Şu sıralar dili iyiden iyiye çözüldü. Hala şaşırtan süper cümleler kurmuyor ama konuşuyor açıkça.Bundan sonra bizim de güldüren anılarımız olacak inşallah :)

Mesela bir olay var benim çok güldüğüm unutmadan yazmak istiyorum. Ama bazı olaylar yaşanınca çok komik oluyor da anlatılınca karşıdaki hiç gülmüyor ya bu da bi anımdı diyip kalıyor insan. Bu da öyle birşey sanırım :) Neyse olay şöyle :

Elindeki su bardağıyla oynarken üstünü ıslatan Beray'a annesi bak naptın üstünü başını ıslatmışsın der. Beray şaşkın şaşkın bakarak üstümü ıslattım tamam ama başımı ıslatmadım anlamında başını tutup yok der :)))

Beray şu sıralar 2 yaşın verdiği ego hissiyle birşeyler yapabiliyor olmaktan çok mutlu ve bunu herkesle paylaşmak istiyor. Okulda yaptıkları aktiviteleri sakladığımız kutuyu ananesine göstermek için çıkardık geçtiğimiz günlerde. Allahım bu ne mutluluk. Ben çiçek yaptım. Kedi yaptım. Balık yaptım diye deli divane oldu yaptıklarının başında. Hepsini ananesine gösterdi yetmedi tek tek alıp babasına gösterdi. Onları saklamanın ne kadar anlamlı olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum. Okula almaya gittiğimde de orada asılı olan aktiviteleri onu yaptım, bunu yaptım diye deli gibi anlatıyor.

Evde yaptığımız ev işlerine de katılmak istiyor artık. Annecim bana yardım eder misin dediğimde koşarak geliyor. Yerleri süpürürken o da ucundan tutup Babaaaa Babaaa bak ben süpürüyorum, bak ben koydum, bak kaldırıyorum vs diyerek sürekli babasından takdir görmek istiyor.

Oyuncakları toplamak, aldığını yerine koymak yetilerini bir türlü kazandıramamaktan şikayetçiydim ki meğer herşeyin zamanı varmış. Birşey toplarken bu küçük bu büyük veya gel sayalım diyerek ikna edebiliyordum ama şimdi hemen topluyor hatta aldığını yerine koyuyor zaman zaman. Bunda okulun etkisi var sanırım çünkü orada oyuncakları hep beraber topluyorlar.

Yemekle çok haşır neşir olmadığından sanırım kaşık kullanımını tam anlamıyla geliştiremedi hala. Çorbasını döke saça yiyor. Bunda solak olmasının da etkisi var sanırım. Solaklar daha çok zorlanıyorlarmış bu işlerde. Artık kendi yemek istiyor genelde. Pilavını yiyebiliyor kaşıkla, çorbayı da yiyor ama döke saça.

Kitaplar hala en çok zaman geçirdiği şeyler çok şükür. Hatta artık resimlerden ziyade yazılarla ilgileniyor diyebiliriz. Okumayı söker mi bilmiyorum. İlgisini çiğneyip geçmek istemiyorum ama yanlış birşeyler de yapmak istemem. Akıllı bebekler Akademisindeki kelimeleri hazırlamıştım, Beray'a gösteriyordum ama devam edememiştik. Geçenlerde çıkardığımda çok ilgilenmişti. Belki tekrardan kelimeleri gösterebilirim. İngilizce konusunda da bir ortam oluşturmak istiyorum. Okullarında İngilizce dersleri 3 yaştan sonra başlıyor arada İngilizce öğretmenleri gidip kulak aşinalığı oluşturmaya çalışıyormuş. İngilizce videolar izletsem Beray'a çok faydalı olacağına inanıyorum ama bu sefer de PCden video açınca sürekli izlemek istiyor. Belki bir süre belirleyip sürenin sonunda kesinlikle kapatmamız gerektiğini öğretmemiz gerekecek. Kayyu denen kel kafalıdan ağzımız çok yandı. Şu an önünü aldık tekrarını yaşamak istemiyorum :)

Yat, kalk, Otur, Oyna dan biraz olsun bakar mısıııın?çöpe atar mısııın? tarzı daha kibar cümlelere geçtik. Yapıyosuuun? nasılsın? İyisin mi? Bu da ne böyyleeee? aklıma gelen cümleleri.

Kreşteki tüm arkadaşlarının erkek olmasına bağlı olarak arabayla oynama isteği artmış durumda. Bir de sürekli oyuncakları saklayıp, Nerdesiiiin? diye arıyor. Sonra bulup seviniyor. Kıyafet dolabında bir sürü oyuncak depolanmış durumda :) Puzzlelar ile çok ilgilenmiyor diye kaldırmıştım yeniden çıkarttım meğer zamanı gelmişmiş. Eşleştirme kartlarında, kitaplarda bir şeyin aynısını bulmaya meraklı. Orada perde varsa evdeki perdeyi gösterip ayynısııı ayynısıı diye bağırıyor mesela.

Kısacası evimizin neşesi :) Şu sıralar keyfi yerinde şükürler olsun. Geceleri geç yatıyor gerçi ama ben artık sinirlenmiyorum. Yani İstanbul arası iyi geldi sanrırım. Son zamanlar uyku zamanları yıpratıcı geçmeye başlamıştı. Gece deli gibi uyanmalarına sinirlerim yıpranıyordu. Şu an o da ben de iyiyiz. Her yaşın keyfi başka demeye başladım yeniden...:)

Filin Banyosu Android Markette

2011-11-28T20:35:00.001+02:00

Filin Banyosu Android Markette :))))) Özgür Anne harika bir işe daha imza attı. Tüm emeği geçenlere teşekkürü borç biliriz. Androidde olması benim için ayrı bir önem taşıyor. İndirdim ve çok sevdim. Beray henüz tanışmadı Zara ile.Ama beğeneceğinden eminim...

İlk ayrılık...

2011-11-26T20:39:00.001+02:00

Bir ilk gerçekleştirdim bu hafta ben. İş dolayısıyla İstanbul'a gelmem gerekiyordu. Hem de 2 hafta. Üç seçeneğim vardı:
1-Beray'ı da annemle birlikte İstanbul'a getirmek bu durumda gün boyu otel odasında vakit geçirmek zorunda kalacaklardı,
2- Beray'ı annemin yanına İzmir'e göndermek, bu durumda da okuluna gidemicek annesinden olduğu gibi babasından da ayrı kalacaktı
3-Ananesinin ve dayısının İzmir'den gelmesiyle hep birlikte evde kalmaları.
Okulun psikoloğu ile de görüştüğümde böyle durumlarda evde kalmasının en iyi seçenek olduğunu söylemişti. Sonuç olarak ilk defa Beray'dan ayrı kalacaktım ama düzeni bozulmasın diyerek evde kalmasını sağladık.
Ben şimdi İstanbul'dayım. Son zamanlarda uykusuzluktan çok şikayet etmeye başlamıştım. Tek gece uyanmadan uyuyabilsem derken 10 gün uyuyabilme şansım var şimdi. Gelmeden önce asla yapılamayacak birşeymiş gibi düşünüyordum ama geldiğim günden beri Beray beni çok da aramadı. Günde bir iki kere kapıya gidip anne demiş ama geceleri benim olmamam çok etkilememiş onu. Annemin her an yanında olması etkili tabi bunda. Onunla yatıyor onunla kalkıyor şimdi. Çok keyifliymiş evde. Sabahları erken kalkması da gerekmiyor.Geçen hafta okula hep geç gitti mesela. Önemli olan mutlu olması...
Bu yavrular bizlere verilen birer emanet. En iyi ben bakarım ben annesiyim yanılgısına düşmemek lazım.Bu ayrılık bana bunu hatırlattı. Herşey etrafımızda dönüyor sanıyoruz ama bizsiz de hayat devam ediyor. Ben ölürsem bu çocuk nolur diye düşünüyor insan ama öyle değil aslımda. O bir şekilde hayatına devam edecek de önemli olan sen ölünce sana nolucak? Yanında götüreceğin şeyler neler? Bunu düşünmeli en çok da....

Bir İzmir Masalı Volume 2

2011-11-16T14:13:00.001+02:00

Bayramın 2. günü kurban kesim günüydü aynı zamanda. Kurbanın kesileceği yer bir yakının çiftliğiydi. Sabah kahvaltıya oraya gittik.

Bir ağılda bir sürü koyun besliyor amcamız. Annem Beray'a bir kuzu getirmek için ağıla girdi Beray durur mu? O da hemen atladı. Bu sefer oradan oraya koşan koyunlardan hiç korkmadan aralarına daldı.Bizi de yanında istemedi. Biz tedirgin olduk tabi.

Hava yine çok güzeldi ve Beray açık havada otlarla, çöplerle oynama fırsatı buldu.

Evin 3 yaşındaki oğlunun izin verdiği müddetçe onun oyuncaklarıyla ve topuyla oynayabildi :)

Hemen yakında bulunan bir mesire yerine gittik. Kocaman bir devekuşunu koymuşlar kafesler ardına. Kötü birşeydi aslında orada bulunuyor olması :( O da çok hiddetliydi zaten. Beray korkup kendini dayısının kollarına attı :)

Orada uzun süre vakit geçirdik çünkü birsürü hayvan vardı . Beray banklara inip çıkıp oturup onları izledi. Açık havanın tadını çıkardık giderken arabada uyuyakaldı ama iner inmez uyandı :( Bu günümüz de böylece geçti...İzmir'de yaşamayı yeniden istedim....

Bir İzmir Masalı volume 1

2011-11-15T17:21:00.001+02:00

Tatsız kısımları bir kenara bırakıp bayramımızın güzel yönlerini hatırlayalım diyorum yeniden.Bakalım bu sefer başarabilecek miyim pozitif bir yazı yazmayı :)

Perşembe kötü geçen gecenin ardından herşeye rağmen Cuma öğlene doğru evden çıkmayı başardık. Güzel bir yolculuktu, çok zorlamadı Beray arada tepeme çıkmak suretiyle biraz çileden çıkarmış olabilir ama olur o kadar. 585 km dile kolay, çocuğa zor :)

İlk durağımız Afyonda oldu, her zaman İkbal'de dururduk bu sefer manzarası güzel ağaçlar içinde salaş bir yerde durduk. Beray içerde oturmayı reddedince biraz üşüyerekten kahvaltımızı yapıp, sıcacık çaylarımızı içtik. Bu esnada Beray da kendine yeni arkadaşlar buldu :) Bir kedi yavrusuyla o kadar samimi oldular ki oradan ayrılmamız baya uzun sürdü. Akşam saatlerinde Ödemiş'e ulaştık. Zaten anane ve dayıya gideceğini biliyordu. Biz eşyaları taşırken o çoktan eve dalmış ve ortalığı kurcalamaya başlamıştı. Ananesinin evinde hiç yabancılık çekmiyor zaten. Gece ananesinin bizim ve onun için hazırladığı yatağı beğenmeyip dayısının yatağını işgal etti. Kendi tercihleri var ve hiç ödün vermiyor. 2 yaş sendromu dedikleri bu herhalde :)

Bayram sabahı evin erkekleri bayram namazına gittiler, biz de kalkıp hazırlandık. Cicilerimizi giydik. Babası ve dayısı gelince bayramlaştık. Kahvaltımızı ettik ve önce babamı ziyaret edip sonra babanneme geçtik. Çocukluğumda babam, amcam ve dedem hayattayken bayramlar çok güzel olurdu. Sabah erkenden babannemlere gider, cümbür cemaat kahvaltımızı ederdik. Halamlar, amcamlar ve bir sürü kuzen...Kurban bayramıysa sırayla kurbanlar kesilir ilk kesilen hemen parçalanarak odun ateşinde kavurma yapılmaya başlanırdı. O zamanlar Kurban bayramı yaza gelirdi ve mutlaka her bayram yağmur yağardı. Komşulara gider el öperdik. Önce amcam gitti sonra dedem ve en son da babam. Zamanla bayramlardaki nüfus azalır oldu. Bu bayram torunların çocukları neşe kattı bahçemize. Önce biz gittik, halam, yengem oradaydı.

Beray köpekle uzun süre vakit geçirdi sarıldı, oynadı. Tüm gün dışarıda, toprakta vakit geçirdi. Ot yoldu, buzağılara, koyunlara baktı. Koyunlardan korktu ne hikmetse :) Buzağıyı görünce annesi orda, memesi emiyor dedi :)

Tam ayrılacakken kuzenim ve kızları geldiler. Ortam şenlendi. Birlikte oynadılar. Koştular. Çok uykusu geldi ayrıldık. Eve gider gitmez hemen uyudu ve uzuuun süre uyanmadı.O gün aynı zamanda Beray'ın doğum günüydü :) Akşama doğru uyandı, dayısı pasta yaptırmış, mumları üfledik :) Bayramın ilk gününü bu şekilde geçirdik. Ve Beray 3. yaşına ilk adımını atmış oldu...

Bu bir gezi yazısı olacaktı....

2011-11-15T11:14:00.001+02:00

Bu bayram İzmir'deydik. Hem ziyaret hem tatil...İzmir'e gitmeyi bu yüzden seviyorum. Hem aileni ziyaret ediyorsun hem de tatil yapıyorsun daha ne olsun :) Hava da bir güzeldi bir güzeldi. Tadından yenmedi yani :) Bazı sorunlar olmadı değil tabi ama iyi yönlerini yazıyorum onları hatırlayalım ilerde diye :)

Cuma gününden yola çıktık. Bu uzun yolculuklarda hep sabah erkenden yola çıkmaya niyetlenirsin yazsa sıcağa kalmamak için kışsa karanlığa kalmamak için. Ama Beray'dan sonra biz hep en erken 11'de düşebildik yollara. Bir de Beray bu sıkışık dönemlerde mutlaka arıza çıkarır. Perşembe gecesi uyumadı inatla. Bilgisayarda Kayyu açma gafletinde bulunduk nasıl oldu hatırlamıyorum. Sonrasında kayış koptu. Koltuklarda sızmış anne-baba, ardı ardına Kayyu-Pepee-bilimum eğitici video(!) lar izleyen cin gibi bir sıpa !!! saat 12 olduğunda sıpanın kendi kendine sızamayacağını geç de olsa anlamış bulunup pcyi kapattım. Tabi çığlık çığlığa...Keçi yatağına gitmedi koltukta uyudu önceki gece de öyle yapmıştı hatta bir ara yerdeki mindere düşüp orada uyumaya devam etti. Sonra baktı olmadı yatağına gitti...Gecelerimiz bu şekilde berbat geçmeye devam ederken biz de artık dinlenmeyi hakketmiştik sanırım. Ben guatr ilacımı da ihmal ettiğimden mi bilmiyorum son günlerde sinirli olmaya başlamıştım. Kayyunun annesi gibi olsam derken canavara dönüşüyordum yavaş yavaş. Dökmesine, kırmasına, dağıtmasına, karıştırmasına yine kızmıyorum ama geceleri o uyanıp kendini bilmez şekilde bağırdığında, saçımı başımı yolduğunda veya gündüzleri keçiliğinden bas bas bağırdığında ben de kendime engel olamıyorum. Uyku saatini geçirmemem gerekirken eğer bir şekilde bu saati atlamışsak bir de üstüne araya Kayyu-pepee girdiyse işte o zaman kabus başlıyor. Aslında hepsi benim hatam. Acemi anneliğime veriyorum artık bu durumu. Beceremiyorum diye bunalıma girmeye başladım son günlerde. Beray'ın o an ihtiyacı olan ne varsa karşılamam gerekiyor. Uykusu varsa hemen uyumalı, acıktıysa o an yemeli ama ben çözemedim işte nöbetçi anneliğimden mi yoksa tembelliğimden mi bilmiyorum da kuzuyu hala tanıyamadım galiba :( Neyse tüm bunlarla ve yoğun hastalık süreciyle yıpranmış olan anneliğime de bir çeki düzen verecektim bu tatilde. Kuzuyu ananeye bırakıp yazın yaptığımız gibi bir Çeşme, Kuşadası artık ne olursa bir kaçamak yapsak diye niyetlenmiştim. Hem ben tazelenecektim hem anneliğim. Oldu mu? Pek olmadı. Koala modundan pek uzaklaşamadık. Ha dinlendim, gözüm gönlüm açıldı, nefes aldım ama sinir katsayımda pek düşme olmadı. Üstüne üstelik kriz anlarında anneme bağırma gafletinde bile bulundum :( İyi yönleri yazacaktım ben değil mi? Dün gece de kötü bir gece geçirince yazının gidişatı bu yönde oldu. Velhasıl 9 aylıkken yaptığımız geziler gibi ooh laylaylom bebekle gezeriz süperiz rahatız modu yok 2 yaşında. Gezmek bazen yıpratıcı olabiliyor bu dönemde. Çocuğun mutlu olacağı yeri seçmek önemli yoksa herkese zehir. Yoksa 9 aylıkken at arabaya gez. İyiymiş yani. Yine iyi de işte biz de büyük dededen gelme bir karanlık inadı var. Babamın dedesine köyde karanlık derlermiş. İnadıyla meşurmuş. Ondan bize yadigar Beray'a da benden mi geçmiş bilmem. Gezinin güzel kısımları az sonra resimlerle gelsin o zaman...

Kardan Adam ve Boncuk Hamuru

2011-11-03T11:22:00.002+02:00

Geçtiğimiz gece Beray'ın yönlendirmesiyle bir aktivite yaptık. Geçtiğimiz 23 Nisandaki Migros indiriminde boncuk hamurunu da atmıştım sepete sanki kıtlık gelecek de ben önümüzdeki yıllar hiçbirşey alamayacakmışım gibi stokladım hamur vs gibi materyalleri. Neyse ama hiç açmadan kaldırdım tabi üzerinde 5 yaş yazıyordu çünkü !!! Sonra Beray odasındaki oyuncak dolabını keşfetti ve tabiki kendi boyunun yetiştiği raflarla hiç ilgilenmedi ve en üstteki rafta bulunan oyuncaklara merak saldı. Omzuma çıkıp orada bulunan eşyaları almak istiyor. İşte o anlardan birinde boncuk hamurlarını buldu çıkardı.Boncuk hamurunun içinden bir de boş şablonlar çıkıyor. Mesela çiçek. Bunlara rengarenk boncukları yapıştırıp kendi panonuzu oluşturmanıza fırsat sağlıyor. Sonra yeniden kullanılabiliyor hamur. Çok eğlenceli :)

Bir de kaç gündür planladığım ama kesmeyi bitiremediğimden yapamadığımız kardan adam giydirme etkinliğimiz vardı. Meraklı Minik dergisinin eski sayılarından birinde çıkmış olan oyundaki kardan adama şapka, atkı, süpürge vs takılıyor. Beray hamurları açtırınca ben de hemen etrafa dağılmasın diye tepsi yetiştirdim önüne ve kardan adamı koydum. O da boncukları kardan adama yapıştırdı sonrasında da giydirdi :)

Henüz kar yağmadı sonbahar etkinliği yapmadan kış etkinliği oldu bizimkisi :) Ama güzel de oldu hani. Sonuç gayet sevimli, Beray mutlu, anne mutlu :)

Yarın sabah İzmir yolcusuyuz. Kurban bayramımızı orada geçireceğiz be Beroşun 2. yaş gününü de tüm islam alemiyle birlikte kurban keserek kutlayacağız :) Bu sene bayramın ilk güne denk gelmesi dayısı ve ananesiyle kutlamamıza da olanak sağladı :))

Tüm İslam aleminin bayramını şimdiden kutluyorum. Vandaki kardeşlerimizi unutmayalım zaman geçtikçe daha çok ihtiyaçları olacak belliki...

Sanat alanı düzenlemesi

2011-11-02T16:29:00.002+02:00

Hani uzuun bir ara vermiştim ya işte bu esnada hastalıklarla birlikte bir de taşınma maceramız oldu. Taşınma işi zorlu bir süreç ama bu sefer rahat rahat yapmak istedim bu işi. Aceleye getirmeyeyim dedim 1 hafta izin aldım. Hergün Beray'ı okuluna götürdüm. Dayısı geldi sağolsun. Birlikte temizledik, taşındık, yerleştik. 1 hafta bittiğinde hala tam yerleşememiştik ama yine de iyi oldu. Bu esnada Beray'ın odası için yenilikler yaptık. Artık yerde değil yüksek yatakta yatsın diye Kura yatak aldık. Zaten ondan burada bahsetmiştim.

Bu yeni evde en sevdiğim kısım Beray'ın odasında boydan boya bir dolap olması. Oyuncakları, kitapları, sanat malzemeleri herşey düzen içinde olabilecekti artık. Evi yerleştirirken de en zevk aldığım kısım yine Beray'ın eşyalarını yerleştirmek oldu tabii ki . Bir dolabı oyuncaklara, bir dolabı sanat malzemelerine ayırdım. Altta kalan iki raflık kısmın kapağını çıkartıp oraya kitaplarını yerleştirdim. Üst taraftaki kapaklı bölmeye oyuncakları sıraladım. Birkaç oyuncağı seçip kitap rafının kenarına koydum ki rahatça alıp oynayabilsin. Şu günlerde kapalı dolaptaki yüksek raflardaki ileriki yaşlar için almış olduğum oyuncakları farkedip ısrarla istiyor ama yine de bir düzenimiz oldu. Boya dolabını yanında hiç açmadım. Önünde bir ayna olduğu için orayı dolap sanmıyor olabilir. Oralardan biryerden boya getirdiğimi biliyor ama kendi açıp karıştırmadı henüz. Keşfetse hepsini yere indirir biliyorum ama şimdilik sanat dolabımız şu şekilde düzeninin koruyor:

En üst rafta ki burada çıkmamış Berayla bu zamana kadar bizim yapmış olduğumuz ve Beray'ın okulda yapmış olduğu aktiviteler bir kutu içinde saklı. Altında aktivitelerde kullanmak üzere biriktirdiğim ıvır zıvır var. Şişe kapakları bir kutuda, kağıt havlu ruloları bir kutuda, kurdeleler kavanozda vs...

Bir rafı boyalarımıza ayırdım. Boyaları görünce dayanamıyorum renk renk. Resim yapma isteği canlanıyor içimde ama elim gitmiyor. Aslında Beray okulda hergün boya yapıyor evdeyapmak için bu kadar boya çok belki ona ama sanırım ben bu boyaları kendime alıyorum :)

Aylık Rapor

2011-11-01T17:31:00.001+02:00

Uzun bir ara oldu yine. Okunacaklar birikmiş yazılacaklar öylesine...
Eylül ayı sonunda Beray'ın 2 aydır okulda yaptığı etkinlikleri gönderdiler. 3 ayda bir yapacaklar bunu. Bir de resimlerini iliştirmişler etkinlikleri yaparken. Çok beğendik. Fotoğraflarını çekip, kayıt altına almak istedim o esnada taşınma olayı çıktı doyasıya bakamadan kaldırdım.
Sonra 1 hafta izin aldım, taşındık, yerleştik falan. O esnada Beray okuluna devam etti. Hemen haftasonunda kızlarla toplaştık bizim evde. yarım yamalak :)
Beray bu esnada 2 haftadır hastaydı pazar tekrar ateşlendi. Öksürük devam ediyordu. Pazartesi okula gidince doktoru kontrol etti ve akciğer enfeksiyonu olduğunu söyledi. Zaten antibiyotik kullanıyor olmasına rağmen tekrarlamasına şaşırdı. Pazartesi sabahı Beray hiç ayrılmak istememiş çok ağlamış sıkı sıkı sarılmıştı bana. Öğlen gelin bir film çektirelim diyince koşarak gittim. Kuzum o kadar halsizmişki öğretmenin kucağından inmemiş öyle pişman oldumki o halde bıraktığıma :( sonra hastaneye gittik. doktorumuz hemen film çekmemek için kan tahlili aldı, boğaz kültürü aldı ama kan sonuçları enfeksiyon varlığını gösterince mecburen çektirdik filmi. Sonuç akciğer enfeksiyonu :( Zaten antibiyotik kullanmış olduğundan bu sefer iğneye geçmek zorunda kaldık. 3 gün iğne ve arkasından şurup olarak devam ettikten sonra kurtulabildi kuzucuk. Baya şiddetli bir hastalıktı geçirdiğimiz.Sürekli yatıp çizgi film izlemek istiyordu. Odasında bile yatmıyor salondaki koltukta uyuyordu. Ben 1 hafta izin aldım okula göndermedim sürekli yanında oldum kuzumun. Sonunda iyileşti çok şükür. Keyfi yerine gelince nasıl da bal kaymak oluyormuş kuzu unutmuşuz.
Ben işe, Beray okuluna döndü. Bu esnada terör olayları, depremler :(( Üzücü olaylar yaşandı canım ülkemde. Beray okula keyifle gitmeye, dili iyice çözülmeye, bıcır bıcır kouşmaya başladı. Ama üzücü olaylardan dolayı yazamadım hiçbirşey. Üstüne bir de ofis taşınma işi başladı. Çok uzak kaldım.
Berayın hasta olduğu haftalarda okula gitmek istemeyişine çok üzüldüm. Demek ki buraya kadar dedim. Sürekli hastalık dedim. Çok küçük demek ki dayanamıyor dedim. İstifa mı etsem diye yine buhranlara girmeye başladım. Bir süre tanıdım ve bu süre bitene kadar zorla giderse okula tamamdır dedim. Ama iyileşir iyileşmez okula keyifle gitmeye başladı hatta akşamları almaya gittiğimdeki ağlama sendromumuz, arabadaki çılgınlıklarımız bile son buldu. Okulda da çok keyifli olduğunu söylediler. Yeni bir kriz anına kadar şimdilik iyi gidiyoruz sanırım.
Çok anlaşılır konuşuyor diyemesem de artık konuşuyor. cümleler kuruyor.
Üstüne su döktüğü birgün üstünü başını ıslatmışsın dediğimde başını tutup şaşkın şaşkın bana baktı başım? diye sordu ben başımı ıslatmadımki der gibi :))
Sabahları hazırlamak çok sorun oluyordu onu da maalesef eline telefondan caillou veya pepe açarak çözüyorum. Yani ben de istemiyorum ama başka türlü hazırlayıp evden çıkaramıyorum napayım :((
Bir de her sabah işe geç kalıyorum tabi mesela bu sabah erken kalktık ama uykusunu alamamıştı keyif yapmak istiyordu annesiyle giyindiğimi görünce kızdı üstümü başımı çıkarmaya uğraştı. Ama okula gidince öğretmenine mutlu mesut gitti.
Paylaşmak istediğim şeyler var yakın zamanda yazarım inşallah.
Şimdi kızımı almaya gidicem.
Beni görünce seviniyor ve okulda yapıp girişe astıkları şeyleri anlatıyor teker teker. Hastalıklar uzak dursa kuzulardan hep böyle keyifli olsalar keşke...

Acı Büyük

2011-10-24T11:28:00.000+03:00

Biz bir haftadır hastalıkla uğraşıyorduk. Bu esnada önce şehitlerimiz...sonra da Van depremi...Halimize şükretmek gerek. Bir akciğer enfeksiyonuydu hayattan bizi koparan oysa ne büyük acılar yaşandı bu bir haftada binlerce hanede :(( Rabbim hepsinin yardımcısı olsun, yaralarına merhem olsun...

Hayal Kurmak...

2011-10-14T15:05:00.001+03:00

Hayallerimizi aldılar elimizden.
Sibel Eraslan'ın Habretürk kanalındaki videosunu izledikten sonra yazmak istedim bunları...
Hayaller, özgüven... hepsi gitti üniversite hayatımla beraber. Ben ben olmaktan çıktım.
Oysa ben nasıl biriydim bilir misiniz?
Babam öyle kendine yetebilir yetiştirmişti ki beni, herkes karşısında rahat konuşur, her işimi kendim halledebilirdim.
İngilizceyi ilk öğrendiğim yıl ortaokulda hazırlık vardı o zamanlar. Öğretmen sorardı hiç kafamda kurmadan kalkar konuşurdum. Yanlış olur mu, biri bir şey der mi kaygım olmadan.
Öyle rahat, kendinden emin bir çocuktum. Lisede ailemden ayrı Ankara'ya geldim.Yurt, okul, dersane ben yine çok rahat bir çocuk.
ÖSS geldi çattı. Girecek miyim, girmeyecek miyim soruları sürekli kafamda. Denemelerde gayet iyiyim ama beni kabul etmiyorlar ki olduğum gibi...
Eğer kendimden vazgeçip girersem en iyi olmalıyım. 1. olmalıyım. Çıkıp başörtülü okuyamıyorum ben o yüzden okumayacağım demeliyim. Herkes görmeli. Benim tercihlerimi küçümsememeli.
Ama derece de olacak gibi değil o zaman bırak herşeyi. Bir dönem bu moda girdim. Çalışmayı bıraktım. Babamla ne konuşmalarımız oldu. Biz her zaman arkandayız dedi, hep güven verdi bana.
ÖSS'ye girdim. Hayatımın en kötü günü. Boyun eğdim.
Tercih zamanı öncelik sadece mutlu olacağım iş değildi. Öncelik olduğum gibi çalışabileceğim bir işti. Hayaller yok artık...
Okula başladım. Eski benden eser yok artık. Şapkayla derslere girip, olabildiğince dikkat çekmemeye çalışan pısırık biri. Bazı derslerde eski halime dönüyordum tabi Kısmi Türevli Denklemlerde mesela. Hocam sağolsun.O yüzden çok severim o hocayı. Ama hep bir tedirginlik...
Sonra master. Seçmeli dersler...Computer Visualization var. Süper ders. Hocam seçebilir miyim? Olmaz...
Seçmeli ders...
Tez jürisi...
İş mülakatları....
CV'yi görünce mülakata çağrılmalar, yağmurda çamurda mülakata gitmeler, hep geri çevrilmeler...
Hele bir tanesi... Asla unutamam. Tunalı civarı bir yerlerde uçuşla ilgili bir firma. Hava o kadar soğuk ve yağmurlu. Mülakat saatinden adım gibi eminim. İş yok daha, araba yok. Soğukta mülakata uygun iki dirhem bir çekirdek giyinmişim. Gidene kadar dondum. Güvenlik kamerasından beni gördüler ve o an kararlarını verdiler. Adım gibi eminim buna da. Kapıyı açan sekreter sizin mülakat saatiniz geçti dedi ve başka hiçbirşey dinlemeden kapattı kapıyı yüzüme...
Arkadaşlarım birer birer büyük kurumlara girerlerken ben hala mülakat peşinde.
Sonra CVye fotoğrafımı ekledim ki aramasınlar artık...
Hayal kuramadım hiç...
Şu işte çalışmak istiyorum ben diyemedim.
Beni kim kabul ederse kabulumdü artık...En azından bu ülke sınırlarında...
Ufaktan atıldım sonra iş hayatına.
İşim olmayan işleri yaptıran bir patron önce...
Sonra ayrıldım bursum vardı neyseki
Sonra daha kurumsala yakın ama yine de patron faktörlü bir firma.
Orada mutluydum, başarılıydım, yükseliyordum, biraz kendim olmaya başlamıştım artık.
Sonra kurumsal, büyük şirket, hayallerimin ötesinde...
İşte benim bunca tantanam işi bıraksam mı bırakmasam mı diye kendimi yemelerim hep bundandır.
Tecrübem, eğitimim başka işlere geçmeme 2-3 yıl sonra iyi bir şirkete geçmeme yeter diyemediğimden...
Kızıma bakayım 2-3 yıl daha sonra yine büyük bir şirkette işe girerim diyemediğimden bırakıp bırakmamak arasında gidip gelmelerim...
Yine hayal yok bana yine hayat yok işte...
Olabilecek en iyi yer burası fikri bağlayınca insanı maaş da az olsa, değerin de olmasa söylenip söylenip oturuyorsun işte...
Şimdi ben ortaokuldaki o korkusuz kovboy değilim artık. Hayır demeyi bile beceremeyen biriyim. Beni sevsinler, dışlamasınlar diye belliki...Hayatım böyle gitti benden işte.
Oysa kimseye zararım olmayacaktı ki benim...
Bir de en büyük sorununuz bu mu sizin diyenlere selam ederim.
Bu durum mavi pantolonu giyme yeşil pantolonu giy denmesi gibi birşey değil. Çok daha derin...
Ki size öyle deseler bile tepki verirsiniz değil mi?

Kura Yatak yeniden

2011-10-14T10:03:00.002+03:00

Akşam Tchibo'dan almış olduğum yatak altı perdesini denedim. Sonuç bu şekilde. Pencereleri ve kapıları da açabiliyorsunuz :) Ben beğendim aslında ama bu şekilde üst taraf boş olunca yukarıdan bakınca biraz garip duruyor. Bir de Beray'ı yatırıp kaldırırken yatağa biz de giriyoruz diye kafamızın şu öndeki tahtaya çarpma ihtimali kuvvetle muhtemel. Hele sözkonusu benim gibi sakar biri olunca. Galiba o öndeki parçayı çıkaracağız. Bu durumda bu perdeler yatak ters çevrilince kullanılacak . Bakalım sıkıldıkça oynayacağım herhalde ben bu yatakla :)

İkea Kura Yatak

2011-10-13T12:21:00.003+03:00

Beray doğmadan önce oda takımı almak yerine daha sonraki ihtiyaca göre şekillendiririz diyerek park yatak ve küçük bir şifonyer almıştık. Yaklaşık 9-10 ay park yatağı kullandık. Sonra özgürce hareket etsin, uyandığında kalksın gelsin diyerek yere bir yatak attık ve yakın zamana kadar onu kullandık. Hoş gidip yatma, oynama konusunda gayet özgürdü ancak uyandığında gülerek yanımıza gelmesini beklemek çok ütopik olmuştu. O yatakta yaklaşık 1.5 yıl yattıysa 2,3 bilemedin 4 olmuştur çıkıp geldiği bunun dışında yatağına oturmak suretiyle avaz avaz bağırarak uyandığını belli eden bir kişilik oldu. Bunu hep çalışan anne olmama bağlıyorum ben gerçi neyse oralara girmeden devam edelim. Bu zamana kadar da aklımda hiç yatak almak yoktu hem düşer mi acaba diyerek alçak da olsa normal bir yatak almanın erken olduğunu düşündüğümden hem de yer yatağıyla ilgili bir sorun olmayışından. Taa ki ikea hacker'da şu icatları görene kadar:

İkeaya gittiğimde Kura yatağı görmüştüm ama merdivenle çıkılacak falan yani daha büyük çocuklar için diye düşünerek dönüp bakmamıştım bile. Meğer bu yatak ters çevriliyomuş!!!! Süper değil mii? Yani şöyle oluyormuş:

Çok yönlü kullanım olayına bayılıyorum. Daha ne olsun şimdi böyle artık cibinlik mi olur, perde mi olur bir şekilde kullan sonrasında da harika bir oyun alanlı yatak olsun. Tamam dedim bu olmalı Beray'ın yatağı ve aldık biz de. Kurulum aşamasında evin erkekleri biraz ter atmış olsalar da (dayıya da teşekkürü bir borç biliriz) İlk kurduklarında birşeye benzetemediler. Sonrası da bu şekilde:

Beray yeni yatağını çok sevdi. Koşarak gidip yatıyor :) Bir de dün Tchibo'dan elime geçen şu siparişim var :

Aslında yatağın alt kısmı için yani ters çevirdiğimizde oyun alanı için kullanabileceğiz. Ama üst tarafta da takılacak yerler olduğu için belki şimdi de kullanabiliriz diye düşündüm. Dün denemeye fırsatım olmadı. Üstteki yatak gibi biz de kullanabiliriz muhtemelen...

Not: Fotoğraflar http://www.ikeahackers.net sitesinden alıntıdır. Önlerinde saygıyla eğiliyorum :)

Tchibo'da bu hafta çocuklar yağmura

2011-10-12T15:11:00.000+03:00

Tchibo'nun bu haftaki teması : "Sonbahar Geldi".
Çocuklar için öyle kullanışlı ürünler varki kataloga tekrar tekrar bakmaktan kendimi alamadım. Tchibodan aldığım kot görünümündeki taytları çok rahat kullandığımızdan, okula giderken Beray'ın üniforması olduklarından da daha önce burada bahsetmiştim. Bu hafta benim için öne çıkanlar:

1- Termo Tayt: Bu taytlardan geçen sene de almıştım. Bebeshoptandı sanırım. Evde de dışarda da rahatlıkla giydirdim. Tchibodakiler erkek tayt olarak geçiyor ama kız-erkek ayrımı göremiyorum ben. Dokusu oldukça sıkı ve kalın bir tayt. Kışın dışarı çıkarken de rahatlıkla giyebileceğini düşünüyorum.

2- Külotlu Çorap Seti: Geçen sene kışı Tchibodan aldığım renk renk külotlu çoraplarla tamamlamıştım.Hem kalın olanları hem de normal olanları mevcut. İyice kalın olanlar evde veya kreşte giymek için uygun değil ama dışarı çıkarken oldukça rahat.

Morlu set kalın olanlardan. Kırmızılı set ise daha ince. Özellikle şu desenli olan çorabın desenine bayılıyorum.

3- Kot pantolon: Bu pantolonları çok seviyorum. Çocuklarda kalın ve sert kotlar hiç kullanışlı olmuyor. Eğilip doğrulamıyorlar, rahat hareket edemiyorlar. Ben onun yerine kot görünümlü taytları kullanmayı tercih ediyorum. Bu kotun da yumuşacık bir dokusu var kot gibi değil. Çok beğendim. Bunun laciverti de var.

Bunların dışında yağmurluklar, yağmur çizmeleri, eşofmanlar, pijamalar hepsi de çok güzel. Bu haftaki temaya bir göz atın derim.

Bir keçe masalı

2011-10-11T10:51:00.000+03:00

Blog blog gezerken görmüş şu şirin keçe süsleri, kuşları, kelebekleri. Ne güzel yapıyorlar demiş imrenmiş ama uzaktan sevmiş. Ne haddime demiş alsam becerememki zaten. Ama öyle güzel şeyler yapıyorlarmışki hamarat hatunlar insan dayanamıyormuş yine de tutmuş kendini bizim acemi anne. Alsam eninde sonunda atarım bir kenara demiş, görmezlikten gelmiş. Sonra bir güünnn tam da burada bu mükemmel rakamları görmesin mi? Minik kızı da o aralar rakamlara fena takmış durumdaymış. Bunlar kızımın olmalı diye düşünmüş hemen satın alsam mı derkeeeen günlerdir içini kemiren ben de ben de ben de canavarı ortaya çıkmış ve evet evet en azından bu rakamları yapmayı deneyebilirim demiiş. Artık durdurulması imkansız olmuş. İlk fırsatta gidip keçeleri edinmeliymiş. Öğle arasında Çıkrıkçılar Yokuşuna gidip almayı planlıyormuş. Bir öğlen arkadaşlarla muhabbete dalmış gidememiş, diğer öğlen işler uzamış gidememiş derken Cuma gelmiş çatmış. Haftasonundan önce almalıymış keçeleri. Öğle arası koşarak çıkmış ama o da nesi Cuma vaktini tamamen unutmuşmuş. Cuma vaktinden dolayı dükkan kapalıymış ki zaten o vakitte alışveriş yapmayı da istemezmiş doğrusu. Geri işyerine dönmüş demişki yok ben bu gerçek hayat alışveriş işini kotaramayacağım en iyisi internetten edineyim bu keçeleri. Hemen pasaja girmiş ve vermiş siparişleri. O haftasonu keçesiz geçmiş. Pazartesi gelmiş keçeler hala yok.

"Ooo eski keçecilerden kim kaldı, ben ki bu işin ustası bana o kadar keçe yetmez zaten hemen gideyim şu dükkandan başka keçeler de alayım diğerleri gelene kadar işe koyulayım" demiş. Bir koşu gitmiş almış rengarenk keçeleri. O gün işyerinde akşamı zor etmiş. Neredeyse çıkarıp dikmeye koyulacakmış. Hatta bir ara açmış defterini çizmiş rakamları. Akşam koşa koşa gitmiş eve. Hemen kesmiş 0 rakamını dikmeye koyulacak meraklı taze bitmiş yanında çekiştirmeye başlamış. 0'ı orda burda kaçak göçek dikmiş bitirmiş, içine elyaf da doldurmuş. Şaşırmış kendine çünkü güzel de olmuş hani. Yani çok mükemmel değilmiş tabi de şirin bir 0 olmuş eninde sonunda. Meraklı taze almış eline 0'ı daire daire diye gezinmeye başlamış ortalıkta. Gaza gelen acemi keçeci hemen 1'i dikmeye koyulmuş. Aaa o da nesi o da güzel olmuş. O gece bununla yetinmeliymiş. Tüm rakamlar bitince üstlerine kuşlar böcekler bile kondurabilirmiş artık. Ertesi gün kızı okula bir elinde 0 bir elinde 1 ile gitmiş. 0 ve 1 bir daha geri gelmemişler. O gün yeni keçeler de gelmiş. O akşam 2 ile 3ün gecesiymiş. 2 ve 3'ü yeni keçelerden dikmiş keçeci. Meraklı tazesi de almış oynamış, keçeleri dağıtmış. Ama hastaymış aynı zamanda bu minik kız. İlaç içmesi gerekiyormuş, ilacını da içmiş sonra ne görsünler bacağında bir kızarıklık ve giderek artan kabarıklıklar. İlaçtan mı acaba demişler yoksa böcek mi ısırdı? Sabah olunca kızarıklılar geçmiş. Ertesi gece minik kıza ilaç içirmemişler alerji oldu diye. Anne de kenarda köşede 4'ü kesmiş dikecek aaaaa o da ne minik kızın kollar bacaklar yine kabarmış. Bir de kaşınıyor. Birden bir ışık yanmış annede. Elyaf, keçe 2 gündür bu evdeler ve minik kız iki gündür kızarıklık için de. Hemen 2, 3 ve henüz tamamlanmamış keçe arkadaşları dolabın birinin içinde yerini almışlar ve minik kızın bacakları bir daha kabarmamış. 0 ve 1 hala okuldalarmış ama onlar minik kıza zarar vermemiş. Zarar veren pasajdan gelen 2. posta keçeler ve onlardan imal edilmiş olan 2 ve 3 müş. Ve acemi annenin keçe macerası da başlamadan bu şekilde son bulmuş. Oysa ne hayalleri varmış. O da boy boy rakamlarını fotoğraflayıp yayınlayacakmış bloğunda. Belki bu işi büyütüp mesleğini bile bırakabilirmiş ama olmamış.2,3 ve keçeler karanlığa gömülmüş...

Çocuklara ceket modelleri

2011-09-27T13:45:00.000+03:00

Zara'nın sonbahar-kış sezonundan...

Büyüğü olsa benim giyesim var. Annem bir benzerini Beray'a örer mi acaba???

Beraydan nameler...

2011-09-26T11:56:00.001+03:00

Beray:
-kiymisi koltuk, kiymisi at (evdeki kırmızı koltuk ve kırmızı zıplayan atını göstererk)
Anne (içinden)
-Hah oldu galiba öğrendi kırmızıyı
Beray:
-kiymisi anne, kiymisi babaa
Anne:
-!!!!!?????

Yok öğrenemedi renkleri :) Sen istediğin kadar yeri göğü boyayla doldur olmayınca olmayacak demekki :) Sanat değil de Matematiğe daha ilgili galiba. Sayıların hastasıyız :)

Montessori mi Reggio Emilia mı?

2011-09-26T11:18:00.001+03:00

Biz yeni nesil anneler çocuğumuz doğduktan sonra ne yer, nasıl uyur vs konularının dışında eğitimi için de neler yapabiliriz diye araştırmaya başlıyoruz internetten. İnernet olmasaydı kütüphanelere gidip kaçımız çocuk gelişimi kitapları araştırırdı bilmiyorum ama internet benim elim ayağım. Çeşitli bloglar, yorumlar, okunması gereken kitaplar derken bu konuda biraz yol aldım diyebilirim. İlk aşamada aktivite vs. diye aratınca karşıma Montessori çıkmıştı. Montessori hakkında birçok bilgiye ulaşabiliyoruz. Türkçe kaynaklar mevcut.Karşınıza yüzlerce Türkçe blog çıkıyor.
Ben de hemen işe koyulup Maria Montessori'nin kitaplarını okudum, kızımı Montessori okuluna göndereyim istedim. Birçok aktivite derleyip yapmaya çalıştım. (Tabiki Montessori aktivitelerini kendim yaptım demiyorum. Onun da bir usulü var da işte evde yapılabilecekleri yaptık az çok) Sonra anaokulu araştırırken karşıma bir de Reggio çıktı. Çocuk Gelişimi okusaydık hepsini bilirdik herhalde de işte böyle anne olunca yarım yamalak da olsa insan birşeyler öğrenmek istiyor çocuğu için. Montessori mi olsun Waldorf mu olsun Reggio mu olsun diye oturup çok düşünmedik açıkçası zaten Türkiye'de çok da o mu bu mu deme şansın olmuyor. Ama Rota'yı gezip, eğitim sistemini dinleyince, doğayla içiçe olduklarını duyunca Montessori okulları da bize mesafe olarak uzak düşünce burası olsun dedik. Aslında asıl eğitim 3 yaşında başladığı için ve Beray henüz 22 aylık olduğundan beni bir düşüncedir aldı. Montessori mi olsaydı yoksa diyerek. Bunun üzerine Reggio ile Montessoriyi karşılaştıran yazılar okumaya çalıştım.
Ben ilk Montessori'yi okuduğumda çok beğenmiştim:
Montessori Romanın ilk kadın doktoru olan Maria Montessori tarafından ortaya çıkmış. Waldorf veya Montessori eğitimi için uluslararası kuruluşlardan sertifikalar almak gerekiyor.
Montessorinin:
Çocukların bir işe odaklanmaları,
Onlara bu öğrenme zamanlarında müdahale etmemek gerektiğini,
Kendi boyutlarına uygun bir çevrede yaşadıkları takdirde kendi işlerini kendileri görebilecekleri için özellikle 2 yaş döneminde sıklıkla ortaya çıkan krizlerin azalabileceği noktaları kalbimi fethetti.
Bunlar benim birebir yaşadığım noktalar da oldu aynı zamanda. Montessori çocukların oyuncaklarla ilgilenmediklerini gerçek hayattaki materyallerle ilgilendiklerini belirtmiş ki aslında gerçekten gerçek hayatta kullandığımız eşyalara daha çok ilgi duyuyor minikler.
Herşey düzenli. Herkes herşeyi sırayla yapıyor. Bir Montessori okuluna bakınca çocukların herşeyi sırayla yapması, sessizlik, herşey düzenli vs çocuk değiller gibi. Ama birçok tecrübede de görüyorum ki çocuklar okulda herşeye uyuyorlar, herşeyi sırayla yapıyorlar, çok düzenliler oysa eve geldiklerinde herşey değişiyor. Demekki aslında doğalarında bu yok başkası tarafından söylendiği için böyle yapıyorlar. Çocuklar öyle akıllılar ki çok küçük de olsalar anneyle öğretmeni çok iyi ayırt edip ne yapmaları gerektiğini iyi biliyorlar. Demek istediğim düzen, intizam güzel şey de bazı Montessori okulları bana çok disiplinli, askeri okulmuş izlenimi verdi. Montessori eğitimine göre materyallerin kullanımı sabit. O eşya o şekilde kullanılır başka şansın yok. Onu alır oraya aktarırsın vs. Birçok yeteneğin gelişimi, hata kontrolü vs için faydalı olan bu materyaller yaratıcılığı kısıtlıyor gibi geliyor bana.

Reggio okullarına gelince, bu okullardaki öğretmenlerin Montessori gibi sertifikasyon alma durumları yok.
Reggio Emilia İtalyada küçük bir kasaba. Burada yaşayan öğretmenler ve veliler çocukları için güzel eğitim veren bir yer kurmak istemişler ve bu yaklaşım doğmuş ardından. Maria Montessori de İtalyan. Bu İtalyanlar çocuk gelişimine çok önem veriyorlar değil mi :)
Reggio daha oyun temelli bir yaklaşım. Her an sanat çalışmaları var. Okulun duvarlarını çocukların yaptığı resimler, anneleriyle babalarıyla fotoğrafları süslüyor. Anne-baba sürekli katılım halinde. Okulda sınıflara davet ediliyorlar, birlikte aktiviteler yapılıyor. Okullar birbirine içiçe geçmiş atölyelerden oluşuyor. Eğitim proje bazlı. Çocuklar yapmak istedikleri projeyi seçip günlerce, haftalarca onunla uğraşıyorlar. Bunun iyi yanı herşeye kendileri hakimler ve seçmekte özgürler. Tabi haftalarca aynı noktada debelenip durma gibi kötü bir yanı da olabilir bu duruma öğretmen müdahale ediyordur herhalde. Çocuklar tamamıyla hayatın içinde. Kah yağmurda bahçeye çıkıp solucan topluyorlar, kah yaprakları inceleyip çamura bulanıyorlar. Üstleri başları batıyor. Montessori gibi düzen değil de dağınıklık ana tema sanki burada :) Doğaçlama, kukla oyunları, tiyatrolar var.
Bir veli çocuğunu Reggio okuluna gönderdiğini ama oradaki eğitimin çok oyuna ve sanata dayalı olduğunu, okuma yazma gibi diğer yapabileceği şeyleri de orada öğrenemeyeceği için oradan alıp Montessori'ye gönderdiğini belirtmiş. Sonunda da çocuğunun eski okulunda çok mutlu olduğunu ve her sabah oraya gitmek istediğini eklemiş.
Başka bir veli kızıyla Montessori okulunu gezmeye gittiğini, kızının oradaki materyallerden birini alıp doğaçlama bir oyun oynamaya kalktığını, öğretmenin nasıl yapılacağını gösterdiğini ama kızının doğaçlama yapacağını söylediğini yazmış. Montessori okulunda öğrenciler doğaçlama yapmıyor mu hiç diye sormuş küçük kız. Annesine dönüp burası güzel bir okul ama benim okulum değil demiş :) Ne hoş ne istediğini bilen küçük bir kız değil mi? 3 yaşından itibaren Reggio okuluna gitmiş olan bir kız bu.
Başka bir verli çocuğunun düzeni sevdiğinden Montessori'den de gayet memnun olduğundan ancak sonra başka sebeplerden ötürü Reggio'ya geçtiğinden bahsetmiş. Montessori'de hergün yeni birşeyler öğrenerek geliyordu. 3.5 yaşında haritada Afrika'nın nerede olduğunu gösterebiliyordu diyor. Reggio'ya geçince hergün eve üst baş batmış, yaprak incelemiş, solucan tasniflemiş vs olarak geliyor. Ve bu bize de ona da çok iyi geldi demiş.
Aslında sonuç olarak her iki yaklaşım da geleneksel nota dayalı eğitim yöntemlerinden uzak çocukların içindeki potansiyeli ortaya çıkarmak için geliştirilmiş yöntemler olduğu için çok güzeller. Biri birinden daha iyi veya daha kötü şeklinde bir şey söylemek mümkün değil tabiki. Ama her yöntemin birbirine göre üstün olduğu noktalar da vardır. Bir de çocuğun yapısına göre de tercih edilecek olan sistem değişebilir.

Benim kişisel görüşüme gelince; biraz araştırdıktan sonra ilerde Montessori'ye göndersemmi fikrini rafa kaldırdım. Burada gayet mutluyuz. Ben ki zaten Reggiocuymuşum haberim yokmuş :) Şöyleki Beray'la oynadığımız oyunlara bakarsak geçmişe dönük çamur, boya, toz toprak. Dağınıklık. Boyalar hep ortada ki dayanamıyorum sürekli değişik boyalar alıyorum. Araştırıp çeşitli oyunlar, aktiviteler bulup hangisine iç sesim evet süpermiş diyorsa onu yapıyoruz Beray'la. Okulda da bu şekilde özgür, doğayla içiçe olan bir okul tercih etmiş olmaktan da şu an gayet mutluyum.

Ha şu da var illaki bir akım mı olmalı okullarda? Tabiki hayır belki Avrupa'da, Amerika'da olsaydık evet ama Türkiye'de zaten birçok okul şu akımı benimsedik diyerek para tuzağı olmaktan ileri gidemiyor. Ülkemizde kreş seçerken öncelik okulun ortamı, binası, öğretmen başına düşen çocuk sayısı olmalı. Benim önceliğim kocaman bir bahçeleri, her daim doğayla içiçe olabilmeleri olmuştu.

Ne istediğini bilen, kendilerine sınır koymayan, özgür düşünen, kendini tanıyan ve ifade edebilen, herşeyi dokunarak hissederek öğrenen, öğrenmenin hazzını bilen ama en önemlisi çocukluğu çook çok mutlu geçmiş bireyler yetiştirebilmek değil mi amacımız? Onlar için en güzeli neyse Allah karşımıza onu çıkarsın diye dua ederek bitirmek istiyorum sözlerimi.

Su-Kum masası

2011-09-23T12:06:00.000+03:00

Daha önce burada yazmıştım. Beray için bir kum havuzu yaptığımı. Zaman zaman leğenlere taşlar, deniz kumu falan doldurup balkonda vakit geçirmesini sağlıyordum. Artık okulda kocamaaan bir kum havuzları var.

Ayakkabılarını çıkarıp giriyorlar içine. Bir sürü de materyal, şişeler, huniler vs. Malum artık evde çok vakit geçiremiyor miniğimiz. Evde olsak hele ki bahçeli kocamaan bir evimiz olsaydı herhalde Rota'nın bir benzeri olurdu :)

Ama şu fikre de bayıldım. Babası oğlu için yapmış. Kum ve su ile oynamak için masa. İkeadan yatak altı saklama kutuları kullanılarak yapılabilir.

Sırf şu arka bahçe olayları için yurt dışında yaşayasım geliyor. Ya da bir müddet şu caddelerde, apartman dairelerinde yaşamımızı sürdürüp, bir an önce bahçeli bir eve kavuşmak için para biriktirmek :) Beray'a yetişmedi de kardeşlerine yetişir belki belli mi olur :P Biz duamızı edelim en iyisi :))

Dolap kaplama

2011-09-22T17:03:00.002+03:00

Beray'ın odasında kullandığımız kıyafet dolabı benim öğrencilikten kullandığım klasik tek kişilik dolaplardan. Beray doğmadan önce o dolabı çalışma odamızda tutuyorduk içinde de o sırada kullanmadığımız kıyafetler duruyordu. Beray'ın odasını hazırlarken boşaltıp onun kıyafetlerini yerleştirdik. Üzerine de maymun, kaplan, kuş, fil vs olan stickerlar yapıştırmıştım. Şimdi ev taşımak üzere olduğumuz için Beray'ın yeni odasında da bazı değişiklikler yapmak düştü aklıma.

Bunu görünce işte bu dedim. Ne kadar hoş olmuş değil mi? Bunu duvar kağıdıyla mı, arkası yapışkanlı kaplama kağıtlarıyla mı yapabilirim diye düşünürken burada kumaşla kaplanmışını buldum. Ben becerebilir miyim bilmiyorum ama taşındıktan sonra eğer böyle güzel kağıtlar bulabilirsem duvar kağıdıyla yok bulamazsam ikeadaki birbirinden güzel kumaşlarla denemeyi düşünüyorum. Güzel olursa bir önce-sonra postu da ben yayınlarım. Ne dersiniz hoş olmaz mı :p

çocuklara kazak modelleri

2011-09-22T10:30:00.000+03:00

Bu süeter Benetton'un yeni sezon kataloğundan. Kahverengi olanın modelini çok beğendim. Ananesi örecek Beray'a bir tane. Ancak bizimkinin boğazlı olmaması lazım Beray huylanır giymez muhtemelen :)

Hırs

2011-09-21T13:32:00.002+03:00

Evet keçi karşınızda...Haftasonu parkta aslında yürüyerek çıkabileceği ama ilk defa karşılaştığı ahşap kaydırağa başka çocuklardan mı gördü nedendir bilinmez emekleyerek çıkmaya kalkıp çıkamayınca oluşan manzara bu işte. Ne anneden ne babadan yardım istemeyen, diğer büyük çocuklar çıkıyor da ben neden çıkamıyorum diye sinirlenen ve hırsından yatıp ağlayan Beray:

2 yaş sendromu bu mudur a dostlar?

Sonra çıktı ama kendi kendine azmin zaferi :)

çocuk modası: taytlar

2011-09-14T10:31:00.001+03:00

Bebek ve çocuk kıyafetlerinde rahatlık çok önemli. Sürekli hareket eden bu varlıkların dar bir kot pantolonla veya kalın, sert kumaşlı giysilerle hareketlerinin kısıtlanmaması gerekiyor. Öte yandan streç kot pantolonları büyüklere olduğu gibi miniklere de çok yakıştırıyorum. Bu durumda kot görünümlü cepli taytlar imdada yetişiyor.

Sabahları havalar serinlediği için okula giderken bu taytlar kurtarıcımız oldu. Hareket özgürlüğü sağlayan bu taytlardan şu sıralar Tchibo'dan 16.95'e edinmek mümkün. Resimde Beray'ın üstündekini de benetton indiriminden 15 Tl civarında bir fiyata almıştım.Ne kadar rahat hareket edebildiğini de resimlerden anlamak mümkün :)

Mutluluk

2011-09-13T10:55:00.000+03:00

Babası gibi oturmaya çalışan kuzunun ciddiyetle işini yapmasını izlemekte...

Saatlerce çimlerde sarı çiçeklerle oynayıp,

Bilim insanı edasıyla onları inceleyen kuzunun ellerinde...

Aşıkla maşukun birbirlerine bakışlarına şahitlik etmekte....

Hayattansoğutangiller

2011-09-12T12:08:00.001+03:00

Hayatta felaket tellalı cinsinin bir alt türü var. Hayattansoğutangiller. Her yerde varlarmış meğer de ben bu kadar çok olduklarını hamileliğimde farkettim. Aslında şöyle bir lise çağlarına dönsem o zaman da varlarmış, üniversite sıralarında da varlarmış hep varlarmış yani. Gençlikten mi toyluktan mı yoksa delikanlılıktan mı bilmem
dedikleri bir kulaktan girip diğerinden çıkmış olsa gerek ki kendilerini pek umursamamışım. Şimdi dönünce gözümde canlanan manzaralar şöyle:

Lise 1 öğrencisisiniz diyelim. Dersler zor geliyor. Kafayı almışsın ellerinin arasın of ulan of diyorsun kii oradan bir Lise son öğrencisi yanında bitiveriyor. Nihahaha sen buna zor mu diyorsuun bir lise sona gel de o zaman göreyim ben seni diye seni karamsarlığın çukurlarına itip koşarak uzaklaşıyor. Noluyo laan diyip kalakalıyorsun öyle.Hey Lise 1 öğrencisi merak etme hepsi aynı zorlukta, hem daha zor olsa bile sen zaten öğrenmiş oluyorsun onları.

İyi kötü lise sona gelmişsin. Üniversite sınavlarına girecen. ha babam de babam çalışıyosun. Şu sınav bi bitse bi daha böyle çalışırmıyım nan diyosun (Tamam yanılgı, hayat yeni başlıyor daha ama olsun bu şekilde motive oluyorum belki) Ordan bi üniversiteli ablan/abin bitiyor. Nihahahaa sen öyle saaan bu çalıştığına bişey mi diyosun sen bi de üniversiteye gel. Sonra Kpsssi var kpdssi var var babam var diyip uzaklaşıyor. Hönkk. Noluyo yaaa hayat bu mu şimdi? Hey lise sonlu sen çalış şimdi merak etme o kadar stres yol başka zaman hem olacaksa da olsun sen şu sınavı bi atlat gerisine bakarsın :)

Üniversiteyi kazanmışsın. En güzel günlerin ama bir yandan da final dönemleri kafayı yiyorsun. Finaller, projeler kafanı kaşıyamıyosun. Akşam sabah kafanda sınavlar projeler var. Maddi sıkıntılar falan derken ya şu okul bi bitse işe başlasam akşama kadar çalışırım ama akşam kafam rahat olur sürekli sınav düşünmem uzatır ayağımı yatarım diyosun ( Bu da bir yanılgı olabilir tabi ama bırak yanılalım önümüzdeki günlere bakalım sana ne yaaaa) ahanda işinde gücünde bir abimiz/ablamız bitiyor yanımızda yine. Şimdi hayatını yaşa bi daha yaşayamacaksın diyip koşarak uzaklaşıyor :O Hey üniversiteli sürekli ders düşünmüyosun sonrasında güzel birşey bu. Kafan akşam eve gelince rahat oluyor. Merak etme hayat güzel oluyor.

İşe de girmişsin. Yoğun da çalışsan haftasonları geziyorsun tozuyorsun, kafan rahat evlilik zamanı da gelmiş. Sevdiğinle hayatını birleştireceksin. Nişan mişan bişeyler oluyor işte. Ahaaaaa duruuuun bu nikah kıyılamaz demek istercesine yanına sinsice yaklaşıyor deneyimli evliler. Kendi yaşadıkları kötü tecrübeleri önüne seriyorlar. Daha çok gençsin deli misin diyorlar. Ya size ne be yaaa bi düşün yakamdan. Sen kötü bişey yaşadın diye ben evlenmiyimmi yani?Hey evlilik adayı evlen evlen bakma sen onlara evlilik, paylaşım demek ve harika birşey.

Neyseki kimseyi dinlemiyorsun hayatının aşkınla hayatını birleştiriyorsun gayet de mutlusun Allah bir evlat da nasip ediyor. Hamilesin. hah şimdi yandın işte. Bu zamana kadar hayattansoğutangiller tek tük yanaşıyorlardı ama artık bittin. Hamileysen onlar mı dozu arttırıyo sen mi hassassın bilmem ama karnın burnundayken bile sanki bu işin dönüşü varmış gibi konuşuyor da konuşuyorlar. Sen belinin ağrısından, kocaman karnını taşımaktan, geceleri uyuyamamaktan yorulmuşsun. En çok da bebeğine bir an önce kavuşmak için gün sayıyorsun. Bir anne yanına yaklaşıp ayyy sakın iple çekme o günleri. Biteceksiiiinnn, hayattan nefret edeceksiiinnn. Gez gez bunlar son gezmelerin, uyu uyu bunlar son uyumaların (doğru uyuyamıyosun sonra gerçi :P) Bu günler en güzel günlerin bundan sonra herşey çok daha kötü olacak gibi söylemler edip seni sinir ediyor. Heyy hamile insan! Hamilelik zor bazılarına daha da zor. Bebeğin doğunca herşey çok güzel oluyor. Zor oluyor belki ama çok çok da güzel.

Bunlara kulak asmıyorsun assan nolcak vaz mı geçeceksin bebeğinden. Neyse bebişin doğuyor. Minnacıııık. Sen hergeçen gün onun büyümesini izliyorsun. hareketleneceği günleri, sana karşılık vereceği günleri iple çekiyorsun. Ne zaman anne diyecek, gelip sarılacak diye düşünüp umutlanıyorsun. Senden büyük bebeği olan anne durur mu hemen bitiyor orada. Sakın diyor sakın güzel olacak diye bekleme. Çok kötü olacak. Büyüdükçe işler zorlaşacak bak ne güzel yatıyor böylece diyor. Gaz sancısı çeken bebek anneleri! Geçiyor hepsi geçiyor. Birşeyler paylaşınca herşey daha güzel oluyor. Bakmayın siz benim bu çocuk çıldırdı, yemiyor vs dememe gerçekten güzel oluyor :)

Olmuyor işte olmuyor sizin dediğiniz gibi hayattansoğutangiller. Çıkın hayatımızdan. Herşey zor olsa da daha güzel oluyor. Koşup gelip anne diye sarılması, cilveler yapması, öpücükler kondurması, yaramazlıklar yapması, oraya buraya tırmanması hepsi işte hepsi ilk doğduğunda bizleri görmeden öylece yatmasından daha güzel işte. Her geçen gün eskisinden daha güzel.

Bana deseler hayatının hangi yılına dönmek istersin? Yok öyle bir zaman. Tekrar eskiyi yaşamaktansa gelecek günleri yaşamak isterim ben.

Fotografium.com’dan 3 Kişiye fotoğraf makinesi!

2011-09-12T09:57:00.001+03:00

Fotografium.com hediye dağıtmaya devam ediyor!!
Katılım şartları son derece basit olan yarışma ile sadece 1 yorum yaparak bile kazanabilirsiniz. Yarışmayı sosyal medyada duyurun ve ilave çekiliş hakkı ile kazanma şansınızı arttırın.İşte hediyeler:

Çekiliş sonuçlarının açıklanacağı tarih 30 Eylül 2011 , Çekiliş kuralları ve hak kazanma gibi detaylara ve yarışma konusuna http://blog.fotografium.com/3-kisiye-fotografiumdan-3-fotograf-makinesi/ adresinden ulaşabilirsiniz.

Şimdi okullu olduk, sınıfları doldurduk

2011-09-08T09:12:00.000+03:00

Sayın seyircileeer, Beray bıdığı ilk okul gezisini de başarıyla tamamlamış bulunmaktadır. Bilgilerinize sunarııız :)
Eveeeet ROTA'nın gezileri pek meşhur ama anaokulu kısmı için hep. Bebekevi de ilk gezisini yapmış bulunmakta. Ve gayet keyifli geçtiği için devamının geleceğini bildirdiler. Çok mutluyuz, gururluyuz :)
Geçtiğimiz ay bizim bıdıkların gündemi balıklardı. Durum böyle olunca ilk gezileri de Keçiören'deki dev akvaryum oldu. Fotoğraflarını da çekmişler. Öğretmeni akşam almaya gittiğimde Beray gezide çok uyumluydu diyebildi sadece ayrıntıları konuşamadık zira Beray beni görür görmez yine ağlamaya başladı ve ben hemen dışarı kaçtım. Bu sabah da kediyle geldi öğretmenleri Beray ona sarılıp çıktı yukarıya bana hiç bakmadan. Bu ay kedilerle oynayacaklar. Sürekli fotoğraf çekiyorlar. Ay sonunda hepsini alıp ayrıntıları öğrenicem bende. Haaa bu aradaa dün öğretmeni ne dese beğenirsiniiiiz?? Hiçbir çocuk kitap köşesine kendi kendine gitmiyor Beray'dan başka dedi. Tam bir kitap kurdu dedi. Oturup bakıyor, sayıyor hepsini dedi. Tıpkı evdeki gibi :) Biz de diyorduk evde kitaplarına pek yanaşmıyor bu aralar diye meğer orda yalayıp yutuyormuşşş. Çok sevindim çoook

Ba-baayyyy

2011-09-07T12:04:00.000+03:00

Dün itibariyle Beray 22 ayını doldurup 23. aya giriş yaptı. Doğum gününe tam 2 ay kalmış İnanılır gibi değil. Bu 2 yılda neler yaşadık biz. 1 yıl süren bir ayrılık babayla...Neyseki haftasonları gelebildiği bir ayrılıktı da tamamen kopmadı Beray babasından. Babası döndükten sonraki ilk günler baba, baba diye peşinde dolanıyordu ama eve gelmiş bir misafir gibi, dayısına yaptığı gibi. Ama sonrasında birlikte geçirdiğimiz dolu dolu 2 ay sonrasında yine baba aşığı olup çıktı. Zaman zaman babasıyla uyumaya bile yelteniyor ki bu olağanüstü birşey bizim için. Baba nerde? Baba nerde? babasını göremediğinde sorduğu soru her zaman. Babasıyla birlikte kitap okuyorlarsa, legolarla oynuyorlarsa, kartlara bakıyorlarsa benim etrafta bulunmama, o odaya girmeme dahi tahammül edemiyor. Ba-baaay diyor bana. Zaten şu sıralar bana anneden çok ba-baaay diyor sanırım. Anneeem diye gelip sarıldığı zamanlarda oluyor tabi ama 2 yaş zımbırtısından mı bilmem sen git ben takılırım kendim modunda daha çok.
-Kreşe başlamadan önceydi. Parktayız. Ben serbest bıraksam da yine etrafındayım. Kaydırağa kendi çıkıp kayıyor ama ben yine de çevresinde olmak istiyorumki bi kaza olmasın Allah korusun. Ama onun benim görüş alanında olmama bile tahammülü yok. Ba-baaay diye çıldırıyor. Mecbur bir ağacın arkasına saklanıp takip ediyorum.
-Akşamları kreşten almaya gidiyorum. (Kreş-yuva-okul herneyse işte hepsi aynı benim için) Beni görür görmez annem gelmiş diye sevinç çığlıklarıyla kucağıma atlayacağını düşünüyorum. Kollarımı açıyorum kocaman. O ise beni gördüğü an ağlamaklı ba-baaaay diyor. Dışarıda bekliyorum, öğretmeni ayakkabısını değiştirirken gülücükler saçıyor, ona sarılıyor bana gelince kıyamet kopuyor.
-Yine bir kreş akşamı. Hem de ilk günler. Bahçede oynuyor. Ben alıcam gelmiyor ba-baaay diyor bana biraz uzaklaşıyorum, takip ediyor beni gözleriyle. Dönüp baktığımı görünce yine ba-baay diyor. Sonra herkes gidiyor bir o kalıyor oynamaya devam. Sonra 5 yaş çocukları geliyor. onların arasına karışıyor oynuyor da oynuyor. Onlar sınıflarına giderken peşlerinden gitmeye kalkıyor. Elimi uzatıyorum tutsun diye, sonuç ba-baaaay. Gidip 5 yaşların öğretmeninin elinden tutup sınıfa yollanıyor.
-Bayramda Kayserideyiz. Bir bayramlaşma için bir düğün salonundayız. Olmadık yerlere çıkıyor. Korkuyorum aradan kayıp düşerse diye izlemedeyim. Bakmama tahammülü yok. Ba-baaay.
-Kaka yaparken zaten ba-baaaay.

İşte Beray şu sıra özgür kız modunda. Beni istemiyor. Küçük bir bebekmiş gibi davranılmasını istemiyor. Çok çabuk büyümemiş mi? Böyle mi oluyor bu işler? Erken oldu sanki yahu. Tamam ben de küçükken istemezdim kimseyi çevremde. İlkokula başladığımda bahçede sırada anneme sen git demişliğim var da 2 yaş da çok erken be.
Not: Sana da yaranılmıyor diyebilirsiniz, yapışsa bırakmasa ayrı dert, ba-baay dese ayrı dert ediniyosun diyebilirsiniz. Laf aramızda bu özgur kız hallerini pek bi seviyorum ben bıdığımın. Özgür olsun, mutlu olsun, yaratıcı olsun.

Gidişat

2011-09-06T10:00:00.000+03:00

Elim gitmiyor bir türlü yazmaya. İşe başladım. Fotoğraflar evde. Fotoğrafsız yazamayacakmışım gibi geliyor. Blog yazmaya başlamamım sebebi bebeğimle olan anılarımı yazmaktı. Hamileyken başlamıştım zaten. Önce bir defter tutayım dedim. Hatta başladım ilk bebeğimizin doğacağı an hissettiklerimi yazmaya. Sonra o defteri kaybettim her zamanki gibi. Biliyorum benden çıkmaz öyle güzel defterler. Halbuki yıllar sonra kutudan çıkan sararmış bir defter hoş olmazmıydı kızım için.Ama yok ben beceremiyorum işte. Mesela masamın üstünde şu anda 4 defter var bir o kadarı da dolapta. Hepsinde de notlar yarım yamalak. Evdeki ajandaların ilk sayfaları azimle yapılacaklar listeleriyle dolu. En fazla 5 sayfa. Sonrası boş. Ortalarda yine gaza gelinmiş birkaç sayfa daha sonra boş. Bilgisayardaki belgeler dersen onlar koca bir muamma. Gaza gelip indirilen dökümanların ilk 50 sayfası okunmuş kalmış öylece bir köşede. Ama şimdi düzgün çünkü izne çıkarken hepsini ayıkladım düzenledim.Bir aya kalmaz hepsi karışır yine. Masaüstüm dolar taşar yine bir temizleme yaparım. Neyse işte benden öyle düzenli defter tutma falan beklemesin Beroşum diye bir blog açayım bari yıllar sonra birlikte neler yapmışız, neler yaşamış okusun bilsin istemiştim. Blogu kaybetmem mümkün olamazdı nasılsa. Gerçi ben ilk başlarda onu bile başarabiliyordum nerdeyse :) Velhasıl okunma isteği değildi bloğun sebebi anıları kaydetmekti sadece. Sonra sonra yorumlar gelmeye başlayınca, izleyici sayısı arttıkça, istatistiklerde okunma oranı artınca hoşuma gitti bu durum. İnsanım işte ne bileyim daha çok yorum, daha çok izleyici, daha çok okunayım istedim. Araya ürün tanıtımları koydum mesela Beray için ileride hiç önemi olmayacak birşey bu :) Ama en çok da onlar okundu.Bloga biraz hoşuma giden şeyleri paylaştığım bir ortam olarak yön verdim zamanla. Dolayısıyla biraz karman çorman ama özünde Beray'ın blogu oldu burası.

Beray artık okullu. Ben yeniden işteyim. Akşama kadar neler yaptığını öğretmenleri biliyor artık. Akşam yorulmuş oluyor. Haftaiçleri ölü artık bizim için. Bundan sonra pek birşey çıkmayacak herhalde bloga yazılacak. Haftasonları ne olursa artık. Beray mutlu, ben mutluyum. İçim rahat. Bu sabah ağladı, ayrılmak istemedi gerçi ama sonra sustu. Akşam öğretmeninden bana gelirken daha çok ağlamıştı. Beni kapıda görünce sevinirdi eskiden şimdi beni görünce gideceğiz diye gelmek istemiyor. Kapıda bekliyorum öğretmeni ayakkabılarını değiştirirken ona şaklabanlık yapıyor bana gelince ağlıyor. Gelmek istemediği için üzülmüyorum. Orda mutlu olduğunu bilmek bana yetiyor. Onca yazı yazdım nolacak, ne bitecek, çok bunaldım, çok sıkıldım diye sonuç bu oldu işte herşey yolunda şimdi. Bekleseydim sabırla, sessizce kendimi yıpratmasaydım da olacak buydu işte. Böyle işte bu da böyle bir yazı olsun. Okuyanlara selam olsun....

Haftalık Rapor-2

2011-08-28T01:45:00.006+03:00

ROTA'dan Beray'ın 2. hafta raporu geldi

27.08.2011

"Beray Fiziksel aktivitelerde öğretmeninden geri geri yürüyebilmek için destek almadan geçen haftaya oranla çok daha rahat bir performans gösterdi. Ayrıca istenilen kitabı bulma konusunda öğretmeninden yardım istemesi çok olumlu bir gelişmeydi.İncelediği ,resimli kitaplara bakıp gördüğü hayvanların seslerini taklit ederek ve isimlerini söyleyerek bizleri çok mutlu etti. Oyuncakları toplarken öğretmenine yardımcı olmaya çalıştı.Faaliyet ve etkinliklerden çok keyif alıyor.

Bu hafta çocuklarımızın boy ve kilo ölçümlerini aldık.Beray’ın boyu 84cm.Kilosu ise 10,9 kg."

Beray'ın ikinci haftası da gayet güzel geçti. Bu kadar kolay adapte olmasına ne kadar şükretsem az. Evdeyim nasılsa diye erken almaya gidiyorum ama alamıyorum. Bahçede oynuyor oluyor ve gidelimmi diyince bay bay diyor bana. Orayı seviyor olmasına, ayrılmak istemiyor olmasına seviniyorum aslında. Bırakırken içim rahat ama içten içe de içerlemeye başladım benden bu kadar kolay vazgeçmesine :) Uyku ve yemek de korktuğum kadar sorun olmadı. Evet az yiyor ve seçiyor ama zamanla çocukları görerekten düzeleceğine inanıyorum. Uyku hiç düşündüğüm gibi olmadı. Evde beni deli eden, uyumamak için bin takla atan bıdık, orada öğretmeni der demez gözlerini kapatıyormuş. İlk gün çok zorlandılar ama sonraki günler giderek düzene girmiş. Uykusu çok hafif olduğu için çocuklardan biri uyanınca hemen uyanıyormuş ama buna da şükür :) İçim hala rahat yani. Bayram tatiline girdik, dönüşü merakla bekliyorum

Beray'ın kitapları 9: Müzisyen İnek Sırma

2011-08-24T12:46:00.003+03:00

Kaç gündür aklımda. Beray'ın bayıldığı bir kitap var şu sıralar. Tanıtayım diyorum. Fırsat olmuyor. İzmir'e gitmeden çıkarttım ortaya. Annem bu kitap çok karışık Beray'a uygun değil demişti. Ben de daha erken diye düşünmüştüm aslında. Ama nasıl olduysa çıktı ortaya. İyiki de çıkmış. Asla elinden bırakmadı. İzmir'e gidene kadar yolda, İzmir'de sürekli bu kitap. Bu gün de Bir dolap kitap'ta tanıtmasın mı Banu. Ohh süper oldu hemen linki aldım. Siz de oradan girin bakın bir zahmet :)

Kitap çok eğlenceli. Ben çok keyif alıyorum.

Malzeme o kadar çok ki:

Oğlakları sayıyor Beray,

Büyük -küçük kavramını öğrendi: Boynuzlu Hayvanlar Filarmoni Orkestrasındaki boynuzları kocamaaan diye abartarak söyledim

Mülakata gelen sıraya girmiş hayvanlar arasında fare küçücükkk, zürafa kocamaaan dedim şimdi nerde fare görse küçücüüük diyor :)

Sığırlar Senfoni Orkestrasında Sırma kahverengi diğerleri siyah dedim. Şimdi o sayfada Sırma'ya kahve diyor.

Ayrımcılıkla ilgili hoş bir kitap daha senelerce birçok şey öğrenecek Beray bu kitaptan. Şiddetle tavsiye ederiz :)

Limonata etkinliği ve sarı haftası

2011-08-24T12:08:00.002+03:00

Rota'da bu hafta bebekler sarı rengini öğreniyorlar. Sarı meyveler yemişler, şişeleri sarıya boyamışlar. Her tarafa sarı süsler asmışlar. Bugün de sarı partisi ve veli katılımlı limonata yapma etkinliği vardı. Beray da ben de sarı kıyafetlerimizi giyip okula gittik. Rota bulvarına minik masa ve sandalyeleri dizip, limonata malzemelerini yerleştirmişler. Veliler bebeklerle birlikte limonata yapacak. Herkes çocuğunu yanına aldı birlikte limon kabu rendesini, limonları, şekeri kaseye döküp sıkmak gerek. Ama Beray beni bu etkinlikte yalnız bıraktı. Rota bulvarında oynamayı tercih etti. Gidip manavdan meyveleri tek tek bana getirdi :) Renklere pek ilgisi yok sanki. Öğrenmek için pek çaba sarfetmiyor. Ben de şimdi koridordaki duvarımıza sarı renkli resimler yapıştıracağım. Gelince ona süpriz olacak.Öğretmeni ilgi alanlarını belirliyoruz Beray'ın şu sıra sabahtan akşama kadar kafasıan taktığı şey rakamlar dedi. Sürekli sayı sayıyor. bir üç dö beş altı yedi dokuz onnnn :) evde tahtasına rakamları yazıp söylememi istiyor. Okulda bahçelerinde bir duvara abaküs asmışlar. Sürekli onun önünde sayıp duruyor. Onnnnn alkııış :) DÜn almaya gittiğimde de yine onun önünde sayıyordu kendi kendine. Bu zamana kadar en büyük ilgi alanı hayvanlar olmuştu. Hepsini biliyor. Harflere de çok ilgi gösteriyor. Youtubedan ABC songs tarzı videoları izlemeye bayılıyordu. Biz tamamen pcyi ve TVyi hayatımızdan çıkarana dek de sürekli bunları izlemek istiyordu. Dur durak bilse tamam da sürekli izlemek istemesi hoşuma gitmiyor. Ama bu kadar ilgisi varken ve oradan birçok ingilizce kelime öğrenmişken izlettirmemekle iy mi yapıyorum acaba? Bu konuda emin değilim.
Neyse Beray henüz sarıyı öğrenmiş değil ya da bana öyle geliyor, bakalım evde de takviyeyle öğrenecekmi?

Okulda ilk haftamız

2011-08-24T11:26:00.002+03:00

"BERAY bu hafta balıkları incelerken çok keyifliydi. Balığa dokunmak istemedi. Ancak anlatılanları merakla dinledi. Yemeklerde kendisine hatırlatıldığında peçede kullanabildi. Çift ayak sıçrama gerektiren hareketleri rahatlıkla yaptı. Geri geri yürüyebilme çalışmasında bizlerden destek bekledi. Kısa bir süre içerisinde bedensel koordinasyon gerektiren bu hareketi yapacağından eminiz. Kendisine tercih yapması gerektiren bir durum sorulduğunda karar verebildi. Okulda ilk haftası olmasına rağmen uyumlu ve gelişime çok açık olduğunu bizlere gösterdi. Aramıza hoş geldin BERAY. Seni çok sevdik."

Beray'ın ilk haftasıyla ilgili olarak haftasonu bu raporu göndermişler bize. Gerçekten bu dönemi şimdilik terayağından kıl çeker gibi atlattık. Uykusu bile daha iyi. iki gündür 1.5 saat uyuyup, hiç ağlamadan uyanmış. Maşallah demek istiyorum çünkü evde haftasonu öyle ağlayarak uyandı ki ve dün gece de tam 1 saat susturamadım. Çığlık çığlığa :( Karnı ağrıyordu sanırım. Ramazan dolayısıyla yemekler geç olunca biraz o da etkilendi. Kaka sorununu çözmüştük kahvaltısına kayısı, kırmızı erik koyuyordum rahatlamıştı 1 aydır. Ama okulda kakasını yapacağı ortam sadece wc. Oraya da henüz gitmiyordur herhalde. O yüzden başladığından beri okulda hiç kaka yapmadı. Kimsenin olmadığı ortam istiyor. Sabahları evde yapmıştı birkaç kere ama bazı günler de uyanır uyanmaz gittiğimiz için yapamadı. Ramazandan sonra düzen oturacak inşallah. Şu anda beni en çok korkutan şey soğuk kış günlerinde sabah erkenden evden çıkmak :( Şu anda bile geç kalıyoruz. Ben işe gitmediğim için rahatım ama bayramdan sonra işe başlayınca 7.30da kalkmış olmamız gerekiyor. Geceleri erken uyuması lazım ama çoğu zaman direniyor. Bakalım o zamanlar gelince düşünürüz onu da :)

Bir Okul Günlüğü

2011-08-21T01:59:00.003+03:00

Beray artık okullu. Okul seçimimizden başlayarak Beray'ın uyum sürecini de anlatmak istiyorum. Bilenler bilir aylardır işi bırakmalı mıyım yoksa çalışmalı mıyım diye içim içimi yiyordu. Bir gün tamam ya bırakıyorum işi kızımla vakit geçircem derken bir diğer gün kafamda milyonlarca soru işareti oluşuyordu. Sonunda babamız da dönünce 2 ay ücretsiz izin almaya karar verdim. Bu iznin sonunda durum değerlendirmesi yapıp ya Beray'ı kreşe gönderecek, ya izni 2 ay daha uzatacak ya da istifa edecektim. İznin 1 ayı hemencecik bitiverdi. Kayseri, İzmir, gezmeler derken biraz kendimize geldik hem Beray hem ben. Beray'ın beni kaybetme korkusu biraz azaldı mesela. Yani arkamdan canhıraş gelmiyor artık bir odadan diğerine rahat rahat geçebiliyorum. Benim evde biryerlerde olduğumu biliyor. Çünkü anane de yok. Anane olduğunda ben yokum onu biliyor o yüzden hep tedirgindi. Neyse bunları atlattık biraz. Babaya da bağlılık arttı bu esnada. Hatta beni yanlarında istemiyor, babasıyla baş başa kalmak istiyor sık sık. Birçok şeyi kendi yapmak istiyor ve bana bay bay diyor. Bu halini seviyorum.
2. aya girdiğimiz günlerde artık bir karar verip harekete geçmemiz gerektiğini düşünüyorduk. Stresli günler yine geri dönmüştü. İstifa mı, kreş mi? Sonuçta gidip müdürümle konuşmaya karar verdim. Malum beni en çok strese sokan durum haftasonu nöbetleriydi. Ve ben sınırımı çizmiştim. Haftasonu çalışmayacaktım. Hayatımı bu şekilde sürdürmek istemiyordum. Bu Türkiye'nin devi kuruma girerken de haftasonu çalışmayacak olmam burayı tercih etmeme sebep olmuştu. Kreş arayışından önce gidip müdürümle konuştum. Nöbetle çalışamam. Beray kreşe gidecek ve ben haftasonları işe gelemem. Ya birimimi değiştirelim ya başka bir şey. İstifa aşamasına kadar geldim dedim. O da haklısın çocuğun küçük seni çıkaralım nöbetten dedi. Artık birim mi değişecek yoksa aynı birimde evden mi nöbet tutacağım henüz net değil ama çözeceklerini söyledikleri için de kreşleri gezmeye karar verdik. Kreşimizi seçip deneme döneminde Beray'ın durumuna göre de ne yapacağımıza bakarız dedik. Ve başladık gezmeye. Bloglardan ve Nurturia'dan listelerimi yapmıştım

1-Binbirçiçek Çocuklar Evi:
Gönlümde yatan aslan burasıydı. Daha hiç gidip görmeden önce Mira'nın sonra da Çınar'ın yaklaşık 21 ay civarlarında başlayıp çok da mutlu oldukları yuvaydı. Ama bir sorun vardı, bizim evimize uzaktı. Çok uzak sayılmazdı aslında yani işe giderken sadece yolumu değiştirmem gerekiyordu ama akşam ve sabah bizi yoğun bir trafik bekliyor olacaktı. Tecrübeli annelerin tavsiyeleri hep kreşin eve yakın olması gerektiği üzerineydi. Beray'ı sabah akşam trafikte yorup huysuzlandırmamak için bu şıkkı elemek zorunda kaldık.

Uzaklık önemli kriter olunca Dikmen ve Balgat civarındaki kreşleri gezmeye başladık

2-Alican Yuva
Alican Yuva hakkında bazı yorumlar okumuştum. Mükemmel değil ama iyi bakıyorlar demişti bir anne. Önüne kadar geldik. Bir apartmanın alt katı olunca eledim burayı. Okuduğum yorumlar kötü değildi ama bende burası olmalı hissi de uyandırmamıştı. Girmedik.

3-Patik İzleri Yuva
Aslında burası da bir alt kat ama burayı gezdik. Önünde küçük bir bahçesi var. Küçük bir yer ve çok az çocuk vardı tatil nedeniyle yoklarmış. Küçük bir bebek vardı. Biraz karanlık geldi bana. Kurumun müdiresi TV'ye kesinlikle karşı olduklarını belirttiği halde arkada uykuya yatan çocukların Calilou izlediklerini görünce burası da elendi. Bu yuvanın çalışma saatleri birçok veliye uygun olabilir. Cumartesi açıklar ve haftaiçi akşamları 19.00- 19.30 civarına kadar açıklar hatırladığım kadarıyla.

4-Burç Çocuklar Akademisi
En küçük 24 aydan itibaren alan bu okulun eğitimini aslında çok beğendik. Karar vermiş olsaydık 2 ay daha iznimi uzatacaktım ve bu esnada Beray 24 aylık olmuş olacaktı. Ama 24 ay da olsa Beray'ın en küçükleri olacağı bir okula gitmesini istemedim. Daha çok bebeklere yönelik bir yer olmalıydı ki özbakımı güzel sağlansın. Birebir ilgiye maruz kalabilsin. O yüzden burayı da belki sonraki seneler için düşünebiliriz diyerek rafa kaldırdık.

5-Kurumun Kreşi
Burası aslında ücret konusundan mükemmeldi. Gidip bir görelim dedik sonuçta müşteri memnuniyeti diye bir şey pek söz konusu olmadığı için bizimle kimse ilgilenmedi. Kameradan çocukları, sınıfları izledik. Küçük grupların yemekhaneye girdiğini gördüm. Genelde hepsi 3 yaş civarındaydı. Ortamın Beray'ın yaşına hiç uygun olmadığını düşünerek oradan kaçarak uzaklaştık J

6-Rota Çocukları Anaokulu-Bebekevi
Rota'yı önünden gelip geçerken görüyordum. Sonra netten araştırdım. Nurturia'da birkaç annenin çocuklarını buraya gönderdiğini ve çok memnun olduklarını okumuştum. Sitesine girince zaten aktiviteler falan mükemmel görünüyor da gidip görmek lazımdı. Beray ile birlikte geldik gezmeye. Beray hemen çocukların arasına karıştı onu orada bırakıp gezdik, arkasına bile bakmadı.

Rota Doğa ve Sanat Okulu olarak geçiyor. Eğitim bu yönde. Ön bahçede kum havuzu, küçük bir bir bostanları var. Domatesleri falan var. Arkada kocaman bir bahçeleri var. Bahçenin büyük olması, oyun parkı olması çok büyük bir artı. Sonra Rota bulvarı dedikleri bir alan var. Minyatür bir şehir. Bu alanda küçükten büyüğe her çocuğun ilgisini çekebilecek aktiviteler var. Rotada sınıf değil atölye sistemi mevcut. Çocuklar gün içinde ritm atölyesi, sanat atölyesi, tiyatro vs dolaşıyorlar. Dışarıdan tiyatro ekibi geliyor. Bahçede resim yapıyorlar. Yağmur çamur demeden bahçe etkin olarak kullanılıyor. Geziler önplanda. Sık sık Eymir'e gidip gölü yaz kış inceliyorlar. Her ay Atlı Spora gidip ata biniyorlar. Çeşitli gezilere gidiyorlar.

Rota büyük bir bina ve iki bölümden oluşuyor. Çocuklar okulu ve Bebekler evi. Bez eğitimini tamamlamamış olan bıdıklar bebekler evinde. Burası diğer tarafa göre daha küçük. Bebekler beşiklerde uyuyor. Yemeklerin hepsi burada pişiyor. Bebekler evinde oyun öncelikli. Anaokulu tarafına hazırlık sözkonusu burada. Bez eğitimi tamamlanınca, yeme içme becerileri de kazanmış olan minnaklar diğer tarafa geçiyor.

Sonuç olarak biz Rota'yı tercih ettik.

Benim önem verdiğim kriterler öncelikle:
-Yaz kış demeden doğada vakit geçirebiliyor olmaları. Bahçede bol bol vakit geçirebiliyor olmaları. Çok sık gezilere gidebiliyor olmaları. Örneğin ben 5 gündür buradayım. Bir gün dev akvaryuma, bir gün de atlı spora gittiler.
-Bebek evi gibi bir kavramın olması. Küçüklerin çok büyüklerden ayrılmış olması. 2.5 yaşa kadar olanlar burada genelde. Özbakımın bu şekilde daha iyi sağlanabileceğini düşünüyorum.
-Kurumun kurucusu Dr. Malik Bey. Sabah, Öğlen, Akşam burada olup çocukları muayene ediyor, aşıları takip ediyor ,hasta çocuklara tedavi uygulanıyor. Çok güzel bir revirleri var. Oyuncaklar, boyalar. Hemşire eşliğinde hasta çocuklar burada vakit geçiriyorar. Malum kreşlerde hastalık durumu çok oluyor bu şekilde biraz daha oranın düşeceğini düşünüyorum.
-Çocukların kreşe uyum süreci psikolog eşliğinde destekleniyor. Tamam bırakın gidin, ağlar ağlar susar gibi yaklaşım sözkonusu değil.
-Veli-okul işbirliğine önem veriliyor. Hergün iletişim kartları ile ne yaptığı, ne yediği içtiği aileye yazılı olarak gönderiliyor. Aile de not düşmek isterse aynı şekilde sabah kartı geri getiriyor. Veli katılımlı aktiviteler mevcut.
-Güvenliğe son derece önem veriyorlar. Kapıda güvenlik görevlisi var ve binalara katlara kartlarla giriliyor.
Bir haftadır Beray'ı bekliyorum ve yöneticilerin olsun, öğretmenlerin olsun çocuklara davranışlarına tanık oluyorum. Hiç hoşuma gitmeyen bir durumla karşılaşmadım. Sabahları çocuklar sorunsuz ayrılıyorlar ailelerinden. Şu ana kadar yeni başlayanların dışında sadece bir tane sorun çıkaran çocuk gördüm. Bu da çocukların burada mutlu olduklarını gösteriyor bence.

Beray'ın uyum sürecine gelince:
Ben izindeyken başlatalımki uyum sağlasın sonrasında zorluk yaşamayalım diye düşündük ama araya bir bayram tatili girecekti. Acaba her şey boşa mı gider tatil dönüşü o zaman mı başlasak diyorduk. Kurumla görüşerek, psikolog eşliğinde başlatmaya karar verdik. Tatilde bir mola vermiş olur dedi. Aslında daha da iyi oldu çünkü ben şu an hiç kasmadan tüm günümü Rotada geçiriyorum. Yavaş ama emin adımlarla ilerlemeye çalışıyoruz.

Pazartesi 9.30 civarında geldik. Girişte etrafta çocuk yoktu, öğretmenler vs olduğu için tedirgin oldu. Bana sıkı sıkı sarıldı. İlk önce psikologumuzun tavsiyesiyle öğretmeni, ben ve Beray bahçede vakit geçirdik. Ben kenarda beklerken öğretmeniyle oynadı, kucağına gitti. Sonra yukarıya çıktık. Çocukları görünce aralarına katılacağını düşünüyordum. Öyle de oldu. Hemen koşarak oyun alanına daldı. Ben biraz camdan izledim arkasına bakmadı bile. İlk gün olduğu için kahvaltısını evde yapmıştı karnı toktu. Ben aşağıda beklemeye başladım. Uyumlu bir şekilde oyun oynamış sonra da kesip yapıştırma aktivitesi yapmışlar. Ben otururken öğretmeni yaptıkları balıkları getirip panoya yapıştırdı. Beray da yapmış. Çok duygulandım J Öğretmeni çok aktif, hemen bir şeyler yapmaya çalıştı dedi. Kitaplara bakarken ilgi alanının hayvanlar olduğunu da anlamış öğretmeni. Hayvanlar aleminde benim bildiğim hayvanların tümünü biliyor neredeyse. Meraklı Minik'ten birlikte hiç adını sanını duymadığım hayvanları öğreniyoruz. Mesela bu sayıda Karakulak'ı öğrendi J

Neyse sonra öğle yemeği zamanı geldi. Tabiki yemedi. Bunu zaten bekliyordum, çünkü sabah kahvaltısını güzelce yapmıştı, o saatte pek yiyeceğine ihtimal vermiyordum. Yemek yemediği için öğretmeni getirdi, beni yukarıya çıkarmaya çalıştı. Birlikte yukarıya çıktık ve bana oyuncakları gösterdi. İlk gün olduğu için uykuya kalmayacaktı. İlk gün için uyumu gerçekten şaşırtıcıydı. Hoş ben pek şaşırmadım. Oyun ve çocuklar olunca gözünün beni görmeyeceğini biliyordum.
Eve gidince sütünü içti ve biraz uğraştıktan sonra uyudu. Gece çok sık uyandı ama okulla ilgili olduğunu düşünmüyorum. Muhtemelen iftar vakti yediği mercimek çorbası rahatsız etmiş olmalı.
Salı günü 8.30 da uyandı. Okulda yemez belki diye düşünerek yine kahvaltısını yaptırdım. O saatte kahvaltı yapmaz diye düşünürken kahvaltısını bitirdi. Giyinmede biraz sorun yaşadık, şortunu giymek istemedi falan ama neyseki çıkıyoruz diye kapıyı açınca giyindi. Yolda da sıkıntı yaşamadan geldik. Ayakkabılarını değiştirmek istemedi, ısrar etmeden yukarıya çıktık. Oyun odasında yine unuttu beni. Daha sonra rota bulvarına geçtiler. Müzik eşliğinde minderlere inip çıkıyorlar, tırmanıyorlardı. İzleme camından izledim gayet keyifliydi. 2. Gün sonunda yemek saatinde yine yemek yemedi. Zamanla alışır diye ümit ediyorum. O saatte pek acıkmayacağını düşündüğüm için biraz tedirginim gerçi ama zaman gösterecek. Günün sonunda öğretmeni getirdiğinde gelmek istemedi. Bahçeye gitti. Bana bay bay dedi. Bir müddet oynadı sonra 5 yaş grubu bahçeye geldi. Hemen onlara karışıp koşturmaya başladı. Beni yanına yaklaştırmadı. Elinden tutmaya çalıştım tutturmadı, gidip öğretmenin elini tutup onlarla birlikte gitmeye çalıştı. Çok zor aldım Beray'ı okuldan J. O gün hiç uyumadı. Uyku düzenini artık sağlamak zorundaydık gece erken yatmalıydı ki sabah erken uyanabilsin. Özellikler işe başlayınca daha erken saatlerde gelmemiz gerektiği için sorun yaşamaktan korkuyorum.
Çarşamba günü uyum konusunda yine hiç sorun yaşamadık. Bu sefer kahvaltı yaptırmadan getirdim ki burada yemeye alışsın. Sabah kahvaltı yapmamış ama öğle yemeğinde tavuk, cacık ve bulgur yemiş. Çok sevindim. Sonra yine çıktık. Evde hemen uyudu.
Perşembe sabah biraz geç kaldık çünkü sabaha doğru uyandı ve ağladı, uyumadı (bunların sebebini hala bilmiyorum ve bu durum çok sinirimi bozuyor) geç uyuyunca da erken kalkmadı. Kahvaltı yapmadan geldik yine ama ne kahvaltı ne de yemek yemiş. Uykudan da korkarak günü bitirdik. Oyun konusunda hiç sıkıntı yok ama zaten evde de sıkıntılı olduğumuz konular olan uyku ve yemek konusunda tedirginim.
Cuma sabahı erkenden uyandı. Gece neredeyse deliksiz bir uyku uyudu. Keyifle biraz hayvanlar kitabına baktık, elimizi yüzümüzü yıkadık, giyindik. Keşke hergün böyle keyifle uyansa rahat rahat çıksak evden. Okula da keyifle geldik. Öğretmeni aşağıya Beray'ı almaya geldi. Gitmek istemedi, ağladı ama hemen oyuncakları görünce hemen sustu. İşin ciddiyetini anladı galiba. Sabah kahvaltısında birazcık ekmek, peynir, yumurta yemiş. En azından midesine bir şeyler gitmiş. Bir ara rota bulvarına geçtiler. Camdan izledim. Alışveriş arabasına meyveleri doldurup gezdiriyordu. Gayet keyifli manavdan alışveriş yapıyor gibiydi J Yemek vakti 1.5 kase yayla çorbası ve kıymalı börek yemiş. Fasulye vekarpuz yememiş. Ama Beray için çok güzel bir şey bu çok sevindim. Öğretmeni uykuya yatırdığını haber vermek için geldi. Beşiğe yatmış, ağlamamış, uyumak üzere dedi. Tabi ben beklemeye devam. Kucakta uyumuç bırakır bırakmaz ağlamış, bu şekilde üç kere uyuyup uyanmış, cadı gibi ağladığından diğer çocukları da uyandırmış. Ben yanında yatıyorum kitap okuyarak uyuyoruz demiştim, orada beşikler var öğretmeni başlarda kampette yanında yatarak uyuturum o zaman demişti. Tam o şekilde yavaş yavaş uyutacakken çocuklardan biri uyanmış. Tabi bizimki cin. Bir müddet beşikte mayışık mayışık yatmış ama uyumamış belki uyuyacaktı ama diğer çocuklar uyanınca uyumamış tabi. Öğretmenini çok yormuş tahmin ettiğim üzere. Uyku nasıl çözülecek bilmiyorum. Yemekten geçtim nasılsa çorbadır, süttür bir şeyler yiyip besinini alıyor her şeyi yemese de ama uyku! Çünkü uyumayınca çekilmez oluyor. Ama iyice yorulana kadar yatıramıyorum. Tam uyuyacak birden cin gibi olup oyuna başlıyor. İyice uykusu gelince de bu sefer yorgunluktan uyuyamıyor. Uykuya o kadar tepkili ki, uyku, uyuyalım vs dediğim an bay bay diyip beni yanından gönderiyor. Uyku dışında çok uyumluymuş. Ben 5.30a kadar sıkıntıdan patladım tabi ama her ihtimale karşı bekledim. Sonra bahçede oynuyorlar, yanına gidip oradan alabilirsiniz dediler. Ben gittiğimde salıncakta sallanıyordu. Beni görünce sevinç çığlığı attı ama hiç gelmek istemedi. 1 saat oyalandık orada. Bahçenin tadını çıkardı. Artık iyice alışmıştı. İlk günler sus pusken Cuma tam anlamıyla açılmış. Konuşup duruyordu. Şarkılar söylüyormuş evdeki gibi. Çok da söz dinliyormuş. Öğretmeni ne derse yapıyormuş J Çıkarken ağladı, eve gidene kadar da arabada ağladı L Uyumadığı için de olabilir.
İşte bir haftamız bu şekilde geçti. Cuma ilk defa uyuduğu için Pazartesi nasıl davranır meraktayım. Uyum konusunda ve anneyi aramama konusunda gayet iyi gidiyor da uyku biraz zorlayabilir. Uyunuyor diye gitmek de istemeyebilir. Zaman zaman gündüz uykuları uyumayabiliyor. Ama aslında tam olarak kaldırmayacak daha çünkü bir gün uyumasa ertesi gün uyuyor. Durumuna göre değerlendirip belki kaldırırız ilerde. Umarım okulunu özlemiş olur da Pazartesi yine keyifle gideriz.

El İzi, Ayak İzi, Beray İzi

2011-08-21T01:44:00.002+03:00

Beray'ın boyaları, kalemleri kutularda ama görüp ulaşabileceği uzaklıkta duruyor. Böylece görünce aklına geliyor ve daha çok boya yapmak istiyor. Bazen uygun zaman olmayabiliyor gerçi ama ben yine de istediği şeylere ulaşabilmesini önemsiyorum. Dün gece uyuması gereken vakitte boya boya diye boyaları alıp ayağının altına sürmeye çalışması pek hoş bir girişim değildi mesela :S J Legolarla dikkatini dağıtıp boyaları kaldırdım tabi hemen ama bugün yapıcaz diye söz verdim. Neyse işte bu resimde ilk defa parmaklarımızı renk renk boyayıp elimizin izini çıkarttık. Beray çok sevdi bu el izi ayak izi olayını J Her fırsatta ayağını boyayıp kağıda basmaya çalışıyor.

Boya Boya Boyalandık

2011-08-21T01:40:00.002+03:00

Beray'la sık sık yaptığımız aktivitelerden birisi parmak boyası. İlk zamanlar eline ayağına bulaşsa huylanıyordu ama artık kendisi ayağının altına sürüp baskı yapmak istiyor.

Bu aktivitede amacım ayağını boyayıp mukavvanın üzerinde yürümesini sağlamaktı. Balkona kartonu ve boyaları çıkardım ama Beray hemen oturup oynamaya başladı boyayla, ellerini , ayaklarını hatta tüm vücudunu boyadı J Böyle de çok keyifli oldu. Sonrasında da balkonda yıkanıp girdik içeri. Havaların sıcak olmasının bu yönü çok güzel değimli?

Kum Havuzu

2011-08-19T21:12:00.002+03:00

Yabancı bloglardan birinde görmüştüm bunu çok önceleri. İkeaya gidince en büyük kutulardan aldık bir tane. Hayata geçirmek için İzmir'e gitmeyi beklememiz gerekiyordu. O esnada da Beray kutuyla oynadı çokça hatta babası evde oraya buraya giden sesli müzikli oyuncakları içine toplayıp içinde gezinmelerini sağladı, Berayla başında dans ettiler çok eğlenceliydi gerçekten de. Beray başından ayrılmamış babasını yemek masasına bile oturtmamıştı o zaman J

Çeşme'ye gittiğimizde sahilden taşlarla birlikte deniz kumu aldık. Gelince de doldurdum bu kutuya Beray içine girip oynasın diye. Beray'ın içine girip oturmasını çok beklemiyordum zaten çünkü eline, ayağına yapışan kum taneciklerinden çok rahatsız oluyor. Biraz elleyince ellerine yapışan kumlardan rahatsız oldu ama kum havuzumuz balkonda suruyor. Şişme havuzundaki suya bu kumları kürekle alıp atıyor. Kumlar güneşte durdukça biraz kurudular şimdi daha rahat dokunuyor. Bu tip duyusal şeylerle oynamasına çok önem veriyorum ve çok hoşuma gidiyor. Kum, çim, un, pirinç, ince taşlar ne olursa..En güzeli de çamur. Keşke bir bahçemiz olsa ve sürekli çıkıp çamurdan pasta yapabilse. Biz de balkonu bahçe gibi kullanıyoruz artık. Biraz dağınık oluyor tabi ama o kadar olacak. Dağınıklık olmadan eğlence de olmuyor.

Urla-Çeşme

2011-08-11T17:49:00.002+03:00

İzmir tatilimiz daha bitmedi tabi. Ramazan başlayana kadar oradaydık. Ramazan gelmeden bir gün önce evdeydik. Eee yarım saat yarım saattir dimi :)
Beray geceleri güzel uykular uyudu, kocamaan balkonda yemek yedik, çay içtik, Beray oynadı. Beray'la gezmek sıcakta çok zor oluyordu. Sabah kalktık, hazırlandık diyene kadar öğlen oluyor öğlen de iyice sıcak bastırıyordu. Bir gün Güzelbahçe-Urla tarafına gittik. Şirincanda yemeğimizi yerken Beray arabada uyudu. Urla'da denizle tanıştı ama tanıştığına pek memnun kalmadı. Önce denizin kenarına oturttum hoşlandı simidine oturtup babasına doğru yüzdüreyim derken düştü ve korktu, sonra da girmek istemedi. Ananesiyle kenarda oturup kumlarla oynadı.

Sonra bir ilk gerçekleştirdik. İlk defa onsuz gezmeye gittim. Yani hergün işe giderken bırakıp gidiyordum da eğlenmek için biryerlere giderken asla bırakamıyordum. Ona haksızlık yapıyormuşum gibi geliyordu zaten beni hiç göremiyor diye düşünüyordum. Ama bu sefer zaten 2-3 haftadır birlikte olduğumuz için anneme bırakıp Çeşme'ye gitmeye karar verdik. O da zaten yollarda sıcaktan helak oluyor, kucaktan inmek istemiyordu. Evde rahat rahat oynasın, uyusun biz de rahatça güzel bir gün geçirelim dedik.İyiki de demişiz. Sabah erkenden çıktık. Önce Alaçatı'ya uğradık. Sonra da Çeşme'ye. Özlemişim aşkımla başbaşa vakit geçirmeyi. Çok çok iyi geldi. Çeşme kalesine çıktık, elele sahilde dolaştık, Marinada oturup sakızlı dondurma yedik. Çiftlikköyde kumru yedik (şimdi oruç oruç yazınca da canım tekrar istedi :)) Dönüşte Urla'ya uğrayıp denizin tadını çıkardık. Çok güzel bir gündü. Bizim bıdık da evde güzel güzel oynamış. Zamanında bebekle şöyle güzel gezilir, böyle mükemmel gezilir hiiç bişeycik olmaz diye atıp tutan ben bu yaz biraz tükürdüğümü yaladım. O zamanlar 7 aylıkken şuraya gittik 11 aylıkken buraya gittik diye yazılar yazmıştım, 2 yaşında çocukları olan annelerin bana içten içe gülmüş olabileceklerini düşünüyorum zira artık tamamen mobil hale gelem mağara adamıyla gezmek bir hayli zor oluyor. Havaların sıcaklığıyla birlikte yürümek istemeyen bıdık illaki de benim kucağıma gelmek isteyince, uykusu gelince pusetinde de kıvrılıp uyuyayım demeyip mızmızlığı had safhaya çıkınca gezmek işkence oluyor. Tamam biz yine gezeriz ama olan ona oluyor, uyuyamıyor, rahat edemiyor vs. Eve gelince nasıl mutlu nasıl mutlu. Ananesinin evini de bizim evimiz de çok seviyor. Özgür hareket edebildiğinden belki de.Neyse işte sonuç olarak onsuz güzel bir gün geçirdik. Dinlendik ve Ramazan başlamadan bir gün önce eve döndük.

Birkaç güzel yaz günü part II

2011-08-10T16:21:00.004+03:00

İzmire gittik demiştim ya, ilk durağımız Ödemişti tabi, babamı ziyaret ettik, babannemi...Ödemiş'e bağlı çok güzel yerler var. Birgi, Gölcük, Bozdağ. Birgi Aydınoğulları Beyliğinin başkenti olduğu için tarihi yapılar mevcut. Çok güzel bir kasaba yeşillikler içinde. Birgiye gittik sonra Gölcüğe.

Dağların arasında, yemyeşil ormanların arasında bir krater gölü. Hava olabildiğince sıcakken aşağıda, yaylaya çıkınca serin...Biz de serinleyelim dedik çıktık Gölcüğe, göl kenarında yemeğimizi yiyip gelen ördeğe ekmek verdik Beray'la beraber.

Sonra Tire'ye uğradık. Tire'de gezilecek yer çok aslında. Biz kahvaltı yapmak için Deregeçidi'ne gittik. O gün aslında biraz gergin bir gündü bizim için havanın sıcaklığı ve bazı başka nedenlerden. O yüzden Deregeçidinin keyfini pek çıkardığımız söylenemez ama Beray etrafta bulunan çocuklarla oynamaktan oldukça mutluydu.

Sonra bir de fotoğraflarından sevip durduğum kuzenimin minik kızı Gülceyi görmeye gittik. Beray'ın bebekliğine döndüm sanki. Öyle tatlı birşeyki. Kıpır kıpır. Büyümüş de küçülmüş sanki bakışlar aynen öyle. Emeklemeye başlamış bile maşallah 9 ayda yürüyebilir bile. Beray Gülce'ye çok güzel ablalık yaptı. Maşallah hiç hırçınlık yok. Oyuncakları ona veriyor, emeklerklen yanında emekleyip öpüyor falan. O esnada evin büyük kızı, prensesi Ceylin uyuyordu. Yeni bir kardeşi olduğu için zaten hırçın gidip öpüyor kardeşini sonra uzaklaşırken sıkıyor biryerlerini. Zor bu işler gerçekten. Beray da bu hırçınlıktan nasibini aldı gider ayak :) Geçen sene de Ceylin şu anki Berayın yaşındayken Beray da tam Gülce'nin yaşındaydı ve Ceylin o zaman kaşla göz arasında Beroşun saçını yakalamıştı :) Çok güzel oynadılar oyuncaklarla, Beray henüz oyun kurmaya katılamıyor tabi mesela Ceylinle ikisi takmışlar çantaları kollarına geliyorlar. Ceyline göre eve gelince çanta çıkarılıp asılacak Beray anlamıyor çok da sevmiş, ne de güzel takmış çok sevimli ama Ceylin tutturuyor eve geldik o çanta çıkacak :))) Dolayısıyla kriz başlıyor. Ama olsun keyifli bir akşam geçirdik hep birlikte.

Birkaç güzel yaz günü

2011-08-10T15:02:00.003+03:00

Anlatmak istediğim güzel bir İzmir gezimiz oldu geçtiğimiz günlerde. Evlendiğimizden beri en uzun süre kalabildiğimiz tatildi bu. İkimiz de izindeydik ve iznimiz de oldukça uzundu bu sefer :)

Dolu dolu geçti Beray için.

Havası mı suyu mu bilmem yaradı Beray'a sanki.

Uzun yolculuktan sonra kendini eve atabilmenin sevinciyle mi bilmem yıllardır alt komşumuz,annemin öz ablasından yakın olan Müzeyyen teyzemizin kapısını çalınca Beray üzerine atladı teyzemizin. Şaşkınlıktan kalakaldım çünkü daha bir hafta önce Kayseri'de benden başka kimseye gitmeyen, wcye bile girmeme izin vermeyen bir bıdık vardı.

Sarıldı sarıldı Müzeyyen teyzeye, ananesimi sandı dedim bir an, bana bile gelmek istemedi.

Sonra eve çıktık, kendi eviydi sanki, hiç yabancılık çekmeden koşturdu oradan oraya, daha önceki gelişlerimizdeki rahatlığını mı hatırladı bilmem ama çok rahattı gene.

Yoksa ben rahat olduğum için mi rahattı acaba :)

80 yaşındaki babanneme gittik,bahçesine...

Hayalimdi, Beray gidince koşup oynayacaktı bahçede...

Beray ne yaptı, hemen eve girdi :S Babası sen ne yaparsan yap apartman çocuğu işte dedi :)

Uçuşan sineklerin peşinden sineek sineek diye dolaştı evin içinde.

Sonra ikna ettik bahçeye çıkmaya. Köpek var, tavuk var diyerek :)

Ocakta kızarmış Ödemiş patatesi yedik. Kızartma işi bana kaldı ama ben kızartmak yerine ocağı söndürmeyi başardım :)

Tarladan domates, karpuz, ağaçtan şeftali yedik...Küçüklüğümde tepesinden inmediğim ağaçlardan...

Çamur oynadı ama sonunda, ben de muradıma erdim

Sonra bir de çiftlik maceramız var. Hindiler, inekler... Anane Veteriner Hekim olunca aldı Beroşu götürdü minik buzağıların yanına, süt içirdiler biberondan. Buzağı ananesinin elini yalamaya kalkınca Beray korktu çektirmeye çalıştı ananesinin elini :) Beyaz hindileri çok sevdim ama hindinin biri Beray'ı gördükçe kabarmaya başladı :)

Hayvanlarla dolu dolu günler geçirdi Beray. Daha devamı yok mu? Var tabi, çok yakında...:)

Evdeyiz

2011-08-01T15:42:00.003+03:00

Uzaklardaydık, döndük. Evdeyim şimdi Beray uyuyunca kendime yarım saat izin verdim nete girmek için. Çoktan 20 dakikası geçmiş. Bir yarım saat daha mı uzatsam. Ne yapacağımı şaşırdım, yazacak çok şey birikti onları mı yazmaya başlasam, okuyacak çok şey birikmiş onları mı okusam. Ne yapsam bilemedim. Yazarak başlamalı dedim o vakit...
Önce Kayserideydik, sonra uzuncaa İzmirde. Dinlendik mi yorulduk mu pek emin değilim :) Ama değişiklik güzeldi. Beray büyüyor. Hala hayatımızın geri kalanının nasıl devam edeceği konusunda bir kesinlik yok. Babanın işi belli oldu. Bu durumda kreşe getirip götürmek bana kalıyor çünkü onun mutlaka servisle gidip gelmesi gerek. Yarın kurumun kreşi ve bir başka kreşle görüşmeye gitmeyi düşünüyoruz. Kreşe göre de taşınacağız galiba kreşe yakın bir yere. Bu şekilde güzel (Dışarıdan bakınca) ama atladığımız bir nokta da nöbet ve bu nöbet işinin beni çok sıkması, gidip konuşmayı düşünüyorum ya nöbetsiz bir yere geçeyim ya da istifa mı etsem tarzında. Evde iyi gibiyiz :) 1 ay izin uçtu gitti bile tabi bu zaman zarfında çok az süre evdeydik.
Beray babasının geldiği ilk hafta çok bi mızmızdı, anane gitti baba geldi falan değişiklik sarstı herhalde yakamdan düşmüyordu. O ara Kayseriye gittik babanneyi unutmuş, tanımadı kimseye gitmedi, yakamdan düşmedi gene, yemek bile yiyemedim. o da ağzına bir lokma dahi sürmedi zaten. Sadece sütle beslendi. Henüz babaya da alışamamıştı. Geceleri çok zor geçti. Sonra İzmir'e gittik. Alt komşumuz Müzeyyen Teyzemiz pek bi neşelidir, ondan mı içi ısındı bilinmez kapıda görür görmez atladı ve dakikalarca sarıldı. Kayseri'deki hezimetten sonra çok şaşırdım. Ananesinin evinde oradan oraya koşturdu, ananeyi özlemiş elinden tutup gezdiler, bu süre zarfında babaya da alıştı sonunda :) Yemeye de başladı yeniden. Baba aşkı yendien alevlendi ben babasına sarılınca sinirle gelip ayırıyor beni itiyor. Yeni şeyler öğrendi, gelene gidene herşeyi tek tek sıralayıp bildiklerini gösterdi :) Durduk yere uyku, sineeek, maymuun, ahtapoot diyor mesela birinin karşısına geçip :)) Bu sırayı da daha önce çekmiş olduğum kendi videosundan ezberledi. Kendi kendinden kelimeler öğrendi yani :))
Böyle bir giriş yapayım da ne yaptık ne ettik ayrıntılı yazayım inşallah. Unutuyorum yoksa....

Fiyasko

2011-07-16T21:43:00.003+03:00

"Güne keyifli ve güzel başlamak adına sevdiklerinizle beraber şık bir restoranda serpme köy kahvaltısına ne dersiniz?

grupfoni bugünkü fırsatı ile sizleri muhteşem doğa manzarası eşliğinde lezzetli bir kahvaltıya davet ediyor.
Çayyolu Doğa Restaurant'ta;
Siyah, Yeşil ve Biberli Zeytin, Beyaz Peynir, Kaşar Peyniri ve Köy Peyniri,Salam, Bal, Reçel, Tereyağı, Domates ve Salatalık, Biber, Yaprak Sarma, Menemen, Patates Kızartması ve Semaverde Çay ile kahvaltı keyfi ve Çocuklarınız için Midilli Atı ile gezi turu 26 TL yerine %50 grupfoni fırsatı ile sadece 13 TL!
Muhteşem Doğa manzarası ve mini hayvanat bahçesi bulunan Doğa Restaurant, siz ve çocuklarınız için oldukça keyifli vakit geçirebilmenizi sağlayacak bir mekan. Güleryüzlü personel ve kaliteli hizmetleri ile sizleri fethedecek Doğa Restaurant'la tanışmak için grupfoni'nin Bugünkü fırsatını sakın kaçırmayın!"

Kulağa hoş geliyor değil mi? Midilliyi de görünce ben sazan atladım Berayla güzel bir gün geçiririz diyerek. Ama internet sitelerinin olmayışından, fotoğrafın hiç açıklayıcı olmayışından anlamalıydım başımıza gelecekleri. Serpme köyl kahvaltısı da olunca biz 10.30 gibi yollara döküldük. Alacaatlı Köyüne geldik 16 km yaparak. Köyün girişine geldik restoran falan yok soralım dedik kimse bilmiyor. Telefon ettik 300 m sonra sağdayız dediler. 1 km gittik sonunda bulduk. Hemen çayı getirelim açık büfe yukarıda demesinler mi??? Hani serpmeydi?? Neyse sesimizi çıkarmadık oturduk. Açık büfe berbat, hiçbirşey yok olanlar sıcaktan mayışmış.Zaten saat 11 civarı olduğundan pek birşey de kalmamış. Ne menemen ne patates kızartması ne sarma…Hiçbirisi yok. Çay semaverde geldi ama buz gibi. İlk defa bir kahvaltıya gidip aç döndük evde tekrar kahvaltı yaptık J

Asıl mesele midilliye gelince. Ne midilli ne pony, cinsi minsi olmayan bir huysuz atcağızı iki adam sakinleştirmeye çalışıp çocukları gezdiriyor. Ortam serin ve yeşillik olsa içim yanmayacak da sıcaktan da bayıldık üstelik. Tek güzel yanı Beray'ın ortamda bulunan çocuklarla oynaması ve tavşan, köpek, kuş, tavus kuşu, güvercin gi,bi hayvanlarla vakit geçirebilmesi oldu. Ve Çayyolu Doğa Restoran Mahzen Restoran ile birlikte kara listede yerini aldı.

Çocukla gidilecek mekanlar:Club Mirador

2011-07-15T16:42:00.002+03:00

Demekki neymiş? Ankara'da hiç gidilecek yer yok, çok sıkıcı, bık bık bık demekle olmuyormuş. Yeni yerler araştırıp bulmak lazımmış. Aslında ne de güzel yerler varmış. Şimdi yine sizi o yerlerden birine götürmek istiyorum. Ben çok beğendim. Club Mirador...

Gidip geldiğimizde sanki bir tatil köyüne gitmiş gibi hissettik kendimizi. Şu an eşim de ben de izinde olduğumuzdan haftaiçi gittik. Kimsecikler yoktu, pazarları rezervasyonlar dolmuş çoktan çünkü havuz var.

Biz kahvaltıya gittik, eğer uygunsa Beray'ı da havuza sokarım diye düşünmüştüm ama hem hava biraz serindi hem de su çok soğuktu. O gün şansımıza 18 aylık Alya annesiyle birlikte kahvaltıya gelmişti, bu özellikle benim için bulunmaz nimet oldu.

Alya ve Beroş oynarlarken rahatça kahvaltımı yapabildim. Arka taraflarda tadilat var sanırım büyütülüyor. Nasıl gidileceğine gelince: Konya yolundan İncek ayrımına döndükten sonra, Ahlatlıbel tesislerini geçiyorsunuz. Ted Koleji levhasını görünce sola dönüyorsunuz. Zaten sonrasında levhalar var. Toprak yol sizi Club Mirador'a götürüyor. Göl manzaralı huzur verici bir ortam.

Gösterdikleri ilgi ve alakadan da gayet memnun kaldık.Aslında fotoğrafını çekmek istediğim güzel yerler vardı ama sonlara doğru kuzunun uykusu geldiği için kucağımdan ayrılmadı malum hala şiddetle anneci. Dönüşte arabada uyudu ve eve geldiğimizde de uyanmayarak 3 saatlik uzuunn bir uyku çekti. İncek havası iyi geldi kuzuya...

Scrapbooking

2011-07-12T23:27:00.003+03:00

Haziran ayı bizim için çok önemli bir ay. Aşkımın doğum günü bu ayın başında, evlilik yıldönümümüz de bu ayın sonunda. Ortada da babalar günü malum. Aşkım bu ay boyunca bizden uzaktaydı ve ayın sonunda kavuşacaktık. Ben de tüm ayın hediyelerini toplayıp bir hediye paketi hazırladım geldiği gün için.

Bu paketteki el emeği, gözümün nuru hediyem de işte bu scrapbooking çalışmam oldu. İlk defa hazırladım ama çok beğendim. İçinde hayattaki en değer verdiğim iki insanın fotoğraflarının olmasından kaynaklı galiba yoksa el becerilerine öyle pek bir yatkınlığım olduğu söylenemez.

Önce internetten online scrapbooking çalışmaları yapabileceğim bir adres buldum ve baba-kızın fotoğraflarını toplayarak seçtiğim temaya yerleştirdim. Daha sonra bunların çıktılarını aldım. Temaya uygun renkte kartonlar alıp iki katlı bir şekilde keserek yapıştırdım. Yandan delgeçle delip kurdelayla bağlayarak kitapçık haline getirdim. Ortaya bu çıktı :)

Çok ahım şahım olmasa da ben çok sevdim.Scrapbooking çok zevkli bir işmiş. Neler çıkabileceği hayal gücünüze kalmış. Ben biraz kolayına kaçıp temayı kendim hazırlamadım gerçi ama belki zamanla o da olur :)

Son haberler...

2011-07-05T16:10:00.004+03:00

Sonunda kahvemi alıp oturabildim. Yazılacaklar birikti, okumak istediğim bloglar aldı başını gitti. Perşembe gününden beri oturamadım bilgisayarın başına. Gelişmeler çok, şöyleki:

- Çarşamba akşamı hayat ışığım tamamiyle dönüş yaptı. 11 ay süren vatani görevini tamamladı çok şükür. Rabbim başka ayrılık vermesin, bundan sonra birlikteyiz.

-Perşembe günü annem bileğinden ameliyat oldu. Tendonların sürtünmesi tarzında bir sorunmuş, fizik tedaviyle çözülemeyince ameliyata karar verildi. Umarım kesin çözüm olmuştur, kolunun acısına rağmen Beray'a baktığı için ayrıca minnettarım kendisine. Birkaç gün burada dinlenip Pazartesi akşamı itibariyle İzmir'e işinin başına döndü.

-Beray babası geldiği için çok mutlu. İlk geldiği gün dayısı da burada olduğu için dönüp dönüp bak yaayı, bak babaa, bak ananee diye bana herkesi tek tek gösteriyordu. Hayatındaki tek ebeveyn benmişim gibi davranmaya devam ediyor, bunu atlatabileceğimizi umuyorum. İlk günler daha tedirgindi, odadan her çıkışımda ağlayarak peşimden geliyordu.

-Ben 2 ay ücretsiz izin aldım. Bu dönemde aşkım işe başlayacak, belki ev değiştirilecek ve evin bulunduğu semte göre kreş araştırmalarına başlanacak ve Beray'ın kreşe alışması sağlanacaktı. Lakin bu kadar işin 2 ayda tamamlanması mümkün değil gibi gözüküyor. Çünkü aşkım Ağustos başında işe başlıyor ve geriye 1 ay kalıyor. 2 ay daha iznimi uzatabilme hakkım varmış, kabul edilirse onu kullanmayı düşünüyorum. Böylece Beray da 2 yaşını doldurmuş olacağından kurumun kreşine gidebilecek ve kreş araştırmaktan kurtulmuş olacağız.

-Evde olmak güzel de izne ayrıldığımdan beri yerime oturamadım. Evde olup da blog yazabilenleri de ayrıca tebrik ediyorum, bilgisayarı elime almam mümkün olmuyor. Sürekli ayakta ve bir faaliyet içinde olmama rağmen evde hiçbirşekilde bir düzelme sağlanamıyor tamamiyle kaos hakim. Kendimi 2 musluk tarafından boşaltılan bir havuzu doldurmaya çalışan musluk gibi hissediyorum. Bu havuz probleminin çözülmesi mümkün değil :) Çalışırken hele de annem varken hiçbir işe elimi sürmüyor olmam da bir hamlık meydana getirmiş galiba :)

-Beray'ın kabızlık problemi devam ediyor aslında çözümü basit yeme düzeninin tamamen değişmesi ve sebze ağırlıklı beslenmesi gerekiyor ama mümkün değil hiçbirşey yemiyor. Kase ve kaşıkla yanına yaklaşamıyorum. Oturursam hemen kalk kalk diyor. Eline verilen poğaça, vs şeyleri yiyor bir de tavuk, köfte falan gerçi bugün tavuğu bile yemedi. Nasıl çözülecek bilmiyorum :(

-2 yaş sendromu kapıya dayandı sanırım. Mağara adamı ortalığı yıkıyor. Hadi bakalım hayırlısı...

Necilik bu?

2011-06-29T17:35:00.001+03:00

Gün içinde sürekli aklıma Beray'ın yaptıkları geliyor iş yerinde. Yüzümde bir gülümseme peydahlanıyor. Ama kendimi tutmaya çalışıyorum, insanlara bahsedip sıkmak istemeyiz dimi...Ama ah bir tutabilsem. Diyorum ki gidip bloğa yazayım. Hem anlatma isteğim geçsin hem de ilerde dönüp bakınca hatırlatır bana.

Bu ara yeni bir oyunumuz var mesela. Aklıma sıkça gelen. Evcilik desem değil, doktorculuk desem değil. Kreasyonculuk :) İlk ben başlattım. Günde kaç kere oynuyoruz bu oyunu bilmiyorum. Ben her akşam eve gittimde mutlaka oynuyoruz da, ananesi, dayısı kimi yakalarsa oynatıyor. Annem diyor hatta nerden çıkardın bunu başıma iş açtın :) Bir çekmecesi var kuzunun. İçinde şapkaları, mendilleri, önlükleri falan var.

Oradanbirşey alıp geliyor. Zıplayan atının başına takıyoruz, bebeklerine giydiriyoruz vs. Taç bulup getiriyor başımız takıyoruz. Kurdela, kemer bulsa kendi beline taktırıyor, şapka takıyor mutlaka kafasına. Herşeyi oyuncak ayılara, bebeklere giydiriyoruz yani.

Giyinmiş, kuşanmış, mendilleri biryerlere taşıyor gene :)

Burda da dayısını yakalamış, şapkayı giydirmiş bırakmıyor.
Bazen hızını alamıyor diğer çekmecelere dadanıyor. Kıyafet olanlara. hayııır olmaz diyorum almıyor da yüzümün içine bakıyor. Bir de ağlayarak yaptıracağını düşündüğünden ağlamaya başlıyor. Şu anda bile gülüyorum o haline. Gülesim geliyor onun o hali. Kendimi tutmaya çalışıyorum. Bazen bir şeye kızdığımda kaşlarımı çatıyorum hayır diyorum.Yüzüme bakıyor yüzüm düzeldimi diye, geliyor sarılıyor. Düzeldimi diye tekrar bakıyor. Hatta geçen eliyle kaşımı düzeltmeye çalıştı, çok güldüm yaa. Büyüyor gözümün önünde. Tutamıyorum zamanı...

Minik çiftliğimiz...

2011-06-29T10:40:00.001+03:00

Ben bunu çok sevdim. Beray da öyle :) Beray zaten çimlere bayılıyor. Parkta bahçede çim görsün hemen oturuyor, ot ot diyerek koparıyor, oynuyor, yatıyor, yuvarlanıyor. Bu durumdan fazlasıyla memnunum. Uzun süreler çimlerde vakit geçirebiliyor olması çok güzel. Neden evde de böyle bir ortamımız olmasın?? Bu fikri ilk aklıma sokan aylar öncesinden Anne-cafe olmuştu. Beray'ın biraz daha büyümesini beklemiştim bir de yazın gelmesini. Fairy Garden olarak arattırdığınızda karşınıza mükemmel bahçeler çıkacak. Daha sonra yabancı bloglarda da sık sık karşıma çıktı. Artık zamanı gelmişti. İşe plastik bir kap, bitki torfu ve çim tohumu alarak koyuldum. 1-2 hafta öncesinde toprağı kaba boşaltım tohumları ektik Berayla birlikte. Ben tohumlar aşağıya çöksün diye toprağın üstüne vururken Beraydan yardım istedim ama o toprağı karıştırmayı tercih etti. Tabi bu durumda tohumların bir kısmı yüzeye çıktı. Biraz ümitsizdim çıkacakları konusunda ama geçtiğimiz haftasonu artık hazır hale gelmişler hatta baya büyümüşlerdi. Ben de Mavi taşlarla kenara bir gölet, beyaz taşlarla da göletin kenralarını yaptım. Çiftlik hayvanlarını da yerleştirince çiftliğimiz hazır olmuştu.

Beray buna bayıldı. O oynarken ben de onun ilgisini çekecek bir oyun hazırlamış olmanın verdiği gururla onu izledim :) Bu bahçecilik işi çok güzel. Beray henüz küçük olduğu için önceliğimiz çimlerle, hayvanlarla oynaması. Daha büyük çocukların kendi bahçelerini oluşturabilmelerini sağlamak harika bir aktivite olur zannımca.

El ile Aktarma

2011-06-28T10:29:00.002+03:00

Bu elimde gördüğünüz aktivite, Montessori yazdığınızda karşınıza çıkacak olan aktarma aktivitelerinden birisi. Daha önce bu tarz şeyleri Beray'ın önüne koyduğumda pek randıman alamamıştım. Ama artık 1.5 yaşını geçmiş olduğundan mıdır nedir, ilgisini çekti ben de çok mesut ve bahtiyar oldum. Minik ponponları Irazca bişeyler'den almıştım. Bu iş için bir de buz kalıbı aldım. Ponponları bir kutuya doldurup , buz kalıbıyla birlikte bir tepsiye koyup getirdim. Birkaç ponponu kalıba yerleştirdim zaten hemen kendisi yapmak istedi ve ponponları yerleştirdi. Sonrasında boşalttı, tekrar yerleştirdi. Bu aktiviteyi salondaki rafa koydum. Daha sonraları gün içerisinde alıp yerleştirmiş boşaltmış. Üzerinden 1-2 hafta geçmiş olmasına rağmen zaman zaman hala oynuyor olması da ayrı bir güzellik oldu tabi.

Duyu Kutusu (Sensory Box)

2011-06-27T11:06:00.003+03:00

Yabancı bloglarda sık sık karşılaştığım bir şey var. "Sensory Box" Duyu kutusu olarak çevirdim kendimce. Bir kaba çocukların elleriyle keşfedecekleri, dokunabilecekleri materyaller koyuluyor. Bu yeni çevreyi keşfedebilmek için çocuklar dokunma, görme ve koklama duygularını kullanıyorlar. Böylece duyularını kullanmayı öğrenmiş oluyorlar. Ama en güzel yanı uzun süre başında oturup eğlenebildikleri bir ortam. Pink and Green Mama nın yaptığı sensory box örnekleri çok ilham verici. Mevsim geçişleri, özel günler vs ile ilgili belirli bir konsept belirlenerek hazırlanmış olan kutular çocukların öğrenmesi için çok güzel bir yöntem olduğunu düşünüyorum.
Ben de böyle bir deneme yaptım kısa zaman önce.Akvaryumcudan akvaryum için kullanılan minik taşlardan aldım bir kaba boşaltıp içine evdeki minik oyuncakları sakladım. Eve gittiğimde Beray uyuyordu. Odanın ortasına koydum. Ancak o gün huzursuz bir şekilde uyanınca hiç ilgilenmedi. Sonraki günler odada bulundurmaya devam ettim. İlk zamanlar bizim çekip çıkarmamızı, geri saklamamızı istedi kendi dokunmadı sonra sonra bu oyundan çok hoşlandı ve bu kumumsu taşları etrafa saçabileceğini farkedip heryeri mahvetti :) Ananesi de bunları balkona çıkartıp, kovasıyla küreğiyle oynayabileceği bir oyun ortamı sağladı.
2. denemeyi un ile yaptım.

Un gerçekten dokunma duyularını geliştirebilecek bir materyal. Un dolu kabın içine yine aynı minik oyuncakları koyduk ve bu sefer tecrübelerimizi yanımıza alıp balkona çıktık. Beray unun içinden hayvanları çıkarttı, geri koydu üzerlerine un serpti. Çok eğlendi.

Bu sefer faydalı olduğuna inandım ben de. Bizim özel bir konseptimiz yoktu. Evde kabın içine girebilecek minik ne varsa koymuştum ama özel olayları, okyanusu, bahçeyi, sebzeleri vs ayırıp hoş bir sensory box oluşturulmalı sonraki günlerde.

Sütten kesme 7. gün ve iç hesaplaşma

2011-06-23T11:27:00.003+03:00

Ah ben yok muyum ben????
Sen ki çocuğu sütten kesmişsin, zaten uzun süredir azılarını çıkarmakla uğraşan ve kabızlık çektiği için zaman zaman huzursuz olan bir sabi karşındaki.
Bu hayata geldiğinden beri yoldaşı olan memeden ayırmaya kalkmışsın e biraz sabret artık.
Zaten anneyi özlüyor gün içinde, gelir gelmez emerek rahatlıyor, gece uyurken emerek uyuyor, gecenin bir yarısı uyandığında emip sakinleşiyor.
Sen bunu birden elinden alıyorsun da neden onun da bir ruhu, alışkanlıkları olduğunu düşünmüyorsun?
Birden herşey değişti onun için. Gece nasıl uyuyacağını bilemedi nerden bilsin öğretmedin ki.
Gece uyandı emmee dedi ama emmeye teşebbüs etmedi. Onun yerine birşeyler koymak istedi olmadı. Huzursuzlandı.
Ama sen bu çocuk neden huysuz bık bık da bık bık edip durdun.
Sabret biraz. Geçecek elbet.
Sana bundan sonra hiç çikolata yeme deseler mesela????
7. güne geldik işte. Dün gece daha iyiydi gördün mü? Yine uyanmasına uyandı ama sarılıp uyudu sana.
Belki birkaç gün içinde hiç uyanmaz belli mi olur.
Sen ki hep biliyorsun aslında bu çocuk uyumlu, sabah neşeli kalkıyor (genelde) hemen oyuncaklarına koşuyor, odasında, kitaplığın önünde, balkonda taşlarıyla, bebekleriyle tüm günü geçirebiliyor. Senin yanında olmanı da istiyor tabi her çocuk gibi.Birlikte oynamak istiyor. O zamanlar hiç de huysuz olmuyor.
Eğer hastaysa, dişi, gazı vs varsa işte o zaman huzursuz oluyor. Çok normal değil mi bu???
Dün akşam eve gittikten sonra birlikte bahçeye indiniz. Çimenlere oturdu, çiçekleri koparmaya çalıştı. Çocuk çimenlerde çok mutlu, oynamak istiyor, sen apartmandakilere gıcık oldun çünkü çlocukların oynayacağı alanın ortasına çiçek ekmişler, çocuklar oynamaya kalkınca da hemen biri başını çıkartıp çiçekleri ezmesinler, çıksınlar ordan diyor)
Sonra uçak geçiyordu, Beroş uç uç diyince uçakcılık oynadınız kollarınızı açarak koştunuz. Nasıl mutluydu değil mi??
Hiç de öyle iki post önce yazdıklarından eser yoktu halinde. Mutlu bir çocuktu dün Beray.
Her insan gibi onun da farklı ruh halleri, sıkıntıları olamaz mı?
Her zaman şen şakrak olmayabilir neden anlamıyorsun hemen panik yapıyorsun?
Şu ara biraz daha fazla anneci olduğu doğru, gün içinde bile kapıya gidip annee annee demeye başlamış. Belki büyüdüğündendir.
Kendine gel artık. Çocuk büyütmek güllerle dolu bir bahçe belki ama heryer diken dolu. Her zorluğu gördüğünde yelkenleri suya indirmek yakışmıyor sana. Bak babası da geliyor 1 haftaya kadar. Herşey çok daha güzel olacak. Rabbine sığın, içini ferah tut...

Örnek

2011-06-22T11:39:00.003+03:00

...O eşitlik Peygamberiydi...
En önemlisi kız ve erkek çocuklar arasında eşitliği sağladı.
Asırlık taassubu kaldırdı.
Onun için kız erkek ayrımı olamazdı çocuklar arasında.
Kızına,oğluna eşit davrandı...
...
O buyurmuştu:
"Kimin kızı olur da bunları öldürmez, alçaltmaz, oğlan çocuklarını bunlara tercih etmezse Allah onu cennete koyar"...

...O, çocuklarının her an, her türlü dert ve sıkıntısında yanlarında olmuştu,çocukları da her zaman onun yanında oldu.
O, çocuklarına hiç vefasızlık etmedi, çocukları da vefasızlık öğrenmedi.
O, çocuklarını hiç yalnız bırakmadı, çocukları da yalnız bırakmayı, terketmeyi öğrenmedi.
O, çocuklarına hiç kızmadı, çocukları da kızmayı öğrenmedi.
O, çocuklarını hiç kırmadı,onlara hiç kırılmadı.Çocukları da kırmayı ve kırılmayı öğrenmedi.
O, çocukların her türlü haline sabretti.Çocukları da her şeye sabretmeyi öğrendi....

...Ağlayan bir çocuk, onun merhamet dünyasına bir kor gibi düşerdi. Ağlayan minik bir kalbin hicranına dayanamaz, O da ağlardı.
Çocukları ağlatmamayı tavsiye etmişti ümmetine. Ağlayan her çocuk onun şefkat dolu yüreğini sızlatırdı.
Sevgili torunları Hasan ve Hüseyin'in ağlatılmaması konusunda da çevreyi uyarmıştı. ...

Not: Peygamberimiz Nasıl Bir Babaydı Nuriye ÇELEĞEN kitabından

Anne sütüne veda...

2011-06-21T12:14:00.003+03:00

Beray'ı 16 Haziran tarihinden itibaren sütten kesmiş bulunmaktayım. 2 yaşına kadar emzireyim falan diyordum ama zaten çok iştahı yerinde olmayan kuzu memeyle kendini aldatmayı abartınca artık keselim annem de burdayken dedim. Ne zamandır düşünüyordum da kendim buna pek hazır değildim. Perşembe birden karar verdik ve uyguladık. Bugün Salı hala tamamen atlatabilmiş değil Beray. Ne tamameni hiç atladamadı desem yeridir.Dün akşam gittiğimde yine emmee dedi. Ama bu sefer açmaya teşebbüs etmedi.Emmek için eskisi gibi çaba sarfetmiyor ama uykuya geçmekte çok çok zorlanıyor hatta hiç geçemiyor. Bu esnada o kadar önünde durmaya çalıştığım TV ve video konusu önüme devasa bir sorun olarak çıkıyor.Benim kadar takıntılı olmayan arkadaşlarım var. TV konusunda daha rahat davrandılar, çocukların da TV çok umrunda olmadı sanki, gel görki bizde ben ne kadar karşı dursam da zaten evde açıldı öyle birşeyin varlığını biliyor, özellikle hastalık dönemlerinde canı hiçbirşey yapmak istemediğinde Pepee izlemek hoşuna gitti.Ben de sonradan çok katı olmadım. Olamadım. Baktım öyle dil gelişimini geciktirdiği falan da yok. Hep TV izleyen bir başka çocuk benim gibi konuşuyor nerdeyse. Neyse zararları var muhakkak da işte büyüdükçe TVden uzak tutamadım. Şu an bir Pepee hastası minnak var. Memeden de kesince gece uyanıp ememeyince salona gidip aç aç diyor :( Önceki gece mesela çok direndim ne yaparsam yapayım susturamadım. Dün gece fena diildi uyudu diye sevinmişken gece bir uyandı. Dön başa. 1 haftaya az kaldı. umudum 1 haftada düzelmesi...Memeden kestik Pepeye bağladık. Pepeden nasıl kesicez fikri olan var mı???

Acemi annenin ta kendisi...

2011-06-20T11:04:00.003+03:00

Bu sefer hiçbir yerden okumadan, hiç fikir sahibi olmadan bi halt yedim. Doğru mu yaptım yanlış mı bilmiyorum.
Evet Beray artık emmiyor.
Ama hala kendine gelebilmiş değil. Bu konuda hiçbirşey, hiçbir anne tecrübesi, hiçbir tavsiye okumadım. Okuyasım yok, yazasım bile yok aslında. Kimseye yol gösterecek bir durumum da yok.
Hani bazen şunu şöyle yapın yeni anneler gibilerinden yazılara teşebbüs ediyorum ya ne haddimeyse...Öyle yazılarım varsa silesim var şimdi. Biraz deneyimli anne oldum sanıyordum, çocuğuyla ilgilenen, özgürlüğüne önem veren, yaratıcılığı gelişsin isteyen falan filan. Hepsi hikayeymiş...
Bi halt becerebildiğim yok benim.
Hırçın bir çocuk yetiştiriyorum ortaya çıkan manzara bu. Okuduklarımın hepsi de çöpe...
Hani ben işe giderken her seferinde ( kayınvalideme rağmen) kızım ben gidiyorum, akşam gelicem diyordum ya hani kaçıp gitmiyordum ya hiç noldu sanki, sanki ben kaçıp gidiyormuşum gibi odadan çıkmamla oda oda beni arayan bir minik insan var şimdi. Hani evdeyken herşeyiyle ben ilgileniyordum, annesini bilsin diye şimdi ben evdeyken benden başkasına gitmeyen, kimsede uyumayan bir minik insan var. Baba yok.
0-5 ay anne (baba var),
5-9 ay anane (baba var),
9-14 ay babanne (baba haftasonları var),
14-19 ay anane (baba bi var bi yok)

Sonuçta ortaya çıkan manzara şu:

-Uyku düzeni diye birşey yok,
-Yeme içme hakgetire,
-Ayrılık anksiyetesi had safada,
-Pepee, calilou izlemek için deli oluyor.
-Geceleri uyanıp duran, uyandığında anneden başka kimsede sakinleşmeyen.
-Son zamanlarda geceleri uyumayı hepten reddeden, uyku saati geldiğinde odasına gidince canhıraş bağıran, yatağa kesinlikle yatmayan, kucakta ayakta gezmek isteyen, oturur oturmaz ağlamaya başlayan, 3 aylıkken gaz sancısından dolayı yaşadıklarımızı tekrar yaşatan.

Ne bu şimdi yaaa??? Buradan bakınca, anne işe gidiyor, baba zaten yok, anane bakıyor gündüzleri, sanki anane hiç ilgilenmiyor gibi bir izlenim var değil mi?? Halbuki öyle birşey sözkonusu değil. Ben nasıl ilgiliysem anane de öyle.Ananeyi seviyor sevmesine ama ben gidince o var diye ben evdeyken yüzüne bakmıyor.
Biz mi yaptık bunu böyle? Bakıcıya güvenemem anane, babanne sevgisi farklı olur dedim diye mi oldu böyle.
Bugün öyle dedi bir arkadaşım. Babanne gitti anane geldi çocuk tedirgin olabilir dedi, baba da arada geliyor noluyo böyle diyordur dedi. Bu tedirginlik hep içindemi kalacak şimdi. Hayat boyu içinde derinlerde yer mi edecek? Tek çalışan ben miyim yaa?
Arkadaşlarım anlatıyor. Evde benden birşey istemez bana öteki anne der diyorlar, aman öyle olmasın, çok üzülürüm ben diyordum. Şimdi koala modundayız. Beni arka plana atmadığına seviniyorum aslında ama bu kadar ayrılık korkusu yaşamasına da çok üzülüyorum.
Aslında Elifin tesbiti son noktayı koyuyor, sen çalışma fikrine alışamadın ki çocuk nasıl alışsın. Evet onu bırakıp gidiyor olmanın bendeki stresi ona da yansıyor işte. Kreş düzeltir mi herşeyi? Bilmiyorum yaaa, bildiğim tek şey birşeyi yaparken diğerini bozuyor olmam. Bu kadar ince mi herşey? Şimdi söylediğim bir söz yıllar sonra kalbini yaralayacak mı yavrukuşumun?
Benim kimseyi üzmemeye çalışmam, hatta belki de insanlar tarafından sevilme isteğim 1 yaşında bana 1 yıl gibi bir süre babanneme bırakıp, annemin Erzuruma memuriyete, babamın askere gitmesiyle mi ilgili?
O günleri hiç hatırlamıyorum ki ben. Ama içimde kaldı mı bunlar? Bunlar değil aslında ben biliyorum niye olduğunu da neyse...
Filmlerdeki sahneler geliyor gözümün önüne, çekil ayağımın altından diyerek terlik fırlatılan koşarak kapıdan avluya çıkan yalınayak, kırmızı yanaklı çocuklar. Annelerinden kaçarken yüzlerinde gülücükler olan...Mutlu değilmiydi o çocuklar. Ya da tarla kenarında kum yiyip, ne bulsa ağzına götüren, annesi bu esnada tarlada çalışan. Mutlu değiller miydi? Annelerinin sırtına bağlı olan bebekler mutluydu, peki Beray mutlu değil mi? Hayat bu kadar zorlaştı mı? Zorlaştıran biz kendimiz miyiz?

16 Haziran Ankara...

2011-06-17T14:39:00.003+03:00

Dün öğlen saatlerinde Aydınlıkevlerden çıkıp, Tandoğan güzergahından, Cevizlidereye doğru yolculuğumu tamamladım. Bu esnada yağmur hızlanmaya başlamıştı. Arabayı apartmanın önündeki park yerine parkedip eve girdim. Beray uyanıktı ama çokça uykusu gelmişti. Sondan bir önceki (öyle umuyorum) emmesini tamamlayamadan uyudu kaldı. Sonra birden dolu yağmaya başladı. Salonun camına vuran dolu taneleri, birinin cama taş attığı hissini uyandırıyordu. Arabayı aşağıdaki otoparka parketmediğime pişman olup şemsiyemi alarak, arabanın yerini değiştirmek üzere aşağıya indim. Ama kapıdan çıkmadan kafama isabet eden dolu tanesinden dolayı aman kafama geleceğine arabanın tavanını çökertsin, kaydırırım falan neme lazım diyerek eve geri döndüm. Benim bildiğim dolu 10 dk yağar geçerdi. Meğer bilmediğim dolu varmış. 1 saat sürdü galiba. Balkona giren, çiçeklerimizi mahveden dolu tanelerini resimledim. Evin arka tarafından görünen arazi kar yağmış gibi bembeyazdı. Üstelik Haziranın ortasındaydık. Sonra Tvden Konya yolundaki alt geçitin suyla dolduğunu, insanların mahsur kaldığını öğrendik. Orada olabilirdim, hatta o yolu kullanmış olsaydım yarım saat önce oradaydım. İnsanın hayatı pamuk ipliğine bağlı hakikaten. Kazayı, belayı savacak sadaka vermek lazım. Allah herkesi, minnaklarımızı kazadan beladan korusun.

Oyun Grubu :)

2011-06-13T14:15:00.003+03:00

Bu Cumartesi çok güzel bir gün geçirdik. 5 anne, 6 çocuk. Cuma akşam iş çıkışı sırılsıklam olunca Cumartesi günü buluşmayı Optimumda yapmaya karar verdik. Bize uzak gerçi ama çocuk çoğunluğu o tarafta olunca bizde o tarafa gittik. 11 gibi evden çıktık Elif ile Ardayı almak için. Beray arabada mutlu mesut duruyordu. Ardanın pusetini kapatmayı beceremedik bir müddet. Neyse sonunda başardık yola koyulduk. Beray tedirgin oldu önce sonra Elif oydu buydu derken kandırdı, güldürmeyi başardı. Sessiz sakin Eryamana ulaştık hem de tam saatinde. Tuğba, Enes ve Ensar ile bizi bekliyordu. Biraz Göheri bekleyip oyun alanına indik. Neyseki Göher bizi orada buldu. Çocuklar oyun alanında vakit geçirdiler biz de tabi başlarında. Herkes bir tarafta dururken Beray her zamanki gibi ters tarafta oynamayı tercih etti benim payıma da gözden kaybetmemek adına oyun alanını tavaf edip durmak düştü.

Bir çocuk vardı mesela biraz yaramaz diyelim, küçük evlerin içinde o çocuk dışında Beray elini koyunca o da pencereyi kapatmaya çalıştı sıkı sıkı da tutuyor Berayın eli sıkıştı. Sonra sallanan oyuncakları hızlıaca döndürüyor, Beray da inatla oraya gidiyor, çarpacak birşey yapamıyorum. Bunları yaşaması gerekiyor galiba biraz. Hemen alıp kaçmak da doğru değil. Neyse oynadılar işte, Beray oyunun ortasında gelip emmeeee dedi :O gidip emzirdim. Sonra yukarıya yemeğe çıktık. Hiç beklemiyordum ama mama sandalyesinde oturup bir kaseye yakın çorba biraz da ayran içti. Ensar bu esnada kıvrılıp uyudu, hayran kaldım. Beray da uyuyabilse şöyle alanlarda keşke ama yok kapatamıyor kendini. Sonra Sibel geldi Bartuyla beraber. Bartu yolda uyumuş, pusette uyumaya devam ediyordu. Annesi yiyecek birşeyler almaya gittiğinde uyandı, etrafa bakınıyor merakla ama ağlama falan yok maşallah. Berayı düşündüm pusette uyuyup uyandığında kıyameti koparıyor mutlaka. Puset olmasına gerek yok her uyanışta ağlıyor bu çocuk :( Benden mi kaynaklı yaa :( Ezgi sandalyesinde otururken annesi birşeyler almaya gitti. Arkasından hüzünlü bir şekilde anne gitti dedi ama yok öyle cadı gibi kıyamet koparmak falan. Onun da annesi çalışıyor oysa. Hoş ben de o otururken mama aldım geldim ama ne bileyim Berayda ayrılık korkusu had safhada gibi geliyor bana halbuki çok da dikkat ettim hiç gizlice kaçmadım, hep ben gidiyorum dedim. Ama neden böyle bilmiyorum. Beray karnını doyurunca sıkıldı ve inmek istedi. İnince de kaçtı gitti arkasına bakmadan. Peşinden koşmaktan helak oldum. Sonra uykusu geldi, mızmızlandı, pusetine yatmadı. Bitirdi beni. Kucağımda uyudu sonra. Bu ara bu var. evdede aynı. Gezerken uyumak isteği :S nerden nasıl çıktı bilmiyorum. Alıştırma falan değil. Kalk kalk deyip zorla kaldırıyor işte. Neyse bütün çocukların içinde arıza çıkaran benimki oldu niyeyse. Arabaya yatırdım uyumaya devam etti. Sonra Göherlere geçtik. Evleri yakınmış, Beray arabadan alırken uyandı, eve girince emzirip uyuturum diyordum ne mümkün hemen zıpladı kucağımdan Ezginin oyuncaklarına daldı. Hepsini tek tek bana getirdi. Çok birbirleriyle oynamıyorlar henüz. Ancak birbirlerinden bir oyuncağı almak için iletişim kuruyorlar. Hepsi birden TV sehpasının altına girmeye çalıştılar mesela...

Ardayla Ezgi koltukta birlikte oturdular. Sonra Ezginin beşiğine doluştu hepsi. Öyle tatlıydılarki. Beray bir de kek yedi orda, arada da emdi. Bartu çok şeker, güler yüzlü, fotoğraf makinasını görünce poz veriyor. Bi de bana abla abla dedi. Çok mutlu oldum :)) Ordan çıkıp parka gittik.

Bir de orda koşup oynadılar. Beray artık tek başına kaydırağın tepesine çıkabiliyor. Eve dönerken çok uykusu vardı. belki yalnız olsaydı uyur kalırdı ama Arda'nın yaptıklarını izlemekten uyuyamadı. Sonra da bana gelmek istedi. Gelemeyince yine kıyamet koptu. O kadar çok bağırdı, ağladı ki Elif bile ne yapacağını şaşırdı. Eve zor attık kendimizi. Emerken sızdı kaldı ama şu arabada bana gelme isteği olmasa, uyuya kalsa. O kadar çok ağlıyorki kusma aşamasına geliyor. Yapacak pek birşey yok herhalde. Ya da var mı bilmiyorum. Gece uyurken de bu şekilde şu sıralar. O da ayrı konu gerçi de neden böyle bilmiyorum. Bu kadar kendini helak etmesi normalmi acaba? Yoksa baba uzakta, anne bi var bi yok mutsuz bir çocuk mu oluyor Beray???
Bu vesveseleri sonraya bırakıp güne dönersek, güzel bir gün geçirdik. Beray'ın yaşıtlarıyla bir araya gelmesi beni memnun ediyor. Kreşe başlamazsa yakın zamanda bu buluşmalara devam etmek hepimize iyi gelecek.

Gurur....

2011-06-10T11:26:00.003+03:00

Mastercard, Visa ve Sony’nin sistemlerini çökerten Anonymous adlı bilgisayar korsanları Türkiye’de TİB’i çökertme girişimine başarısız bir başlangıç yaptı. TİB, sürekli sunucu değiştirerek saldırıdan korundu
Kimliğini gizleyen ve yalnızca ortak belirlenen hedefe birlikte saldıran uluslararası hacker (bilgisayar korsanı) grubu Anonymous (Anonim) internette özgürlük adına Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı’nın (TİB) internet sitesine dün saat 18:00’da yapacağını duyurduğu saldırıda başarısız sonuç aldı. Saatler 18:15’i gösterdiğinde ara ara kesinti yaşanan tib.gov.tr sitesinin, sürekli değiştirilen server’lar (sunucu) sayesinde ayakta kaldığı gözlendi.
Böylece son olarak Japon elektronik devi Sony’yi deviren bilgisayar korsanları “Bizler anonimiz. Bizler çoğunluğuz. Bağışlamayız. Unutmayız. Bizi bekleyin!” diye başlattığı Türkiye operasyonuna başarısız bir giriş yaptı. TİB’i içinde barındıran BTK’nın sitesi de yoğun saldırı aldı, ara ara sıkıntı yaşansa da saat 18:30’u gösterdiğinde her iki sitenin de ayakta kaldığı gözlendi.

Gurur duydum, bu bizim başarımız!!! Sony'yi, Mastercard vs çökerken bizim mühendislerimiz sayesinde site ayakta kaldı. Bu konuya girmişken yasaklı internet konusuna da girmek istiyorum. Herkes medyadan duyduğu kadarıyla ayağıya kalkmış durumda. Özgürlüğümüz gidecek diye...Eğer öyle olsaydı buna karşı çıkanlardan biri de ben olurdum. Çünkü internet, google, teknik bloglar vs elim ayağım. Ama durum bu şekilde değil. Yeni paketler üzerine çalışılıyor. Bu paketlerden istediğinizi seçebileceksiniz. Evde çocuklarınız varsa filtreli paket alıp istenmeyen sitelere girmesini engelleyeceksiniz. İstemezseniz şu anki paketinize devam edeceksiniz. Durum bundan ibaret...

Daha dünyada abone kayıtlarını excelde tutan ülkeler varken, internet konusunda dünyada sayılı ülkelerdeniz. Hep yereceğimize biraz da bu başarılarla gurur duyabilsek keşke. Tamam çok saçma uygulamalar, geriye götüren durumlar da mevcut ama güzel şeyler de oluyor bu ülkede..

Bir şey daha var bu da ayrı bir mühendislik alanı.

"Roketsan’ın lazer güdümlü füzesi "Cirit" dünya gündeminde
Türkiye’nin füze teknolojisinde önemli bir aşaması olarak gösterilen aktif lazer güdümlü füzesi "CİRİT", kaydettiği başarılarla dünya gündeminde yer alıyor.
ATAK helikopterlerinin havadan yer hedeflerine karşı kullandığı 2.75 yarı aktif lazer güdümlü füzesi CİRİT, hafif zırhlı hedeflere karşı yüksek doğrulukta çalışıyor.
CİRİT, dumanı azaltılmış yakıtlı ve duyarsız mühimmat özelliğine sahip roket motoru ile üç etkiye aynı anda sahip çok amaçlı harp başlığı ve elektromekanik kontrol tahrik sistemlerine sahip bulunuyor.
MIL-STD 810 F ve MIL-STD 464 A ile uyumlu, tasarımı Roketsan tarafından gerçekleştirilen MIL-STD-1760 arayüze haiz farklı entegrasyon modellerine uygun CİRİT podlarından ateşleniyor.
M ve LAU lançerlerden atılabilen füze, tasarımı Roketsan tarafından gerçekleştirilen MIL-STD-1760 arayüze haiz akıllı poddan da ateşlenebiliyor.
Aktif lazer güdümlü CİRİT, Türk taarruz helikopterleri T129’ların en etkili silahı olacak. "CİRİT"in Türkiye’deki füze teknolojisi geliştirilmesi için de önemli bir aşama olduğu kaydediliyor."

Bu da bizim başarımız...Artık şu kendimizi hor görmek hastalığından kurtulsak, Türkiyede birşey olmaz önyargısından kurtulsak neler neler başarıcaz...Konu geniş tabi bürokratik engeller vs. de ayrı konu ama oralara hiç giriş yapasım yok bugün.

Tüm bu durumlardan dolayı işi bırakma konusunda çok rahat karar veremiyorum işte. Ülkede gurur duyulan bu işlerin içinde olmak var bir de tamamen uzak kalmak...Belki ilerde gurur duyulacak işler başaracak bir birey yetiştirmek de en az bu işlerde çalışmak kadar gurur verici gerçi de...Hayırlısı ne ise o olsun...Rabbim herkese insanlığa hizmet edebilmesi için fırsatlar çıkarsın inş...

19. ay raporu

2011-06-08T15:56:00.002+03:00

Beray 2 gün önce bu dünyada 19 ayı geride bıraktı. Bu süre zarfında neler yaşadık ay,ay unutmamak adına yazdım. Bu rutin yazılarıma bir yenisi daha ekleniyor çünkü artık 20. aya girmiş bulunmaktayız. İnanılır gibi değil. Hamileyken haftaları sayıyorduk. Sonra 1 ay , 2 ay 3 ay derken, 11-12, 13 vs bana çok uzak geliyordu. O aylardaki bebekler de kocamaaan.Hele 20'li aylar çok uzaktaydı. Ama 1.5 yaşı geçtikten sonraki dönem daha mı hızlı geçti ne? Noldu ne bitti anlamadım 20. aya girdik. Bu süre zarfında yeni yeni icatlar çıkardı tabi bizim minnak. Büyüdükçe hakimiyet zorlaşıyor. İpleri ona vermeyin vs gibi söylemler bana çok itici geliyor. O da bir birey sonuçta, istekleri olacak diyorum ama her istediğini yapmak da başka başka sorunlara kapı aralıyor. Velhasıl dengede tutma işi biraz sıkıntılı. Mutlu bir çocuk olsun tek dileğim bu. Şunu öğrenmişmiş, şunu biliyormuş, vs vs çok da önemli değil.mutlu geçirdiğimiz zamanlarda öğrendiği şeyler oluyor bunlar zaten. Bilmesi, öğrenmesi tabiki beni sevindiriyor ama dediğim gibi önceliğimiz neşeli saatler geçirmekte. Benim evde olduğum zamanlarda bariz çok daha mutlu minnak. Buradan aslında annenin yerinin bu yaşlarda mutlaka bebeğinin yanında olması gerektiğini anlıyorum ben. Ama anane baktığı için Beray'ı en az benim kadar serbest bıraktığından eminim. Gün içinde gerçekten güzel saatler geçiriyorlar ve gözüm hiç arkada kalmıyor. Beray evde vakit geçirmekten çok mutlu çünkü rahat edeceği ortamlar oluşturduk. Sabah odasında kalkar kalkmaz ilk işi oyuncaklarını rafından indirmek oluyor. Henüz ikea hazretleri açılamadığı için ve taşınma durumları gündemde olduğu için odasını tam istediğim gibi hazırlayamasam da sonunda oyuncakları için bir dolap bulabildim. Evdeki eski TV sehpasını (ki kendisinden hiç hazetmezdim) lila renge boyayıp Beray'ın odasına yerleştirdik. Oyuncaklarını da buraya bir güzel dizdim. Beray sabah uyanır uyanmaz önce dolabın en üstündeki ayıcık kılıklı peluş oyuncakları aşağıya indiriyor. Sonra daha alt raflardaki ahşap oyuncaklarıyla oynuyor. Sonra gözü yukarıda duran parmak boyalarına ilişiyor. Onları da indirip bazen üstüste dizmek suretiyle oyunlar oynuyor sonunda boya yapmak istediğini belirtiyor. Gerekli ortam sağlandıktan sonra boyasını yapıyor. Yazı tahtası ve kalemleri her daim gözünün önünde olduğu için bir ara ara gidip çiziktiriyor. Sonra tahtanın arkasına geçip (kara tahta kısmına) tebeşirle yazıyor. Bir köşede duran mutfak gereçleriyle de bir süre oynadıktan sonra ( bu kısımla birlikte oynarsak daha çok zevk alıyor) duvarda asılı aynasının karşısında vakit geçiriyor. Bu odayla işi bitince kitaplarının bulunduğu diğer odaya geçiyor. Kitaplığın alt iki rafı onun kitaplarına ait, önünde de bir minder var, burada uzun vakitler geçiriyor. her kitaba tek tek balıyor. Kendi kitapları yetmiyor benim Bebek bakımı, Harika çocuk vs gibi bebek resimleriyle bezenmiş kitaplarıma el atıyor. Uzanamadığı kitaplar için ıııııııııh diğe bağırmak suretiyle yardım istiyor. Sonra salona geçiliyor. Burada bebekleri ve birkaç oyuncağı onu bekliyor oluyor. Bebeklerini koltuklara oturtuyor, yediriyor, içiriyor, vs. Daha sonra balkona çıkıyor. Balkonda daha önce aldığım ve etrafa saçtığı akvaryum kumları ve taşlar mevcut. kamyon, kova, küreği ile bunları aktarıyor, saçıyor, oynuyor. Sonra banyoya koşuyor, küvete girmeye çalışıyor. Zira banyo oyuncakları küvette onu bekliyor. küvet dolduruluyor. Uzun bir müddet de orada suyla oynayıp, oyuncak hayvanların isimlerini sayıyor. bir ikiii üç diyerek onları bir taraftan diğer tarafa atıyor. Banyo sefası günde 2 kereyi buluyor bazen. Gün içi uykusu biraz sorun olmakla birlikte yalaşık 2 saat sürüyor. Sonrasında parka gidiyorlar. Parkta herhangibir top görmeyedursun hemen koşup topa yapışıyor goool diyerek ama oynamaktan ziyade elinde gezdirmeyi tercih ediyor. Çocuklarla birlikte kova küreklerle taşları dolduruyorlar. Uzunca bir vakit de bu şekilde parkta geçiyor. Genelde ben işten döndüğümde onları parkta buluyorum. Biraz durup eve dönüyoruz. Eve girmesiyle yine odasına koşması bir oluyor. Özlüyor odasını. Akşam da birlikte oynuyoruzi kitap okuyoruz, vs... Tüm bu güzelliklerin içinde bir de benim pek hoşlanmadığım durumlar da mevcut tabi. Mesela TV veya pc. Salona girip oynarken bir süre sonra aklına TV geliyor. Aç aç diyor. TV de pepe, callilou ve arthur çizgifilmlerini izliyor. Daha kendi adını söylemezken Arthur Arthur demesi de ayrı bir konu tabi. Tv izlemesi gerçekten çok mu kötü birşey buna tam anlamıyla karar veremedim aslında. Pepe tarzı çizgifilmlerden ve baby tv videolarından birçok şey öğrendi aslında. Yine de önünde saatler geçirmesi hoşlandığım bir durum olmuyor. Ama sevdiği bir çizgi film varsa yastığını çekip hemen karşısına uzanıyor veya defalarca pcden video açmamızı istiyor. İstediğini yapmama olayını çok iyi yönetemediğimi düşünüyorum. Yönetemiyor muyum??? Basbayağı çuvallıyorum. Abur cubur konusunda da hiç iyi bir anne değilim sanırım. Yedirmemek için çaba sarfediyorum ama parklar bu konuda insanı zor duruma düşürüyor. Çünkü her ebeveynin elinde gofret, çubuk, bisküvi vs. Öyle olunca etraftaki çocuklara da veriyorlar ve sizinkinin yemesi kaçınılmaz oluyor. Yemek yemeyip abur cuburla beslenen çocuklar eleştirdiğim bir noktaydı, malum bizim kız hiç yemeden yaşıyor, ya o da öyle olursa diye çok korkuyorum. Sebzeyle arası da yok pek :( Bundan da çok muzdaribim, halbuki sebzeye alıştırabileceğimi düşünmüştüm ama olmadı. Uyku desen evlere şenlik. Bu ara sanki gündüz uykuları da iyice sapıttı, bir gün uyuyup bir gün uyumama gibi bir rutin çizecek sanki :O Mesela geçen gün hiç uyumamış akşama kadar, eve gittiğimde 7.30 civarı emerken sızdı kaldı, sabaha bağladı. Aralarda hala uyanıyor, kesintisiz uyku yok. Deli oluyorum bu duruma. Dün gündüz de 1.5 saat civarı uyumuş bu sefer de gece 12ye kadar uyumak bilmedi. Bir de gece uyandığında kalk kalk demeye başladı. Kucağa geliyor, kalkıyoruz salona gidiyoruz, koltuğa oturuyoruz, kucağımda uyuyor. Bu ne şimdi??? Odasından mı korktu gece noldu bilmiyorum. kabızlık sorunu olduğu için karnı ağrıdı kucak istedi herhalde diyordum ama bu da başka birşey sanki. Sanki minicik bebekmiş gibi koridorda dolaşıyoruz falan, benim tepem atıyor bazen, hayır yatcaz uyucaz gezmicez diyorum, kıyamet kopuyor, susmak bilmiyor. Ya da mesela parka gidip gelirken yolumuz uzun, istiyorumki yürüsün ama yoruluyor. Yorulur belki diye puseti de alıyoruz yanımıza.Ben işten çıkışta yanlarına gittiğim için mutlaka kucağıma gelmek istiyor, özlediği için sanırım. Hadi diyorum arabana bin bak ben yoruluyorum vs. Yok kesinlikle yani ağlarsan ağla, binmelisin almıcam mı demeliyim. Diyemiyorum. Zaten mümkün de değil çünkü o kadar çok ağlıyor o kadar çok bağırıyor sonunda nefessiz kalıp, kusmaya gidiyor bunun yolu. EE sonuçta yine onun istediği oluyor. Bunlarla nasıl başa çıkarım bilmiyorum, şımarık bir çocuk mu yetiştiriyorum diye korkuyorum. Yine çalışan anneliğe gidiyor bunun sonu. Uyku sorunları falan hep bundan benim yanında olmayışımdan. Bunlar da geçer herhalde...

İyiki doğdun aşkım, bitanem :)

2011-06-07T16:00:00.002+03:00

Evliliğimizin 4. yılını doldurmaya yaklaştığımız günlerdeyiz...Bugün senin doğum günün. Uzaktasın hayatımın anlamı...Madden uzaktasın sadece... Seni öyle özledikki...Az kaldı ailemizin yeniden birarada olduğu günlere. Doğum günün kutlu olsun birtanem. İyiki varsın...Rabbime ne kadar şükretsem az diğer yarımı bana bahşettiği için. Allah başka ayrılık vermesin bize...

Kitap kurdu nasıl olunur? part:2

2011-06-07T12:14:00.002+03:00

Vee işte 9 aylık olduğunda tanıştığımız Adım Adım eğitim Seti. 9 aylık bebekler için başka kaynak bulmak zor. Adım Adım Eğitim Seti o süre için kurtarıcı. Beray'ın ve daha sonra tavsiye ettiğim diğer bebeklerin hepsinin ilgisini çekti bu set. 1 yıllık abone olmuştum ben.Ancak Son 3-4 aydır gelişimin biraz gerisinde kaldı. Zaten 18 aydan sonra aslında 4 yaş için olan Tübitak'ın Meraklı Minik dergisi de ihtiyacımızı büyük ölçüde karşılayabildiği için Adım Adım aboneliğimizi devam ettirmeyi düşünmüyorum. Ancak 9 ay-18 ay arası için kitapları sevdirme yolculuğunda güzel bir durak olduklarını düşünüyorum.

Adım Adım Eğitim Setiyle birlikte gelen Bebeğim dergisinin ekleri de uzun süre (içindeki bebek resimleri sayesinde) ilgiyi uzun süre üzerinde tutmayı başardı.

10 aylık olduğunda kitaplığı keşfetmiş Beray. Belki de daha öncedir, hatırlamıyorum. O zamanlar henüz kitaplarını buraya yerleştirmemiş onun için başka bir kitap okuma alanı oluşturmuştuk.

Beray'ın ilk kitap okuma alanı işte bu sehpanın üzeriydi. Sehpanın üzerine kitapları yerleştirmiştim o da istediğinde çıkıp, oturuyor, karıştırıyordu kitapları. Sadece resimlere bakmakla kalmayıp hepsini yere indiriyor, sonra da kitaplar yerlerde helak oluyordu. ben kaldırdıkça o yerlere seriyordu. Bebeklerin bir de böyle bir dönemleri oluyor galiba. Nerde ne görürlerse hepsini aşağıya indirme, boşaltma isteği. Durum böyle olunca ben aldığım kitapları kaldırıp, zaiyat verilebilecek dergiler dışında ortadan kaldırıp her hafta bir kitap olacak şekilde ortaya çıkarmaya karar verdim. Bu şekilde kitapların kıymetli olduğu düşüncesini yerleştirmek istedim. Hatta bu sürede Haftanın kitabı başlıklı yazılar yayınlayarak kitapları tanıtmaya başlamıştım.

Ama sonrasında artık emekleyerek de olsa mobil duruma geçmiş olan minnak sakladığım kitapların yerini keşfetmiş ve gidip gidip orada kitaplarını okumaya başlamıştı. Durum böyle olunca onu kitaplarından mahrum etmek yerine daha kullanışlı bir kitap alanı oluşturmaya karar verdim.

Bu süre zarfında da bloglar ve Bir Dolap Kitap sayesinde oluşturduğum liste sayesinde Beray'ın kitaplarında hatırı sayılır bir artış olmuştu.

Bu kitapları kitaplığımızın birinin ilk iki rafını Beray'ın kitaplarına ayırıp, önüne de bir minder koyduk. Burası Beray'ın okuma alanı oldu.

Şu an 19 aylık ve kitaplarla vakit geçirmeye bayılıyor. Kitaplıktan kitabını alıp bazen aynı odadaki koltuğa uzanıyor, bazen gelip yatağına uzanıp okuyoruz. Eğer yapmasını istemediğim bir şeyde ısrar ediyorsa, hadi bir kitap getir de okuyalım dediğimde koşarak kitap odasına gidiyor sevinçle bir kitap veya Meraklı Minik dergilerinden bir sayı getiriyor sevinçle. Uyuması gerektği saatte odasına gidip yatırmanın yolunu da genelde hadi ikimiz kitap okuyalım diyerek buldum. Kitaplarındaki hayvanlar olsun nesneler olsun herşeyi öğrenmek için can atıyor. Bilmediklerini yüzüme bakarak öğrenmek istiyor. Özellikle Tübitak yayınevinin kitapları sayesinde çok büyük gelişme kaydettiğimizi belirtme isterim. Şu anda 19 aylık ve neredeyse tüm hayvanları biliyor. Kitaplarımızı özellikle en çok sevdiklerini zaman zaman Beray'ın Kitapları başlığı altında tanıtmaya çalışıyorum çünkü ben bu sayede birçok kitap alabildim. Belki beğenilen kitapları tek başlık altında toplamak da faydalı olabilir.

Herkese kitap dolu günler diliyorum...

Kitap kurdu nasıl olunur?

2011-06-07T11:26:00.002+03:00

İddialı bir başlık oldu belki ama Beray'ın 19 aylık hayatı boyunca tanımlayabileceğim en belirgin özelliği kitaplarla uzun süre vakit geçirebilmesi diyebilirim. Bu nasıl oldu bazı fikirlerim var ama başka bir bebek aynı şartlarda büyüseydi o da bu şekilde kitapları çok sever miydi bilmiyorum. Aslında takip ettiğim bloglardaki kitap kurdu bebeklerin hemen hemen hepsi aynı şekilde erkenden kitaplarla tanıştırılmış. Kitapları yırtıyor, ağzına götürüyor diyen annelerin de bebekleri kitaplarla biraz geç tanıştırdığını düşünüyorum. Süreç aslında şöyle: Her bebek yırtma eğiliminde ve de mutlaka ağzına götürüyor herşeyi. Bu kaçınılmaz çünkü o şekilde keşfediyorlar. Eğer erken dönemde eline yırtabileceği dergileri, gazeteleri verirseniz yırtmayı keşfedip bu aşamayı atlıyorlar, bunları da ağzına götürdükleri vakit ellerinden almak gerekiyor tabiki. Daha sonraki aşama da kalın karton kitaplar. Bu kitaplar yırtılamadığı için sakınca yok ama bunları da kalın ve sert oldukları için diş kaşıyıcısı olarak kullanabiliyor bir süre. Bu şekilde yanlarından yenmiş kitaplarımız mevcut bizim de. Genelde bu durumda elinden aldım ama kesinlikle daha erken, ağzına sokuyor diyerek ortadan kaldımadım kitapları. Kitabı eline aldığında bir süre resimlere bakıyorsa bir süre sonra da ağzına sokuyordu bu esnada başka bir oyuncak vs ile değiştiriyordum, kitaplardan hiç uzak kalmamış oldu.

Burada Beray yaklaşık 3.5 aylık. Henüz oturamıyor bile. Ama 3 ay civarı eliyle birşeyler tutabilmeye başladığında eline buruşturunca ses çıkaran, yırtılabilen dergileri tutuşturmuştum. Hem kitaplara aşinalık hem de yırtma evrelerini atlaması açısından bunun çok faydalı olduğuna inanıyorum.

Bu da ilk kitabımız. Çuf Çuf Masal Treni. Aslında daha büyük çocuklar için. Henüz çocuk kitapları deryasıyla tanışmamışken edebiyatçı bir arkadaşımdan duyduğum kitabı sipariş etmiştim. Aslında Beray'ın okuması için değil, Beray'a içinden masallar okumak için almıştım bu kitabı. 1,2 aylıkken pusetine yatırır, balkonda güneş de varsa güneşlenmek ve hava almak için balkona çıkartır, bu kitaptan masallar okurdum ona. 4.5- 5 aylık olduğunda kitabı ele geçirdi ve bizim masal okumamız imkansız oldu. İçindeki resimlere bakmak eğlenceli olmaya başlamıştı. Kalın kapaklı, ciltli bir kitap olması ve de kitabın ağır olması kaldırıp ağzına sokamamasını sağlamış olabilir. Bu kitabın bazı sayfalarını fire verdik tabiki ama yırtıyor diye elinden hiçbir zaman almadığım için bu kitap kitapları sevme yolculuğumuzda önemli bir adım oldu. Babannesi ve büyükbabası Beray'a bakmaya geldiklerinde bu kitapla uzuun zamanlar geçirdiler, babannesi uydura uydura bu kitaptan okudu Beray'a zira sayfaları sürekli çevirdiği için okumak mümkün olmuyordu. O zamanlar tik tik (cik cik diyemiyen bir kuş var kitapta) demeye başlamıştı Beray.

Beray 7 aylık olduğunda bir tatil planlamıştık. Bu bez kitabı o yolculuğa çıkmadan yolda oyalanması için almıştım. Yandaki düğmeleriyle şarkı da söyleyen mükemmel birşey. Beray hala arada sırada bununla oynayabiliyor. O yolculuğu rahat geçirmemizi sağlayan önemli bir araç oldu bizim için. Bu şekilde bez kitaplar 2,3 aylıkkenden alınmalı aslında. Bizim masal kitabımızın yerine bebekler ilk bu bez kitaplarla tanıştırılabilir ancak yine de yırtılabilir dergileri eksik etmemek gerekiyor bence.

Örneğin Beray burada 8 aylık, görüldüğü üzere önce resimlerine baktığı dergileri hala yırtıyor. Yırtılmasını kayıp olarak görmeyeceğiniz dergileri bu yolda kullanmalısınız. parmak kaslarının da gelişmesini sağlıyormuş aynı zamanda...
Not: Devamı gelecek....

Duyuru

2011-06-05T11:10:00.002+03:00

tespihtaneleri blogunda bir kitap çekilişi var.Peygamber Efendimizi'in sünnetlerini çocuklara cıvıl cıvıl anlatan bu kitaplara sahip olmak istiyorsanız tık tık.

Ankara'da gidilecek yerler listesi 1

2011-06-05T11:06:00.006+03:00

Paylaşmak istediğim bir listem var. Ankara'da nerelere gidilir? Çocukla olma koşulu yok. Ama çocukla gidilebilecek yerler bunlar:

1-Yıldız Lozan Park Tesisleri : Kentin içinde, kentten uzak… Karmaşadan, gürültüden ve gerilimden arınmış, huzur ve rahatlığın kol gezdiği bir mekan diye tanımlamışlar belediyenin sitesinde. İçerisinde piknik alanının, ahşap oyun alanının, restoranın bulunduğu yeşillikler içerisinde bir alan. Pazar günleri kahvaltınızı ister restoranda yapabilirsiniz, dilerseniz piknik masalarında piknik de yapmak mümkün. Çocukların dilediğince koşturabileceği bir alan.

2-Hamamönü : Hamamönü ile ilgili görsellere ve bilgilere sitesinden ulaşmanız mümkün. 1427 yılında Sultan II. Murad’ın kadı askeri olan Celalettin Karacabey tarafından: burada, bir külliye yaptırılmış. Bu külliye o yıllarda Ankara kalesinden sonraki tek yerleşim merkeziymiş. Bölgedeki birçok ev, camiler ve konaklar restore edilerek, yıkılmaktan kurtarılmış.Öyle ki Mehmet Akif Ersoy'un İstiklal Marşını duvarlarına yazdığı evi de burada ve yıkılmaya yüz tutmuş evinin restorasyonu büyük bir iş bence. Arnavut kaldırımlarıyla döşenmiş sokaklarda çocukların da dilediği gibi koşmaları mümkün. Restore edilmiş konakların birinin bahçesinde çayınızı içebilir, yemeğinizi yiyebilirsiniz.

3-İncek : İncek'te birbirinden güzel kır bahçeleri var. İnceköy bizim gidip memnun kaldığımız yerlerden biri. Konya yolundan Gölbaşına doğru giderken İncek ayrımından dönüp bir müddet ilerlediğinizde sağlı sollu bir çok bahçeli restoran var. bir çoğunda da çocuk parkları mevcut.

4-Capital Country Club : Buraya bayıldık tam anlamıyla. Daha önce de burasıyla ilgili yazmıştım. Çocuklara binicilik eğitimi verilen bir yer. 4 yaşından itibaren sanırım. Her yerde atlar var, süper. Beray ata bile bindi. Kahvaltıya gidilebiliyor. Gölbaşını geçtikten sonra dümdüz devam ediyorsunuz. Levhaları görünce sağa dönüp Ballıpınar Köyüne geliyorsunuz.

5- Eskişehir Gürleyik Köyü, Hasan Polatkan Göleti Tesisleri, Su değirmeni:
Eskişehir'in Mihalıççık ilçesinin Gürleyik köyünde gürül gürül akan bir çay mevcutmuş. "Gürleyik, doğası ve tarihi yerel dokusu nedeniyle özellikle doğa yürüyüşü yapmak isteyenlerin tercihindedir. Beş mahalleden oluşan köye tipik Osmanlı mimarisi hakimdir. Hacı Halit Ağa Konağı ve onun tarihi hamamı, şelaleler, su değirmenleri, hala kullanılmaya devam eden köy çamaşırhanesi görülmeye değer yerlerdir" diyor Vikipedi. Biz henüz gidemedik o yüzden Ankara'dan nasıl gidilir bilgim yok. Ankara'dan 120 km gibi bir mesafe gitmek gerekiyor.

6-Yeşilöz ve Tahtacıörencik Köyleri, Güdül, Anıt Meşe ağacı,Kirmir Çayı,Şelale,Hitit mağaraları,Süvari Çayı : Tahtacıörencik köyü Güdül'e bağlı. Yine yaklaşık 120 km civarında gitmek gerekiyor. Kirmir Çayı kenarında yürüyüş yapılıp, Yeşilöz şelale tesislerinde dinlenilebilirmiş. Buraya da henüz gitmedik. Gidilecekler listesinde.

7-Şirinyazı, Bürnük Göleti : Bolu Mengen ilçesi yakınlarındaki Bürnük Göleti yakınında Hindiba pansiyon bulunmakata. Ankara'dan 120-130 km mesafede bulunan pansiyonda alternatif bir haftasonu tatili geçirmek keyifli olabilir. Henüz gitmediğimiz yerlerden.

Bir şehri sevmek...

2011-06-05T10:30:00.002+03:00

Bir şehri sevmek nedir ya da sevmemek? Bu sorunun yanıtını tam bulamıyorum aslında. Bulunduğum şehirleri hep sevdim çünkü ben. Şehri sevmek o şehri paylaştığın insanları sevmek aslında. Hayatımın ilk 14 yılını İzmir'de geçirdikten sonra Ankara'ya geldim. Çocuklukta zaten uzak çevrenin bir önemi yok. Dar bir daire içinde mutlu olabiliyorsun. Amcamların oturduğu TEK lojmanlarının kocamaaaaaaan bahçelerinde koşup oynayarak, babannemin bahçeli evinin arkasındaki büyüüüük bahçedeki erik ağacının, şeftali ağaçlarının tepesine tüneyerek, çamurdan pasta yaparak, annemle babamın kliniklerinin yakınındaki çocuk parklarında sabahtan akşama kadar koşup, biryerlere tırmanarak geçti çocukluğum. O zaman için burada yapacak hiçbirşey yok, gidilecek hiçbiryer yok gibi sıkıntılarımız olmuyordu tabi. Ankara'ya gelince en çok denizi özledim. İzmir'de otobüsten iner inmez gelir insanın burnuna denizin kokusu, nem...Ama Ankara kuru. Hala cildim alışamadı o ayrı.Üniversitede zaten uzun saatleri kampüste ağaçların altında oturarark geçirebiliyorsun. Toplu taşıma araçlarıyla gidilecek yerleri gezmeye çalışırdık arkadaşlarla işte park, bahçe vs... Kısıtlıydı, Ankara'da gidilecek hiçbiryer yok derdim o zaman. Deniz olsa git sahile dinle kafanı...Sonra evlendik, yakın yerleri gezdik, Gölbaşı, Ahlatlıbel uğrak yerimiz oldu. Nereye gitsek derdine düştük zaman zaman yer bulamadık. Birlikte mutluyduk sonuçta çok da dert etmedik bunu. Sonra Beray geldi hayatımıza. Ve Doğadaki Son Çocukla birlikte bir ampul yandı kafamda. Beray'ın ilgi alanı dahilinde hayvanlar nerede var, nerede bahçeli yerler var, nerede köy var, vs derken araştırmalara başladım. Karşıma uzuuuun bir liste çıktı. Hala gidemediğimiz çok yer var her haftasonu biryerleri keşfe çıksak da daha çok yer var gideceğimiz. Yani çocuğun var, gidecek bir sürü yerin, görecek bir sürü şeyin var. Bu listeyi ayrı bir yazıda paylaşmak istiyorum araya kaynayıp gitmesin :)

Ankara'da bambaşka bir yer: Hamamönü

2011-06-04T23:19:00.004+03:00

Tarihi Hamamönü semtindeydik bugün. Tarihi Karacabey Hamamı, Mehmet Akif Ersoy'un ev ive Taceddin Dergahının bulunduğu Hamamönü ismini Karacabey Hamamından alıyormuş. Hacettepe Mahallesinde birçok eski evin restorasyonu neticesinde çok şirin bir mahalle çıkmış ortaya.

Cafeler, restoranlar üniversite öğrencileriyle dolu. Adım atar atmaz insan kendini sanki Ankara'da değil başka bir şehire gitmiş gibi hissediyor. Numune Hastanesinden devam ederken Karacabey Hamamı'nı görüyorsunuz. Sol tarafta otoparklar mevcut oraya aracınızı parketmelisiniz çünkü Hamamönünde sadece yaya olarak gezebiliyorsunuz. Biz de aracımızı parkedip Mehmet Akif Ersoy sokağına girdik. Girer girmez kendinizi Safranbolu'da, Beypazarı'nda veya turistik bir kasabada hissediyorsunuz. Bu dinginlik belki de sokakların araçlara kapalı olmasından kaynaklanıyor. Herkes huzurlu, güleryüzlü burada. Bir yere yetişme kaygısı yok. Civardaki türbelerin de etrafa huzur verdiğine inanıyorum.

Bu huzurlu ortamda biraz dolaştıktan sonra Kebab-ı Hayat restoranda kahvaltımızı ettik. Her sokak sadece yayalara açık olduğu için Beray gönül rahatlığı ile oradan oraya koşturdu. Biz kahvaltımızı ederken oturup iki lokma yeseydi daha çok sevinirdim gerçi ama o masaları ziyaret etmeyi yeğledi. Kahvaltımızı edip, çaylarımızı huzur içinde içerken bir masada oturmuş olan müzisyen grup keman ve darbuka eşliğinde Türk Sanat Müziği'nden güzel parçalar çaldılar. Beray soluğu yanlarında alıp merakla izledi, darbuka çaldı, oynadı.

Daha sonra Taceddin Dergahını, Mehmet Akif Ersoy'un evini ziyaret ettik. Bu esnada dergahın önündeki parkta tavşanını dolaştırmaya çıkarmış bir kızla karşılaştık. Ve uzuun süre Beray tavşanla oynadı, cici cici diyerek sevdi, kucağına alıp okşadı, ot yedirmeye çalıştı, ablalar ve abilerle oturdu. Çocuklar bu dönemde hayvanlardan hiç korkmuyor galiba, çok seviyorlar üstelik. Belki karşılaştıkları kötü bir tecrübe belki de ailelerin korkutması daha sonra korkuya sebep olabiliyor. Umarım Beray'ın hayvanlara ilgisi böyle devam eder. Sadece hayvanlara değil tabi çocuklara, insanlara....Onlardan sevgi öğrenebilsek...

Elinden hiç bırakmadığı topunu tavşanı kucağına alabilmek için bıraktı sonunda :)

Çocuklarla, hayvanlarla, eskiyle iç içe çok güzel bir gün geçirdik. Sanki uzaak bir yere gitmişiz Ankara'dan tamamen kopmuşuz da geri gelmişiz gibi.

Bu haftasonu...

2011-06-02T17:20:00.002+03:00

Önce itinayla resim yapılır...

Sonra çamurla oynanır. Bu esnada olaya anne karışır, minnaktan çok anne oynar.

Sonra da kirlenen balkon bir güzel yıkanır

Haftasonu 2 gün olmalı, Bir gün gezmeli bir gün evde kalmalı. Nöbet olmamalı....

Beray'ın kitapları 7:Doktorda

2011-06-02T16:39:00.005+03:00

Bu günkü kitabımız Tübitak Yayınlarından. DOKTORDA. Beray doktora gittiğinde çok ağlayınca bu kitabı ortaya çıkarmaya karar verdim. Yaklaşık 2 hafta önce götürdüm eve. Her zaman olduğu gibi Beray ilk gün çok ilgilenmedi. Şöyle bir bakıp gitti. Ama sonraki günler elinden düşürmez oldu bu kitabı. Dokto, Doktoo diye diye getiriyor. Her sayfasında minik bir ördek var. Ördek nerdee diye sorunca bulup sevinmesi harika. Bu tarz kitaplara bayılıyoruz ikimiz de. Resimler harika. Ayrıntılarla dolu olması ilgiyi tamamen çekiyor. Belki biraz daha büyümesinin de payı var ama bir sayfada çok daha uzun süreler kalabiliyor artık. Tübitak Erken Çocuk Kitaplığı için 3-6 yaş yazmışlar ama bence 1.5 yaşından itibaren çocukların tamamıyla ilgisini çekebiliyor. (Daha küçükler içinse kısmen) . Ayrıca fiyatı da çok uygun. 2.5 TL. Şiddetle tavsiye ederiz...